Wyrok - I SA/Po 633/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. A. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
uczestnik postępowania
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Michał Ilski
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
UZASADNIENIE
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z 7 października 2025 r., nr [...] wydaną wobec S. A. Ż. orzekł o obowiązku zwrotu uprzednio zwróconej kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej o numerze unikatowym [...] w wysokości 700 zł.Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że A. Ż. prowadziła działalność gospodarczą w okresie od 19 czerwca 2021 r. do 29 września 2023 r. w zakresie PKD [...] – działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki. Ewidencja sprzedaży była prowadzana przy zastosowaniu kasy rejestrującej N. N. O. nr ewidencyjny [...], nr unikatowy [...], ufiskalnionej 19 czerwca 2021 r. Naczelnik wyjaśnił również, że decyzją z 04 sierpnia 2021 r. orzekł o zwrocie kwoty wydanej na zakup wskazanej kasy w kwocie 700 zł. Kwota ta została przekazana na rachunek A. Ż. 09 sierpnia 2021 r. Na podstawie informacji wynikających z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalono, że A. Ż. zakończyła działalność gospodarczą 29 września 2023 r. Ponadto w okresie od 01 listopada 2022 r. do 01 maja 2023 r. zawieszono prowadzenie działalności gospodarczej.Z powyższego wynika, że A. Ż. użytkowała wskazaną powyżej kasę w okresie krótszym niż 3 lata licząc od dnia rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przy jej zastosowaniu. W tym kontekście wskazano na art. 111 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PTU") oraz § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie odliczania lub zwrotu kwot wydanych na zakup kas rejestrujących oraz zwrotu tych kwot przez podatnika (Dz. U. poz. 820 – dalej w skrócie: "rozporządzenie MF").S. Ż. wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 4 lutego 2026 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji.Uznano, że w pierwszej kolejności należy dokonać ustalenia, kto jest stroną w sprawie. W tym zakresie wskazano, że S. Ż. obejmując majątek upadłego i zarządzając nim, działa za upadły podmiot, tym samym nie jest odrębnym podatnikiem VAT. Podatnikiem nadal pozostaje upadły, który nie utracił przez ogłoszenie upadłości prawa własności swego majątku. Następnie odwołano się do art. 111 ust. 6 ustawy o PTU oraz § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MF. Uznano, że jeżeli zaistnieją określone wyżej wymienionym przepisem przesłanki, a podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej, obowiązku tego nie wykona organ podatkowy uprawniony jest do podjęcia rozstrzygnięcia w drodze decyzji, w ramach której orzeknie o obowiązku zwrotu uprzednio zwróconej podatnikowi kwoty. W tym kontekście odwołano się do art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Wyjaśniono, że decyzja orzekająca obowiązek zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej stanowi dla organu podatkowego podstawę do wyegzekwowania zwrotu wymaganej kwoty. Wyjaśniono, że A. Ż., pomimo ciążącego na niej obowiązku zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej w wysokości 700,00 zł, nie zwróciła dobrowolnie tej kwoty. Zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji zwrotu ulgi należało dokonać do 31 października 2023 r. Nie zgodzono się z S. Ż. w kwestii wymagalności roszczenia zwrotu ulgi przed ogłoszeniem upadłości. Uznano, że wymagalność ta wynika z wydanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia.Uznano, że obowiązek zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej jest związany z masą upadłości. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej należy uznać legitymację S. Ż. do występowania w toczącym się po ogłoszeniu upadłości postępowaniu podatkowym. Konsekwencją ogłoszenia upadłości jest utrata przez upadłego legitymacji do udziału w toczącym się postępowaniu podatkowym.Uznano również, że Naczelnik prawidłowo postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r., nr [...] wszczął wobec S. