Wyrok - II SA/Ke 205/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 stycznia 2026 r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od ŚwiętokrzyskiegoUchylono zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 stycznia 2026 r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Świętokrzyskiego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Beata Ziomek
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 30 stycznia 2026 r., [...], Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (ŚPWIS), po rozpatrzeniu zażalenia M. G., utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (PPIS) z 3 grudnia 2025 r., znak: NEP.907.8.384.2025, w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.W dniu 7 października 2025 r. ŚPWIS działając jako organ egzekucyjny z upoważnienia Wojewody Świętokrzyskiego doręczył M. G. tytuł wykonawczy z 23 września 2025 r. dotyczący realizacji szczepień ochronnych u małoletniego O. G..W dniu 13 października 2025 r. zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Opisanym na wstępie postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. wierzyciel, działając na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", w pkt. I oddalił zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego w zakresie: 1. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.); 2. braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.). W pkt. II wierzyciel stwierdził, że zarzut wniesiony w pkt. 3 dotyczący wad tytułu wykonawczego nie mieści się w katalogu zamkniętym zarzutów określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. W zażaleniu M. G. zarzucił naruszenie art. 104 § 2 w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 77 § 1 k.p.a., a nadto na podstawie art. 18 u.p.e.a. naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i 12 k.p.a.ŚPWIS wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Strona jako rodzic małoletniego zobowiązana była więc zgłosić się z dzieckiem do lekarza w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych i wykluczenia przeciwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych, grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom ze względu na wiek, liczba dawek szczepienia określone zostały w wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 ww. ustawy rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r., w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest więc bezpośrednio wykonalny, co oznacza, że PPIS był uprawniony do podejmowania działań zmierzających do wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, w tym do wystosowania upomnienia z 27 listopada 2023 r. i wystawienia tytułu wykonawczego z 23 września 2025 r. Organ w tytule wykonawczym przytoczył treść nakazu w sposób jednoznaczny i zrozumiały w części B pkt 5 (poddanie małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, odrze, śwince i różyczce). Wskazano, że obowiązek szczepień wynika bezpośrednio z przepisów prawa, przywołując art. 5 ust 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 2 pkt 1, 5, 6, 7, 9, 10, 11 rozporządzenia z 27 września 2023 r.Zdaniem organu obowiązek jest również wymagalny. W aktach sprawy nie było potwierdzonych i prawidłowo udokumentowanych przeciwskazań lekarskich, które mogłyby zwolnić od obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zaświadczenie lekarskie z 25 lipca 2024 r. informuje o przeciwskazaniach do szczepień w okresie do 25 lipca 2025 r. Do zażalenia strona dołączyła kopię "Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym" wystawionego 15 grudnia 2025 r. przez dr med. K. B.-W., stwierdzającego przeciwskazania do szczepienia ochronnego przeciw WZW-B, DTP, HIB, polio, śwince, odrze, różyczce do 15 grudnia 2026 r. Organ wskazał, że niektóre z tych szczepień zostały już u O. G. wykonane (WZW-B), a inne nie mogą być objęte przymusem egzekucyjnym ze względu na wiek dziecka (HIB). Poza tym, w chwili wszczęcia egzekucji administracyjnej i na dalszych etapach postępowania wierzyciel, ani organ egzekucyjny nie mieli wiedzy o przeciwskazaniach do szczepień. Nie było zatem przesłanek do umorzenia lub zawieszenia postepowania egzekucyjnego. ŚPWIS nie neguje zasadności przedłożonego zaświadczenia, ale stanowi ono ewentualnie przesłankę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a nie przesądza o trafności podnoszonego zarzutu. W dacie wszczęcia postępowania, wystawienia tytułu wykonawczego w aktach sprawy nie było takiego dokumentu.Organ wskazał, że małoletni nie został zaszczepiony przeciw żadnej z chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym. Wierzyciel na każdym etapie postępowania informował stronę o podejmowanych działaniach, prawach i obowiązkach strony, konsekwencjach prawnych i zdrowotnych wynikających z braku realizacji obowiązku szczepień ochronnych u dziecka.W skardze do tut. Sądu M. G. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu:1. naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak odniesienia się do zarzutów skarżącego;2. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku i brak jego tożsamości z obowiązkiem określonym w tytule wykonawczym;3. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania zażalenia, ograniczenie się do stwierdzenia, że organ odwoławczy podziela stanowisko wierzyciela;4. błąd w ustaleniach faktycznych, tj. uznanie, że skarżący nie wykonał obowiązku, podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak kwalifikacji dziecka do szczepień ochronnych, brak wykluczenia przeciwskazań, brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, które potwierdzałoby, że dziecko zostało zakwalifikowane do obowiązkowych szczepień ochronnych, odroczenie małoletniego od wykonania obowiązku;5. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. w zw. z art. 18 § 2 u.p.e.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważanie całości materiału dowodowego;6. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.W skardze zawarte zostało żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że doręczone stronie upomnienie wzywa do rozpoczęcia wykonania nieistniejących szczepień ochronnych. Z kolei w tytule wykonawczym nie wskazano podstawy prawnej wymagalności obowiązku. Wymagalność tę może określić jedynie lekarz. Dziecko obecnie pozostaje odroczone od wykonania szczepień do 15 grudnia 2026 r. W aktach brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, jakie konkretnie przeciwskazania i przeciwko jakim szczepieniom ochronnym zostały wykluczone przez lekarza POZ. Brak jest również zaświadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 4 ustawy o zapobieganiu (...), które potwierdzałoby kwalifikację dziecka do szczepień. Obowiązek z przyczyn obiektywnych nie może więc zostać uznany za wymagalny. Przepis art. 17 ust. 2 cyt. ustawy jednoznacznie zaś stanowi, że przed wykonaniem obowiązkowego szczepienia należy przeprowadzić badanie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwskazań.Dalej skarżący przeprowadził wywód, jak należy rozumieć zasadę dwuinstancyjności postępowania. W tym kontekście podniósł, że organ II instancji nie odniósł się do niewłaściwego określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 2 i 4 ustawy o zapobieganiu (...) poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwskazań do szczepienia oraz brak wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. ŚPWIS ograniczył się do przytoczenia podstawy prawnej obowiązku oraz chronologii postępowania. Tymczasem w tytule wykonawczym nie wskazano podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.W odpowiedzi na skargę ŚPWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne.Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Naruszenie polegające na niespełnieniu w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. stanowiło podstawę zarzutu w stanie prawnym obowiązującym do 30 lipca 2020 r. (tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. 2019 r., poz. 2070). Aktualnie zagadnienie to nie może być procedowane w ramach rozpoznawania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Okoliczność ta obecnie zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. stanowi podstawę do ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z art. 59 § 4 u.p.e.a. wynika zaś, że to organ egzekucyjny (w przedmiotowej sprawie ŚPWIS z upoważnienia Wojewody a nie inspektor sanitarny, który jako wierzyciel może jedynie wnioskować o umorzenie) wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Trafnie zatem ŚPWIS nie uwzględnił tej okoliczności przy rozpatrywaniu zarzutów.W rozpoznawanej sprawie spośród zarzutów wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. skarżący zgłosił zarzut wskazany w pkt. 2 - określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, oraz zarzut wskazany w pkt 6 - brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Zasadny okazał się zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2025 r. poz. 1675), dalej "ustawa", wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie, którego wzór został określony na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 6 ustawy w zw. § 10 ust. 3 rozporządzenia, który odsyła do załącznika nr 2 do rozporządzenia, gdzie znajduje się wzór zaświadczenia. Wedle tego wzoru lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne może stwierdzić trzy okoliczności: 1) brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw wskazanym chorobom w okresie do 24 godzin od przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego; 