Wyrok - III SA/Łd 893/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Uchylono postanowienie I i II instancji. Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 14 września 2025 roku nr 134/2025/II w przedmiocie zarzutów w sprawie prowaUchylono postanowienie I i II instancji. Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 14 września 2025 roku nr 134/2025/II w przedmiocie zarzutów w sprawie prowa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
3000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Krawczyk
Podstawa prawna
art. 105
kpa
art. 61
akpa
art. 61
kpa
art. 3
ppsa
art. 134
ppsa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 135
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Uchylono postanowienie I i II instancji
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 14 września 2025 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŁPWIS) utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach (dalej: PPIS w Pabianicach)z 12 czerwca 2025 r. oddalające zarzuty M. B. w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień ochronnych jej syna.W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.Upomnieniem z 5 stycznia 2024 r. PPIS w Pabianicach wezwał M. B. do wykonania obowiązku zgłoszenia się z dzieckiem J. B., urodzonym 7 grudnia 2020 r., do podmiotu leczniczego na zaległe szczepienia zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych.W związku z dalszym brakiem szczepień dziecka, PPIS w Pabianicach 15 marca 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], zobowiązując stronę do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince), różyczce, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b wirusowemu zapaleniu wątroby typu B oraz wystosował do Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do strony.18 kwietnia 2024 r. ŁPWIS wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w wysokości 3000 zł w celu przymuszenia strony do wykonania obowiązku szczepień.25 kwietnia 2024 r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazując na:1. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1284, ze zm.) – dalej: "u.z.ch.z.", poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym;2. brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak wykluczenia przeciwwskazań zdrowotnych w myśl art. 17 ust. 2 u.z.ch.z., brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień, brak wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym,3. naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505, ze zm.) – dalej: "u.p.e.a", poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a bowiem wierzyciel niewłaściwie podał podstawę prawną obowiązku o charakterze niepieniężnym z pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 u.z.ch.z., wskazując jedynie ogólnie art. 17 ust. 1 u.z.ch.z., oraz nie wskazał w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.Postanowieniem z 27 maja 2024 r. PPIS w Pabianicach oddalił powyższe zarzuty. W uzasadnieniu podniósł, że z dokumentacji medycznej wynika, iż 24 września 2021 r. matka dziecka M. B. podpisała "oświadczenie odmowy poddania dziecka szczepieniom ochronnym". Dziecko nieszczepione od urodzenia. 3 listopada 2023 r. M. B. otrzymała pismo od PPIS w Pabianicach, informujące o dobrodziejstwie szczepień dzieci przeciwko chorobom zakaźnym oraz przypomnienie o konieczności stawienia się z synem w placówce podstawowej opieki zdrowotnej w celu wykonania szczepień. 11 stycznia 2024 r. matka dziecka otrzymała upomnienie (wezwanie do wykonania obowiązku z jednoczesnym zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego). 8 marca 2023 r. Przychodnia "D." skierowała do PPIS w Pabianicach "Zgłoszenie rodziców uchylających się od szczepień ochronnych swojego dziecka". Według lekarza specjalisty medycyny rodzinnej u dziecka stwierdzono brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych. Ponadto jak wynika z kopii dokumentu Historia zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych z 18 stycznia 2024 r. wydanego przez lekarza specjalistę medycyny rodzinnej z Przychodni "D.", pacjent J. B., u którego lekarz stwierdził stan zdrowia ogólny dobry, został zakwalifikowany do szczepienia przeciwko WZW typu B, jednakże rodzice nie zdecydowali się na szczepienie. Ponadto rodzice zostali poinformowani, że kalendarz szczepień indywidualnych mogą realizować w poradni konsultacyjnej szczepień w Łodzi (skierowanie wystawione 19 grudnia 2023 r.), jednak rodzice nie umówili tam terminu wizyty. W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, niezasadny jest zarzut zobowiązanej określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa.W tytule wykonawczym z 15 marca 2024 r., wystawionym przez PPIS w Pabianicach, w