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia dla A. Ż. obowiązku zwrotu uprzednio zwróconej jej kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej w wysokości 700,00 zł. Wyjaśniono również, że decyzja Naczelnika z 05 marca 2025 r., nr [...] została uchylona z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie prawa proceduralnego w postaci błędnego wszczęcia postępowania w stosunku do A. Ż., podczas gdy prawidłowo postanowienie o wszczęciu tego postępowania powinno zostać skierowane do S. Ż. . Naruszenie w sprawie o sygnaturze [...] przepisów postępowania spowodowało konieczność uchylenia przez organ odwoławczy decyzji kończącej to postępowanie i umorzenia postępowania w tej sprawie, co nie oznacza, że merytorycznie sprawa została załatwiona. W związku z powyższym Naczelnik postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r., nr [...] wszczął wobec S. Ż. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia dla A. Ż. obowiązku zwrotu uprzednio zwróconej jej kwoty wydatkowanej na zakup kasy rejestrującej.S. Ż. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 4 lutego 2026 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:1) art. 128 § 1 w zw. z art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej obowiązek zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej podczas gdy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 03 czerwca 2025 r. wydaną w sprawie [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 05 marca 2025 r., znak sprawy [...] wydaną dla S. Ż. orzekającą o obowiązku zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej o nr unikatowym [...] w wysokości 700 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie, w przedmiotowej sprawie zapadła zatem decyzja ostateczna umarzająca postępowanie co do obowiązku zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej, a wydanie ponownej decyzji jest niedopuszczalne;2) art. 207 § 1 w zw. z art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej obowiązek zwrotu ulgi na zakup kasy rejestrującej podczas gdy przedmiotowa wierzytelność powinna być dochodzona w postępowaniu upadłościowym w trybie zgłoszenia wierzytelności albowiem stała się wymagalna przed ogłoszeniem upadłości, nie jest kosztem postępowania w rozumieniu art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.u.") ani innym zobowiązaniem masy z art. 230 ust. 2 tego aktu i dlatego jej adresatem nie powinien być S. Ż. .W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.Zarządzeniem z 20 maja 2026 r. wezwano organ do:a) nadesłania (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania) odpisu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 3 czerwca 2025 r., nr [...] (wraz z dowodami doręczenia) oraz odpisu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 5 marca 2025 r., nr [...] (wraz z dowodami doręczenia);b) wyjaśnienia (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania) dlaczego wskazane powyżej decyzje nie znajdują się w aktach administracyjnych sprawy przekazanych tutejszemu Sądowi mimo tego, że organ w zaskarżonym w niniejszej sprawie akcie odwołuje się do tych decyzji.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z 12 czerwca 2026 r. nadesłał poświadczone za zgodność z oryginałem kopię wskazanych powyżej decyzji wraz z dowodami ich doręczenia. Wyjaśniono również, że zaskarżona obecnie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 4 lutego 2026 r. została wydana w nowym postępowaniu podatkowym w przedmiocie ulgi na zakup kasy rejestrującej, gdyż poprzednie postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji w tym zakresie okazało się nieprawidłowe, co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 5 marca 2025 r. i umorzenia postępowania w sprawie. Wyjaśniając brak ww. rozstrzygnięć w aktach sprawy przekazanych do Sądu wskazano, że dotyczyły one odrębnego postępowania zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją organu odwoławczego, w której stwierdzono nieskuteczne wszczęcie postępowania podatkowego. Nadmieniono przy tym, że decyzje organów podatkowych I i II instancji z 5 marca 2025 r. i z 3 czerwca 2025 r. były znane Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej urzędu, były również znane stronie postępowania, gdyż zostały doręczone – S. Ż., tj. M. M..W toku rozprawy mającej miejsce 18 czerwca 2026 r. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 3 czerwca 2025 r., nr [...] (wraz z dowodem doręczenia) oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 5 marca 2025 r., nr [...] (wraz z dowodem doręczenia).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów należało wydać skierowane do S. Ż. decyzje orzekające o obowiązku zwrotu przez A. Ż. zwróconej jej kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej o nr unikatowym [...]