2) przeciwwskazania do o przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw wskazanym chorobom dające podstawy do odroczenia wykonania szczepienia do dnia wskazanego przez lekarza; 3) przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, dające podstawy do długotrwałego odroczenia wykonania szczepienia, i skierować na konsultację specjalistyczną do wskazanej przez lekarza poradni.Opisany w ostatnim punkcie obowiązek skierowania na konsultację specjalistyczną wynika z art. 17 ust. 5 ustawy, który stanowi, że w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Rozporządzenie w § 11 precyzuje tryb przeprowadzenia wspomnianej konsultacji specjalistycznej. Przepis art. 17 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy należy więc rozumieć w ten sposób, że ustawa przewiduje instytucję odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, wiążąc ją ze stwierdzeniem przeciwwskazań do szczepienia. W przypadku podstaw do długotrwałego odroczenia szczepienia ustawa dodatkowo przewiduje dla lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne obowiązek skierowania osoby objętej obowiązkiem szczepienia do konsultacji specjalistycznej. Brak skierowania do konsultacji specjalistycznej, w przypadku podstaw do innego niż długotrwałe odroczenia szczepienia, nie oznacza jednak, że podstawy do odroczenia szczepienia wcale nie istnieją. Przeciwnie, podstawy te istnieją, choć nie mają charakteru długotrwałego. W konsekwencji, wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. Jeżeli przeciwwskazania nie dają podstawy do długotrwałego odroczenia (tj. dają podstawę do czasowego, lecz nie długotrwałego odroczenia) – to lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne określa okres tego odroczenia. Okres ten ujęty jest w zaświadczeniu lekarskim wystawionym na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy w zw. z § 10 ust. 3 rozporządzenia (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2026 r., sygn. III SA/Kr 1502/25).Wystawienie zaświadczenia o określonej treści ma zatem wpływ na postępowanie egzekucyjne prowadzone w celu wykonania obowiązku szczepienia ochronnego. Ustawodawca przewidział odpowiedni tryb orzekania przez lekarzy przeprowadzających wizytę kwalifikacyjną do wykonania szczepień ochronnych o odroczeniu tego obowiązku do określonego dnia, wskazał również dowód, na podstawie którego organy administracji publicznej stwierdzają zaistnienie tej przesłanki wpływającej na wymagalność obowiązku, mianowicie zaświadczenie wydane na formularzu stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia, przy czym w istocie należy przyjąć, że wystarczającym dowodem jest zaświadczenie lekarskie w dowolnej postaci, jeśli tylko zawiera wszystkie istotne informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić, że istnieją przeciwwskazania konieczne do odroczenia terminu określonego szczepienia na dany okres albo długotrwale (por. wyrok NSA z 14 maja 2025 r., sygn. II GSK 1988/24).W rozpoznawanej sprawie do zażalenia dołączone zostało zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym, wystawione 15 grudnia 2025 r. przez dr med. K. B.-W., z którego wynikają przeciwskazania do przeprowadzenia u O. G. obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw WZW-B, DTP, Hib, polis, śwince, odrze, różyczce. Na tej podstawie szczepienie zostało odroczone do 15 grudnia 2026 r. Przywołane zaświadczenie różni się minimalnie od wzoru formularza stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, co jednak jak już wyżej wskazano nie rozstrzyga o jego wartości dowodowej w postępowaniu egzekucyjnym. Odroczenie terminu do wykonania szczepień oznacza, że egzekwowany obowiązek przestał być wymagalny, przynajmniej na okres do 15 grudnia 2026 r. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, czy odroczenie terminu wykonania (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 2021 r. – komentarz do art. 33 u.p.e.a.). Tymczasem z lektury uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób wydobyć racjonalnego wyjaśnienia, dlaczego organ nie uwzględnił ww. zaświadczenia przy ocenie okoliczności mających wpływ na stwierdzenie braku wymagalności obowiązku poddania się szczepieniu, tym bardziej, że sam stwierdził, że nie neguje zasadności tego zaświadczenia. Wbrew opinii ŚPWIS powyższy dowód, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, podlegał merytorycznej ocenie tego organu.Stosownie do art. 15 k.p.a., który w świetle art. 18 u.p.e.a. znajduje zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis ten stanowi rozwinięcie zasady dwuinstancyjności postępowania sformułowanej na gruncie art. 78 Konstytucji RP. Zasada ta w postępowaniu w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie doznaje żadnych ograniczeń. Jej