części B pkt 5, wskazano precyzyjnie treść obowiązku niepieniężnego polegającego na poddaniu małoletniego dziecka J. B., urodzonego 7 grudnia 2020 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (POLIOMYELITIS), inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae, odrze, różyczce, nagminnemu zakażeniu przyusznic (świnka). Z uwagi na ukończenie przez małoletniego J. B. trzeciego roku życia, jest on zobowiązany do wykonania szczepień obowiązkowych podstawowych. W związku z powyższym nieuzasadniony jest zarzut zobowiązanej braku wymagalności przedmiotowego obowiązku.Organ I instancji wyjaśnił, że w tytule wykonawczym z 15 marca 2024 r. wierzyciel wskazał podstawę prawną prowadzonej egzekucji. W części B obejmującej dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym, wierzyciel wskazał podstawę prawną tegoż obowiązku poprzez powołanie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 u.z.ch.z. i § 2 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Ponadto w części C wyżej wymienionego tytułu wykonawczego, wierzyciel w pkt 5 wskazał, iż obowiązek określony w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a.Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem ŁPWIS z 22 lipca 2024 r.Z kolei wyrokiem z 29 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie sygn. akt III SA/Łd 696/24 oddalił skargę M. B. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 22 lipca 2024 r.9 kwietnia 2025 r. zobowiązana reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła ponownie zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 15 marca 2024 r. wskazując na naruszenie:1. art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a, poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa - żądanie skierowane do strony celem stawienia się z dzieckiem w placówce medycznej celem poddania małoletniego szczepieniom z indywidualnym kalendarzem szczepień nie wynika z treści obowiązku wynikającego z przywołanego w tytule egzekucyjnym przepisu prawa;2. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.z.ch.z., a także niewymagalności z uwagi na § 3 ust. 2 i załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych bowiem dziecko znajduje się w wieku, dla którego nie jest przewidziane żadne szczepienie obowiązkowe (małoletni J. B. urodził się 7 grudnia 2020 r., więc w dniu wydania tytułu wykonawczego, jak i aktualnie nie obowiązuje dziecka żadne szczepienie);3. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny;4. art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niespełnienie przez wydany tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.;5. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. - brak wymagalności obowiązku - z uwagi na brak podstawy prawnej do określenia obowiązku poprzez nałożenie obowiązków na skarżącą na podstawie niekonstytucyjnych przepisów i prowadzenie postępowania przymuszającego do wykonania obowiązków określonych niezgodnie z Konstytucją RP;6. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 18 ust. 1, 2 i 4 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn - niezastosowanie i nie poszanowanie prawa skarżącej do posiadania własnych przekonań religijnych i wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami poprzez ustanowienie obowiązku - przymusu szczepień, który godzi w prawo skarżącego do posiadania przekonań religijnych;7. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 28 ust. 1 pkt e i h w zw. z art. 28 ust. 3 w zw. z art. 32 rozporządzenia UE 536/2014 w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE poprzez brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn i stosowanie kary finansowej - prowadzenie egzekucji wobec rodzica, który odmawia udziału swojego dzieckaw badaniu klinicznym, gdyż jak wynika ze stanowiska Ministra Zdrowia, wszystkie preparaty szczepionkowe w Polsce są preparatami badań klinicznych;8. art. 1 ust. 1 lit. f dyrektywy (UE)2015/1535 UE w zw. z § 27 ust. 3 pkt 4 lit. b Regulaminu pracy Rady Ministrów w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 b w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez brak notyfikacji przepisów technicznych (statuujących kalendarz szczepień) przez Komisję Europejską;9. art. 34 u.p.e.a. w zw. z art. 15 i 7 k.p.a. w zw. z porozumieniem z dnia 12 lutego 2015 r. pomiędzy Wojewodą Łódzkim a Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Łodzi w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym poprzez niezachowanie dwuinstancyjnego postępowania i stworzenie fikcji obiektywizmu i praworządności;10. brak podstawy prawnej do określenia przez wierzyciela obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym - dlaczego wyznaczył stronie termin 14 dni celem poddania dziecka