. S. Ż. kwestionuje powyższe zapatrywanie wskazując m.in., że powtórne wydanie decyzji jest niedopuszczalne z uwagi na uprzednie wydanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzji z 03 czerwca 2025 r. S. Ż. stoi również na stanowisku, że wierzytelność powinna być dochodzona w postępowaniu upadłościowym w trybie zgłoszenia wierzytelności albowiem stała się wymagalna przed ogłoszeniem upadłości.W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idących zarzutów skargi wskazujących na niedopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.Stosownie do postanowień art. 247 § 1 pkt 4 O.p., organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.Opisana w powołanym przepisie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy sytuacji, gdy decyzja ta reguluje sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a zatem w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje ostateczne wydane w tej samej sprawie. Zarówno w doktrynie prawa, jak i orzecznictwie wskazuje się, że z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznej, wyrażoną w art. 128 O.p., sytuacja taka jest niepożądana, stąd też komentowana przesłanka pełni funkcję gwarancyjną, zabezpieczając realizację tej zasady, a z drugiej strony - zapobiegając kolizjom między ostatecznymi rozstrzygnięciami tożsamych spraw i skutkami domniemania ważności decyzji podatkowej (zob. K. Teszner, Komentarz do art. 247 w: Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, pod red. Leonarda Etela, LEX 2023). W orzecznictwie za utrwalone należy uznać stanowisko, że do naruszenia powagi rzeczy osądzonej dochodzi w sytuacji, gdy obie sprawy, w których wydano ostateczne rozstrzygnięcia, są tożsame. Tożsamość sprawy zachodzi wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot sprawy. Jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze (zob. wyrok NSA z 21 sierpnia 2009 r., sygn. II FSK 456/08; wyrok WSA w Łodzi z 1 grudnia 2010 r., sygn. I SA/Łd 795/10). Przesłanka zawarta w omawianym przepisie będzie spełniona tylko wtedy, gdy organ podatkowy dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie wyda dwie ostateczne decyzje w rozumieniu art. 128 zdanie pierwsze O.p. (por. komentarz do art. 247 w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI pod red. S. Babiarza, 2019 r.). Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. ostateczne załatwienie sprawy oznacza, że sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przed organem podatkowym, które zakończyło się decyzją ostateczną, wywierającą ten skutek, że staje się ona sprawą załatwioną ostatecznie i nie może być przedmiotem ponownego postępowania podatkowego toczącego się w tej samej sprawie [tak: wyrok NSA z 10 maja 2023 r., III FSK 2098/21].Wskazać również należy, że przyjęta na gruncie O.p. konstrukcja umorzenia postępowania w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Przepis art. 247 § 1 pkt 4 O.p. stanowiąc, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną nie różnicuje decyzji ostatecznych w zależności od tego, czy rozstrzygają sprawę merytorycznie, czy też umarzają postępowanie podatkowe [tak: wyrok WSA w Lublinie z 17 listopada 2015 r., I SA/Lu 515/15].W realiach niniejszej sprawy wskazać należy również na postanowienia art. 144 p.u. Stosownie do postanowień tego przepisu, po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu (ust. 1). Postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (ust. 2).Na tle przytoczonych regulacji należy wyjaśnić, że udział w postępowaniu syndyka zamiast upadłego jest rodzajem zastępstwa procesowego pośredniego, bowiem zastępca działa na rzecz zastąpionego, ale w imieniu własnym. Zastępstwo pośrednie określane jest mianem podstawienia procesowego. Podstawienie procesowe polega na tym, że w procesie zamiast podmiotu będącego stroną w znaczeniu materialnym występuje jako strona w znaczeniu formalnym inny podmiot, eliminując przy tym w sposób pierwotny albo następczy, możliwość takiego wystąpienia przez stronę w znaczeniu materialnym. W sprawach dotyczących masy upadłości legitymację procesową ma tylko syndyk, który działa na rzecz upadłego, ale w imieniu własnym. Sytuację tę należy więc zakwalifikować jako podstawienie procesowe bezwzględne. Przy podstawieniu procesowym bezwzględnym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony. Podkreślić należy, że syndyk jako zastępca pośredni upadłego wstępuje w procesie dotyczącym masy upadłości w imieniu własnym z mocy samego prawa, z chwilą ogłoszenia upadłości. Nie jest wymagane dokonanie innych czynności procesowych, skutkujących wstąpieniem w proces dotyczący masy upadłego. Nie jest to uzależnione w szczególności od posiadania przez organ, prowadzący postępowanie administracyjne dotyczące masy upadłego, wiedzy o ogłoszeniu upadłości danego podmiotu, będącego dotychczas jego stroną. Zwrot "jedynie" zawarty w treści przepisu art. 144 ust. 1 p.u. jest kategoryczny i przesądza, że jedynie syndyk ma legitymację procesową do udziału w toczącym się postępowaniu dotyczącym masy upadłości [tak: wyrok NSA z 21 listopada 2024 r., III OSK 959/23].Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy dostrzec, że wskazywana przez S. Ż. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 03 czerwca 2025 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika z 05 marca 2025 r., nr [...] zostały skierowane do S. Ż. . W konsekwencji powyższego należy uznać, że pomiędzy sprawami, których dotyczą wskazane decyzje, a sprawami, których dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 4 lutego 2026 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika z 7 października 2025 r. istnieje tożsamość podmiotowa.Pomiędzy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 03 czerwca 2025 r. oraz decyzją Naczelnika z 05 marca 2025 r. a decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 4 lutego 2026 r. oraz decyzją Naczelnika z 7 października 2025 r. istnieje również tożsamość przedmiotu sprawy. Wszystkie ze wskazanych decyzji dotyczyły bowiem tej samej kwestii, tj. obowiązku zwrotu przez upadłą uprzednio zwróconej kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej o numerze unikatowym [...].Wszystkie wskazane decyzje zapadły również w tym samym stanie prawnym. Pomiędzy pierwszym a drugim postępowaniem podatkowym nie doszło bowiem do zmian regulacji ustawy o PTU, rozporządzenia MF oraz regulacji O.p. istotnych z punktu widzenia orzeczenia o obowiązku zwrotu uprzednio zwróconej kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej.W konsekwencji powyższego należało uznać, że zapadłe w niniejszej sprawie decyzje, tj. zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jak również utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika z 7 października 2025 r. dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 03 czerwca 2025 r., nr [...].Z punktu widzenia stwierdzenia wady, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. nie mają znaczenia motywy leżące u podstaw wydania uprzedniej decyzji ostatecznej. W konsekwencji powyższego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma okoliczność, że na mocy decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z 03 czerwca 2025 r. doszło do uchylenia decyzji Naczelnika z 05 marca 2025 r. z uwagi na wadę odnoszącą się do wszczęcia postępowania podatkowego. Dla stwierdzenia wady, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. istotna jest treść wydanej uprzednio decyzji ostatecznej, w tym wskazany w jej treści adresat tego aktu. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej identyfikując w swojej decyzji z 03 czerwca 2025 r. błędne wszczęcie postępowania podatkowego z uwagi na wszczęcie go wobec upadłej, a nie S. Ż. nie powinien orzekać o umorzeniu postępowania w sprawie czyniąc adresatem tego rozstrzygnięcia S. Ż. . W tego rodzaju sytuacji należało oczekiwać uchylenia decyzji Naczelnika oraz przekazania mu sprawy celem powtórnego rozpatrzenia. W toku powtórnego postępowania wskazany organ pierwszej instancji mógłby wydać prawidłowe postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego wskazując na S. Ż. skarżącej. Po przeprowadzeniu powtórnego postępowania z udziałem S. Ż. , Naczelnik mógłby wydać merytoryczne rozstrzygnięcie adresowane do S. Ż. oraz umorzyć postępowanie w odniesieniu do samej skarżącej. Tymczasem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w swojej decyzji z 03 czerwca 2025 r. w sposób ostateczny orzekł o umorzeniu postępowania podatkowego względem S. Ż. pozbawiając siebie tym samym prawa do późniejszego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z udziałem tego podmiotu.Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika z 7 października 2025 r. są obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późń zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika S. Ż. w kwocie 270 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215).