istota polega na obowiązku dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez dwa różne organy. Nie oznacza to, że organ odwoławczy (zażaleniowy) ma obowiązek powielania wszystkich czynności dowodowych przeprowadzonych przez organ I instancji, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Ma natomiast obowiązek dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, wskazania dowodów, oceny tych dowodów oraz rozważań prawnych, które mają w tej sprawie zastosowanie, wg stanu na datę orzekania przez organ II instancji (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2023 r., sygn. II GSK 1047/22, z 19 września 2023 r., sygn. II GSK 1717/22).Organ wskazał wprawdzie, że niektóre ze szczepień wymienionych w zaświadczeniu zostały już u małoletniego wykonane, a inne nie mogą być objęte przymusem egzekucyjnym ze względu na wiek dziecka, ale nie wyjaśnił, dlaczego w świetle tego dokumentu brak jest podstaw do odroczenia pozostałych szczepień. Tak dokonanej oceny materiału dowodowego nie można uznać za zgodną z art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonując prawidłowej oceny materiału dowodowego organ powinien według swojej wiedzy i doświadczenia ocenić wartość dowodową poszczególnych dowodów oddzielnie i we wzajemnym powiązaniu, następnie wyciągnąć logiczne wnioski, a w razie potrzeby przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w celu jednoznacznego ustalenia czy w odniesieniu do dziecka podlegającego obowiązkowemu szczepieniu istnieją przeciwskazania do wykonania tych szczepień czy też ich brak. Tym samym, w ocenie Sądu, organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - nie dokonał on bowiem prawidłowej oceny okoliczności, która mogła stanowić podstawę zarzutu braku wymagalności obowiązku określonego w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.Nie jest też trafne stanowisko, że przedmiotowe zaświadczenie może ewentualnie stanowić podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Organowi umknęło jednak, że w przypadku wniesienia zarzutów kwestię zawieszenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 34 § 4 u.p.e.a. Stosownie do jego treści, organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Warunkiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest więc, w razie wniesienia zarzutu dotyczącego wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.) wydanie ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.Nie jest natomiast zasadny zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy, osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Oba wymienione przepisy zostały przez wierzyciela zawarte w tytule wykonawczym wystawionym 23 września 2025 r. Zgodnie z art. 17 ust. 10 pkt 1 i 2 minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych.W tytule wykonawczym wskazano § 2 pkt 1, 5, 6, 7, 9, 10 i 11 wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. poz. 782), dalej "rozporządzenie". Treść obowiązku sformułowano następująco: "Poddanie małoletniego O. G., ur. 10.11.2016 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, odrze, śwince i różyczce". Obowiązek polegający na poddaniu określonej osoby szczepieniom ochronnym, został wprost przewidziany w art. 17 ust. 1 ustawy. Treść obowiązku z tytułu wykonawczego jednoznacznie koresponduje więc z przepisem prawa. Syn skarżącego, jako dziecko, jest osobą określoną na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2 ustawy w § 3 rozporządzenia. Wszystkie wymienione w tytule wykonawczym choroby zakaźne, których mają dotyczyć szczepienia, zostały określone na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 1 ustawy w § 2 rozporządzenia: błonica (pkt 1), krztusiec (pkt 5), świnka (pkt 6), odra (pkt 7), ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis) (pkt 9), różyczka (pkt 10), tężec (pkt 11). W rozpatrywanej sprawie podmiotem zobowiązanym jest rodzic, co do którego istnieje ustawowy obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy. Tym samym nie sposób twierdzić, że w niniejszej sprawie obowiązek został błędnie określony.Podsumowując, brak uzasadnienia dla nieuwzględnienia przedłożonego zaświadczenia w kontekście przesłanki braku wymagalności obowiązku z powodu odroczenia terminu wykonania obowiązku stanowił naruszenie art. 33 § 2 pkt 6 lit. a w zw. z art. 18 u.p.e.a. i 124 § 2 k.p.a., które doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.W ponownie prowadzonym postępowaniu organ II instancji oceni przedłożone zaświadczenie lekarskie z 15 grudnia 2025 r. pod kątem spełnienia wymagań czasowego (niedługotrwałego) odroczenia szczepień, zgodnie z wykładnią przedstawioną przez Sąd.O kosztach postępowania, w wysokości uiszczonej kwoty wpisu od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a..