szczepieniom, brak normy kompetencyjnej w tym zakresie.Postanowieniem z 12 czerwca 2025 r. PPIS w Pabianicach oddalił powyższe zarzuty wskazując, że obowiązek poddania małoletniego syna strony obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w treści części B pkt 5 tytułu wykonawczego Nr [...] z 15 maja 2024 r. wynika z przepisów wskazanych w części B pkt 1 tegoż tytułu wykonawczego, a oczywistym jest iż szczepienia wykonywane są w placówkach medycznych (podmiotach leczniczych) wybranych przez opiekunów dziecka. PPIS w Pabianicach podniósł, że w związku z powyższym niezasadny jest zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa powołanego w tytule egzekucyjnym.Dalej PPIS w Pabianicach wskazał, że wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązana powinna wykonać ciążącą na niej skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanej żądanie przymusowego spełnienia ciążącej na niej powinności. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.ch.z., osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w wyżej wymienionej ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, w myśl art. 17 ust. 1 tejże ustawy, osoby określone na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2 ustawy są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 1 ustawy. Nadto rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 10 u.z.ch.z., określa w przepisie § 3 ust. 1 grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek oraz schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia, obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Powołane powyżej rozporządzenie wskazuje granice poddania dziecka szczepieniom ochronnym, to jednak nie oznacza, że wszystkie szczepienia mogą być wykonane tuż przed tą datą. Szczepienia są rozkładane w czasie, przy czym zgodnie z zasadami wakcynologii schematy szczepień dostosowane są do występowania zachorowań na poszczególne choroby, wieku i rozwoju dzieci. Należy zwrócić uwagę, że o możliwości wykonania obowiązku szczepień decyduje lekarz. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż w przepisach aktu normatywnego rangi rozporządzenia Ministra Zdrowia uregulowano określenie wieku dziecka i termin,w którym winny być wykonane obowiązkowe szczepienia ochronne dziecka. Powyższe niezasadnym czyni również zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.aW zakresie szczepień ochronnych objętych Tytułem wykonawczym Nr [...] z 15 marca 2024 r. PPIS w Pabianicach podniósł, że nieuzasadniony jest zarzut zobowiązanej braku wymagalności przedmiotowego obowiązku, gdyż z uwagi na ukończenie przez małoletniego J. B. 7 grudnia 2023 r., trzeciego roku życia, jest on zobowiązany do wykonania szczepień obowiązkowych podstawowych.Odnośnie podnoszonego przez zobowiązaną zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Wierzyciel w treści swojego stanowiska zawartego w wyjaśnieniach odnośnie zarzutów 2 i 3 wykazał, iż Tytuł wykonawczy Nr [...] spełnia wymagania zawarte w art. 27 u.p.e.a., z tego też względu nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego.Odnośnie podnoszonego przez pełnomocnika zobowiązanej zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. organ I instancji podniósł, że stwierdzenie niezgodności określonego przepisu z Konstytucją może nastąpić w wyroku Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 33 ustawy z dnia 30.11.2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U z 2019 r., poz. 2393). Do chwili obecnej Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował obowiązku szczepień ochronnych dzieci wykonywanych na podstawie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.Odnośnie podnoszonego przez pełnomocnika zobowiązanej zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c powołanej powyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 18 ust. 1, 2 i 4 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167), poprzez brak wymagalności obowiązku z innych przyczyn z uwagi na nie poszanowanie prawa skarżącej do posiadania własnych przekonań religijnych i wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami poprzez ustanowienie obowiązku - przymusu szczepień, PPIS w Pabianicach podkreślił, że jak wynika z art. 18 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, wolność uzewnętrzniania wyznania lub przekonań może podlegać ograniczeniom, które są przewidziane przez ustawę i są konieczne dla ochrony bezpieczeństwa publicznego, porządku, zdrowia lub moralności publicznej albo podstawowych praw i wolności innych osób. Wprowadzenie obowiązku szczepień ochronnych dzieci aktem normatywnym rangi ustawy, tj. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, stanowi realizację wyjątku określonego powołanym powyżej przepisem, z uwagi na konieczność ochrony zdrowia publicznego.Następnie organ I instancji wyjaśnił, że ocena prawidłowości procesu legislacyjnego w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych nie leży w kompetencji państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Organ realizując obowiązki nałożone przepisami prawa, w tym obowiązek nadzoru nad realizacją obowiązkowych szczepień ochronnych, stosuje obowiązujące przepisy prawa. W związku z powyższym, zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 lit. f dyrektywy (UE) 2015/1535 UE w związku z § 27 ust. 3 pkt 4 lit.b Regulaminu pracy Rady Ministrów w związku z art. 5 ust. 1 pkt lb w związku z art. 17 ust. 1 u.z.ch.z., można ewentualnie kierować do Ministra Zdrowia.Dalej organ I instancji podniósł, że Wojewoda Łódzki jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, a podpisane 12 lutego 2015 r. porozumienie z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Łodzi, powierzające prowadzenie spraw w zakresie obejmującym czynności organu egzekucyjnego właściwego do egzekwowania obowiązków o charakterze niepieniężnym wobec osób uchylających się od wykonania obowiązku poddania osób małoletnich szczepieniom ochronnym znajduje oparcie w obowiązujących przepisach oraz w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym.Odnosząc się do ostatniego zarzutu zobowiązanej PPIS w Pabianicach podniósł, że z uwagi na fakt, iż przepisy nie ograniczają wierzyciela w zakresie określenia terminu realizacji obowiązku o charakterze niepieniężnym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach wezwał zobowiązaną M. B. w treści upomnienia z 5 stycznia 2024 r. do zgłoszenia się z dzieckiem J. B. do zadeklarowanej dla dziecka przychodni, w ciągu 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego upomnienia. W przypadku zgłoszenia się do przychodni w zakreślonym terminie, brak byłoby podstaw prawnych do skierowania do organu egzekucyjnego wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a wykonanie szczepień ochronnych u Ł. B. mogło nastąpić w terminach wyznaczonych przez lekarza kwalifikującego do szczepienia.Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie powielając argumentację prezentowaną w zgłoszonych zarzutach.Przywołanym na wstępnie postanowieniem z 14 września 2025 r. ŁPWIS utrzymał w mocy postanowienie PPIS w Pabianicach z 12 czerwca 2025 r.W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. art. 33 § 2 pkt 2 lit. c. u.p.e.a.za nieuzasadniony wskazując, że J. B. znajduje się w piątym roku życia i podlega wszystkim obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko ww. chorobom zakaźnym w terminach i dawkach wskazanych w załączniku nr 1 - schemacie obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży. Obowiązek wynika z normy prawnej rangi ustawowej, w związku z powyższym twierdzenie, że organ określił obowiązek niezgodnie z treścią prawa jest nieuzasadniony, ponieważ poddanie dziecka przedmiotowym obowiązkowym szczepieniom ochronnym związane jest z szeregiem działań i czynności, o których mowa powyżej, które należy oceniać kompleksowo jako "poddanie obowiązkowym szczepieniom ochronnym".Dalej ŁPWIS wskazał, że również zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. z uwagi na brak podstawy prawnej do określenia obowiązku, poprzez nałożenie obowiązków na stronę na podstawie niekonstytucyjnych przepisówi prowadzenie postępowania przymuszającego do wykonania obowiązków określonych niezgodnie z Konstytucją RP, jest nieuzasadniony. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach pismem z 18 marca 2024 r. zawnioskował o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec M. B. oraz wystawił tytuł wykonawczy z 15 marca 2024 r. na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.z.ch.z. w związku z § 2 i § 3 rozporządzeniem w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. W związku z powyższym postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie aktów normatywnych ogłoszonych już po wydanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 maja 2023 r (sygn. akt SK 81/19) i ocenianych przez Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku, dlatego też po zmianie przepisów wyrok ten nie ma istotnie znaczenia prawnego w tej sprawie.Organ II instancji podzielił także stanowisko i argumentację PPIS w Pabianicach w kwestii pozostałych zgłoszonych przez stronę zarzutów uznając je za niezasadne. Dodatkowo wskazał, że zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ nie mieści się w zarzutach z katalogu z art. 33 u.p.e.a., dlatego też niniejszy zarzut nie podlega rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy stwierdził, że adresatem art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest organ egzekucyjny, nie zaś wierzyciel, a zatem w postępowaniu w przedmiocie zarzutów kwestia ta nie może być rozpatrywana.Na ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożyła M. B., wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odniesieniu do zaskarżonego aktu strona sformułowała zarzuty tożsame z podnoszonymi w toku postępowania zainicjowanego 9 kwietnia 2025 r.Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:Skarga podlega uwzględnieniu jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane.Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "p.p.s.a.".Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.W niniejszej sprawie kontroli sądu poddane zostało postanowienie ŁPWIS z 14 września 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach z 12 czerwca 2025 r. Dokonując kontroli powyższych rozstrzygnięć sąd uznał, iż zostały ono wydane z naruszeniem przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy co wynika z niedopuszczalności ponownego merytorycznego rozpoznania zarzutów uprzednio już zgłoszonych przez stronę w tym postępowaniu egzekucyjnym.Wskazać należy w pierwszej kolejności, że postępowanie, w którym doszło do wydania zaskarżonego postanowienia, zostało zainicjowane wskutek złożenia przez skarżącą 9 kwietnia 2025 r. zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, a zatem skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a.Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się niepóźniej niż:1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.W myśl art. 34 § 1-3 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; uznaje zarzut w całości lub w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut lub stwierdza niedopuszczalność zarzutu. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).Zaznaczyć należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty sformalizowany środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Strona, wnosząc zarzut, kwestionuje dopuszczalność prowadzenia egzekucji w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Prawo do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej nie umożliwia zgłoszenia zarzutu jakiegokolwiek, lecz jedynie takiego, który został przewidziany przez ustawodawcę w art. 33 § 2 u.p.e.a. Jak wskazał zaś NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07 (LEX nr 374393) to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut.Skoro więc podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji mogą być wyłącznie okoliczności ściśle określone w art. 33 § 2 u.p.e.a., a do takich nie należały okoliczności podniesione w punktach 3, 4 ,8 i 9 zarzutów złożonych przez stronę to PPIS w Pabianicach nie powinien był rozpoznawać merytorycznie kwestii, które nie mogą stanowić podstawy zarzutów egzekucyjnych, tj. podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzenia postępowania przez niewłaściwy organ oraz naruszenia obowiązku notyfikacji przepisów technicznych. Podnoszenie zarzutów nie wynikających z normy art. 33 u.p.e.a. uzasadnia pominięcie ich w rozważaniach, gdyż nie mogą one mieć jakiegokolwiek wpływu na wydane rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 220/10, LEX nr 1081347). Zatem organ II instancji winien uchylić w tym zakresie zaskarżone postanowienie oraz umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).Z kolei odnośnie do zawartych w punktach 1 i 10 oraz 2, 5-7 zarzutów określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa oraz zarzutu braku wymagalności obowiązku wskazać należy, że zarzuty w oparciu o podstawy prawne wskazane w art. 33 § 2 pkt 2 lit.c i art. 33 § 2 pkt 6 lit.c u.p.e.a. zostały już przez skarżącą podniesione w toku kontrolowanego postępowania egzekucyjnego w piśmie z 25 kwietnia 2024 r. i stanowiły przedmiot oceny organów zarówno I jak i II instancji oraz tutejszego sądu administracyjnego w wyroku z 29 stycznia 2025 r. w sprawie III SA/Łd 696/24,w którym sąd potwierdził prawidłowość stanowiska organów w zakresie ich niezasadności.Analiza akt sprawy wskazuje, że zarzuty zawarte w pkt 1, 2, 5-7 i 10 pisma skarżącej z 9 kwietnia 2025 r. wskazujące na określenie obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 15 marca 2024 r. niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa oraz brak wymagalności obowiązku objętego tym tytułem wykonawczym są tożsame z zarzutami podniesionymi w toku kontrolowanego postępowania egzekucyjnego w piśmie z 25 kwietnia 2024 r. w którym strona w punkcie 1 podniosła zarzut określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, zaś w punkcie 2 zarzut braku wymagalności obowiązku z innych przyczyn tj. z uwagi na brak wykluczenia przeciwwskazań zdrowotnych. Powyższe zarzuty zostały oparte na tych samych podstawach prawnych jak zarzuty wniesione obecnie czyli na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit.c i art. 33 § 2 pkt 6 lit.c u.p.e.a. W ocenie sądu mimo, iż argumentacja przytoczona obecnie na uzasadnienie podniesionych zarzutów nie pokrywa się całkowicie z tą jaka została wysunięta podczas pierwotnego ich wniesienia, okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia ponieważ determinująca dla organu jest przede wszystkim podstawa prawna podniesionych zarzutów, na którą wskazała strona skarżąca, która jest tożsama, podobnie jak część podniesionej na ich poparcie argumentacji. Istotne jest, że w stosunku do skarżącej nie doszło do wystawienia nowego tytułu wykonawczego, ani wszczęcia nowego postępowania egzekucyjnego. Sytuacja, że w aktualnym stanie prawnym możliwość wnoszenia zarzutów w sprawie egzekucyjnej nie jest ograniczona 7 dniowym terminem lecz można je wnosić aż do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a.) nie oznacza, że zobowiązana może wielokrotnie wnosić te same zarzuty w toku jednego postępowania egzekucyjnego.W związku z powyższym, w ocenie sądu złożone przez skarżącą zarzuty wyartykułowane w pkt 1, 2, 5-7 i 10 pisma z dnia 9 kwietnia 2025 r. jako tożsame z podniesionymi w piśmie z 25 kwietnia 2024 r. rozpoznanymi już ostatecznie postanowieniem PPIS w Pabianicach 27 maja 2024 r utrzymanym następnie w mocy postanowieniem ŁPWIS z 22 lipca 2024 r., na które skarga została oddalona przez tutejszy sąd wyrokiem z 29 stycznia 2025 r. nie powinny podlegać ponownej merytorycznej ocenie lecz organy w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. winny odmówić wszczęcia postępowania w ich przedmiocie.Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (tj. żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Cytowany przepis przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Powyższa przesłanka w sposób oczywisty nie dotyczy kontrolowanego postępowania bowiem wszczynający to postępowanie egzekucyjne tytuł wykonawczy został skierowany do skarżącej. Druga sytuacja natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ "z innych uzasadnionych przyczyn". Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. wyrok NSA: z 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2159/12 LEX nr 1497293, z 18 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1778/15 LEX nr 2336413).Skoro organy administracyjne obu instancji rozpoznały już zarzuty wniesione przez zobowiązaną, to ponowne wniesienie tych samych zarzutów, na tej samej podstawie prawnej, w odniesieniu do tego samego tytułu wykonawczego jest bezskuteczne, albowiem w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie w tym przedmiocie ponowne ich wniesienie jest niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 153/24, LEX nr 3749903). Zasadnym było zatem wydanie w niniejszej sprawie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wskazana wyżej okoliczność istnienia w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowiła bowiem, przeszkodę do wszczęcia postępowania wywołanego ponownym wniesieniem zarzutów i była to "inna uzasadniona przyczyna", z powodu której postępowanie nie może być wszczęte (art. 61a k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.) - (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3770/14 LEX nr 2227160).Reasumując skoro okoliczności zawarte w punktach 3, 4, 8 i 9 pisma z 9 kwietnia 2025 r., sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, nie stanowią zarzutów w rozumieniu art. 33 § 2 u.p.e.a. nie powinny podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w tym postępowaniu, z kolei zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego sformułowane w pkt 1, 2, 5-7 i 10 pisma z 9 kwietnia 2025 r.: określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.) oraz braku wymagalności obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z innych przyczyn (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.) nie stanowiły nowo wniesionych zarzutów, które organy winny rozpoznać merytorycznie lecz były tożsamy z zarzutami podniesionym już w piśmie z 25 kwietnia 2024 r., co uzasadniało odmowę wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej już ostatecznym postanowieniem w tym przedmiocie (art. 61a § 1 k.p.a.), to w wypadku wszczęcia takiego postępowania skutkować powinno jego umorzeniem w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.Sąd stwierdził jednocześnie, że z wyżej wskazanych względów brak jest podstaw prawnych do kontynuowania postępowania administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie wniesionych zarzutów, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).ec. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).ec