Wyrok - II SA/Po 192/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzed
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
opłata za szczególne korzystanie z wód
kontrola decyzji administracyjnej
odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Jacek Rejman
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 8 grudnia 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spółka Fabryka") oraz spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: "spółka [...]", "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 10 listopada 2023 r., nr [...], numer sprawy [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.W dniu 25 lipca 2023 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek P. Z. (dalej także: "wnioskodawca", "uczestnik postępowania") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz z niezbędną infrastrukturą" przewidzianej do realizacji na częściach działek nr [...], [...], [...], ark. 18, obręb [...], położonych w P. przy ul. [...].Prezydent Miasta [...] decyzją z 10 listopada 2023 r., nr [...], numer sprawy [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a."), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] (cz.), [...] (cz.), [...] (cz.), ark. 18, obręb [...], położonych w P. przy ul. [...] [...]Odwołania od ostatnio podanej decyzji, ujęte odpowiednio w pismach z 29 listopada 2023 r. oraz 1 grudnia 2023 r., złożyła spółka Fabryka oraz spółka [...].Pismem z 6 marca 2025 r. spółka Jakon uzupełniła odwołanie.Kolegium w decyzji wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia powołało się na nowelizację dokonaną ustawą z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), wskazując, iż do rozpoznawanej sprawy stosuje się przepisy u.p.z.p. w dotychczasowym brzmieniu. Do sprawy, jak dalej spostrzegł organ II instancji, stosuje się także dotychczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie MI").W sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono w promieniu 163,5 m od granic terenu objętego wnioskiem. Jest to odległość równa trzykrotnej szerokości frontowej granicy terenu, ustalonej od strony drogi wewnętrznej przebiegającej na działce nr [...] (3 x 54,5 m), skąd przewidziano główny wjazd na teren inwestycji. W analizie ujęto te nieruchomości, które wraz z budynkami znalazły się w tak wyznaczonym promieniu. Jak wyjaśniono w części tekstowej analizy urbanistycznej w przypadku posesji, które w całości nie znalazły się w granicach, uwzględniono powierzchnie zabudowy i wskaźniki zabudowy dla całej działki.Przechodząc do oceny sporządzonej analizy urbanistycznej, będącej kluczowym dowodem w sprawie, SKO uznało, że została ona sporządzona prawidłowo. Zawiera szczegółowe zestawienie poszczególnych działek z obszaru analizowanego w odniesieniu do funkcji zabudowy i poszczególnych parametrów wynikających z rozporządzenia MI, tj. linii zabudowy (§ 4 tego rozporządzenia), wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5), szerokości elewacji frontowej (§ 6), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7), geometrii dachu (§ 8).W ocenie organu orzekającego w II instancji prawidłowo uznano, że planowana zabudowa kontynuuje funkcję mieszkaniową wielorodzinną występującą w obszarze analizowanym.W sposób wystarczający organ I instancji uzasadnił także ustalenie linii zabudowy. Ze względu na położenie objętego wnioskiem terenu w głębi kwartału, w znacznej odległości od ul. [...], w sytuacji, gdy sąsiednia zabudowa położona jest bliżej ulicy, brak jest możliwości wyznaczenia linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia MI. Po północnej stronie drogi wewnętrznej (działka nr [...]) zabudowa tworzy uskok. Budynek przemysłowy znajduje się w granicy z drogą wewnętrzną. Z kolei dłuższa elewacja budynku magazynowego na działkach nr [...], [...] (ul. [...]) jest cofnięta względem drogi wewnętrznej na głębokość 3 m. Organ I instancji uznał, że istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia MI – na przedłużeniu południowej elewacji budynku magazynowego przy ul. [...] (działka nr [...]). Linię zabudowy ustalono jako linię nieprzekraczalną w odległości 3 m od frontowej granicy terenu z działką nr [...], w odległości 2,3 m od granicy terenu z działką nr [...], dopuszczono możliwość wysunięcia stacji transformatorowej przed linię zabudowy.W kwestii wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki SKO podało, że ustalono go w przedziale od 22 do 37% na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia MI. Jak wyjaśniono w decyzji I instancji ustalone wartości zawierają się w przedziale wartości dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z obszaru analizowanego – od 19,3% (ul. [...]) do 43,3% (ul. [...]). Pod względem powierzchni zabudowy (764,5-1.286 m2) inwestycja zawiera się w przedziale wartości dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych z obszaru analizowanego – od 648 m2 (ul. [...]) do 3.422 m2 (ul. [...]). Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że planowany obiekt pod względem omawianego parametru nawiązuje do budynków mieszkalnych wielorodzinnych występujących w obszarze analizowanym i ustalenie tego parametru na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia MI znajduje uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej.Odnosząc się do szerokości elewacji frontowej organ II instancji wskazał, że ustalono ją w przedziale od 14 m do 37 m. W obszarze analizowanym szerokość elewacji frontowej wynosi od 6,2 m (ul. [...]) do ok. 110 m (ul. [...]). Średnia wartość tego parametru wynosi 32,4 m, a przy uwzględnieniu 20% tolerancji wynosi od 25,9 m do 38,9 m. W przypadku budynków stanowiących najbliższe sąsiedztwo inwestycji szerokość elewacji frontowej kształtuje się od ok. 13 m (np. budynek przemysłowy na działce nr [...], elewacja frontowa budynku przy ul. [...]) do 72-82 m (np. dłuższe elewacje budynków mieszkalnych od strony drogi wewnętrznej przy ul. [...], ul. [...]). SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że ustalenie omawianego parametru w podanych powyżej wartościach znajduje odzwierciedlenie w sporządzonej analizie urbanistycznej.Następnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji ustalił od strony działki nr [...] – 10 kondygnacji nadziemnych i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 30,0 m do 33,0 m od poziomu terenu, a od strony działki nr [...] – 13 kondygnacji nadziemnych i wysokość do maksymalnie 41,5 m od poziomu terenu, przy czym powierzchnia zabudowy najwyższej kondygnacji nie może przekroczyć 40% powierzchni zabudowy budynku w rzucie. Wyjaśniono, że wysokość budynków na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia MI należało przyjąć średnią z tych wysokości. Skutkowałoby to powstaniem formy pośredniej dla planowanego budynku, tj. ok. 6m (średnia 4 m i 8 m), która odstawałaby od otoczenia. Dla kształtowania zabudowy wewnątrz kwartału korzystniejsza jest wysokość nawiązująca do budynków występujących w najbliższym sąsiedztwie. Ustalenie wysokości zgodnie z wnioskiem inwestora spowoduje, że budynek będzie nawiązywał do budynków wielorodzinnych m.in. przy ul. [...], [...] (wysokość to 16 kondygnacji nadziemnych). Wysokość planowanego budynku zawiera się w wartościach parametru dla m.in. wskazanych nieruchomości. Kolegium zauważyło, że ustalona wysokość nawiązuje do tej wynikającej z analizy urbanistycznej. Wyznaczenie omawianego parametru na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia MI znajduje w niej uzasadnienie.W decyzji I instancji ustalono dach płaski o spadku do 120. W obszarze analizowanych przeważa zabudowa z dachami płaskimi, a przy ul. [...] budynki przykryte są dachami płaskimi z elementami dachu stromego. Zdaniem SKO uzasadnione było ustalenie geometrii dachu dla planowanej zabudowy w sposób powyżej wskazany.Kolegium stwierdziło, że spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Spełnione zostały także pozostałe warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p.Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzut spółki Fabryka co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Wskazał, że działka objęta wnioskiem ma dostęp pośredni do drogi publicznej (ul. [...]) przez działki nr [...] i [...] oraz przez działkę nr [...].Ponadto, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zaopatrzenie nieruchomości w energię elektryczną, wodę, odprowadzanie ścieków bytowych, inne media nastąpi na warunkach gestorów sieci wynikających z przedłożonych w toku postępowania opinii. Spółka Fabryka podniosła, że opinie [...] sp. z o.o. z 21 marca 2023 r., [...] SA z 19 lipca 2023 r., [...] SA z 3 października 2023 r. wydane zostały dla innej inwestycji. SKO wskazało, że z opinii tych wynika, że odnoszą się do inwestycji przewidzianej na większej liczbie działek, ponad teren objęty decyzją I instancji, a więc wnioskowany teren zawiera się nijako w obszarze, do którego się odnoszą. Skoro opinie dotyczą inwestycji obejmującej większy obszar i są pozytywne, to tym bardziej istnieje możliwość zaopatrzenie w media inwestycji objętej decyzją I instancji. W związku z tym także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. SKO uznało za bezpodstawny.W kwestii zarzutów spółki Jakon organ II instancji zauważył, że w toku postępowania o warunki zabudowy bada się potencjalną możliwość realizacji wnioskowanej inwestycji o parametrach określonych przez wnioskodawcę. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy stanowi typowy przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa, co oznacza, że jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli tylko wnioskowane zamierzenie spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W toku postępowania w sprawie warunków zabudowy nie bada się odległości zabudowy względem granic nieruchomości. Kwestie te badane są na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. pozwolenia na budowę. Podobnie nie ustala się potrzeb parkingowych czy powierzchni biologicznie czynnych dla działek nie będących przedmiotem takiego postępowania i obiektów na takich działkach. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o realizacji danego przedsięwzięcia, stwierdza jedynie jego dopuszczalność na wnioskowanym terenie.W skierowanej do tut. Sądu skardze spółka Jakon, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie:1) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., przez działanie z rażącym naruszeniem prawa, niewyjaśnienie istotnych okoliczności, powierzchowne zbadanie stanu sprawy skutkujące utratą zaufania do władzy publicznej, nieuwzględnienie będących następstwem wydania decyzji stanów prawnych i faktycznych sprzecznych z prawem oraz prowadzących do obejścia przepisów prawa, nadto naruszających ład przestrzenny i zasady ochrony środowiska – w sposób wskazany szczegółowo w uzasadnieniu, zwłaszcza przez zignorowanie złożonych przez skarżącą wraz z pismem z 6 marca 2025 r. dowodów w postaci: AN-05 analiza powierzchni zabudowy oraz AN-06 analiza powierzchni zabudowy po rozbiórce budynków, które zostały objęte decyzją o warunkach zabudowy, a także ostatecznej decyzji Wojewody [...] z 31 lipca 2024 r. udzielającej skarżącej pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...], [...];2) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego, w tym zaniechanie wskazania przyczyn, dla których organ nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, zaniechanie wskazania faktów, które uznał za udowodnione - w tym wskazania szczegółowych okoliczności, dla których dopuścił wydanie decyzji względem części działek nie stanowiących "terenu" w rozumieniu przepisów prawa oraz pominięciem wymaganego uzasadnienia prawnego, przez zaniechanie wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 12 u.p.z.p., zastosowanie której miało upoważniać do wydania decyzji względem obszaru nie stanowiącego "terenu" w rozumieniu przepisów ustawy;3) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. przez błędne zastosowanie oraz wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla części działek nie stanowiących "terenu" w rozumieniu tych przepisów, w szczególności w sytuacji, gdy pojęcie terenu określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. odnosi się do pojęcia działki budowlanej z art. 2 pkt 12 u.p.z.p., którą może stanowić co najmniej jedna działka ewidencyjna. Przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy więc rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji, a ustalenie warunków zabudowy może odnosić się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w innych niż dotychczas sposób zagospodarowana);4) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 w zw. z art. 1 ust. 1 u 2 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez zaakceptowanie takiego wydzielania części działek objętych decyzją, która powoduje, iż dla części działek nieobjętych opracowaniem, w tym dla już zrealizowanej i użytkowanej zabudowy, nie ma zapewnionych miejsc postojowych i zieleni (powierzchni biologicznie czynnej), co powoduje obejście przepisów prawa oraz pogłębienie chaosu przestrzennego na istotnym obszarze oraz naruszenie zasad dotyczących ochrony środowiska, która to kwestia nie podlega badaniu na dalszych etapach procesu inwestycyjnego;5) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., przez naruszenie interesu skarżącej jako właściciela działek sąsiednich, w szczególności przez wyłączenie możliwości realizacji inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję udzielającą skarżącej pozwolenia na budowę - przewidującej wskaźnik zabudowy na poziomie ok. 31% w stosunku do całej powierzchni działki, a to przez dopuszczenie zaskarżoną decyzją wskaźnika zabudowy na całej powierzchni działek [...], [...], [...] na poziomie ok. 47%.Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów.W piśmie z 17 marca 2026 r. uczestnik postępowania P. Z., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik poparł stanowisko SKO, a także odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów.Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 18 czerwca 2026 r., pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Podkreślił, że taki sposób arbitralnego wydzielenia fragmentów działki dla planowanej inwestycji może prowadzić do obejścia prawa. Wskazał na potencjalny konflikt pomiędzy ilością miejsc parkingowych zaplanowanych dla inwestycji a miejscami parkingowymi niezbędnymi dla obsługi istniejących budynków położonych na fragmentach działek, które nie są objęte warunkami zabudowy. W ostatecznych decyzjach miejsca postojowe przypisano do tamtych budynków, poza terenem inwestycji, a te same miejsca postojowe w zaskarżonej decyzji służyć mają obsłudze nowej inwestycji. Dalej wskazał, że kwestionuje sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, albowiem drogi wewnętrzne położone po dwóch jej stronach, a łączące je z ul. [...], nie umożliwiają ruchu dwukierunkowego, a wyłącznie jednokierunkowy. Spółka Jakon jako użytkownik wieczysty dróg wewnętrznych działki nr [...] i [...] złożyła wniosek o zezwolenie na przebudowę zjazdów z ul. [...], jako zjazdów jednokierunkowych. Wniosek złożono 29 maja 2026 r. Przedłożono pismo - załącznik do protokołu rozprawy wraz z załączonymi dokumentami.W piśmie złożonym 18 czerwca 2026 r., jako załącznik do protokołu rozprawy, skarżąca wniosła o:1. przeprowadzenie dowodów z wydanych dla całej powierzchni działek nr [...], [...], [...] ark. 18, obręb [...], położonych w P. przy ul. [...] dokumentów w postaci: - decyzji Prezydenta Miasta [...] z 22 września 2015 r., nr [...], o warunkach zabudowy, - decyzji Prezydenta Miasta [...] z 17 marca 2016 r. o zmianie decyzji z 22 września 2015 r. oraz wydanej i zrealizowanej w oparciu o te decyzje decyzji Prezydenta Miasta [...] z 12 maja 2016 r., nr [...], o zmianie własnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z 3 października 2013 r., nr [...], celem stwierdzenia faktów: - aktualna powierzchnia zabudowy działek nr [...], [...], [...] wynosi 68%, a zrealizowanie zabudowy w oparciu o zaskarżoną decyzję spowoduje, że powierzchnia zabudowy dla całej powierzchni tych działek wynosić będzie 47%, - zaniechania dokładnego zbadania sprawy przez organy w tym zaniechanie zbadania skutków wydania decyzji dla części działek, pomimo braku szczególnych ku temu przesłanek, przeciwnie w sytuacji, gdy wydanie decyzji dla części działek geodezyjnych prowadzi do obejścia przepisów prawa w zakresie powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wymaganej ilości miejsc postojowych, a także prowadzić będzie do wydania dwóch wykluczających się decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczących tych samych części działek (skutkujących nieważnością),2. przeprowadzenie dowodu z dokumentów: - wniosku z 29 maja 2026 r. o przebudowę zjazdów z ul. [...] wraz z potwierdzeniem ich złożenia, - projektu przebudowy zjazdów z 29 maja 2026 r., - planu sytuacyjnego dróg wewnętrznych (z aktualną lokalizacją jednego zjazdu z drogi wewnętrznej na teren objęty warunkami zabudowy, a nie trzech oraz docelową organizacją ruchu), - odpisu z KW nr [...], celem stwierdzenia faktów: - uzgodniona w pkt 1.1. decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie warunków zabudowy obsługa komunikacyjna terenu jest niemożliwa do realizacji – sprzeczna z prawem oraz warunkami fizycznymi działek, a które to parametry nie zostały dostrzeżone przez ZDM (szerokość zjazdu jest większa niż szerokość działki drogowej, na który zjazd prowadzi, co narusza przepisy prawa i względy bezpieczeństwa), - spółka Jakon nabyła prawo użytkowania wieczystego działek drogowym, dróg wewnętrznych na działkach nr [...] i [...] oraz pozostaje ujawnionym w KW nr [...] użytkownikiem wieczystym, - spółka Jakon opracowała projekt przebudowy zjazdów z 29 maja 2026 r. oraz dróg wewnętrznych – zjazdem z ul. [...] na działkę [...] następował będzie wyłącznie wjazd na teren m.in. objęty warunkami zabudowy, a zjazdem z działki [...] wyłącznie wyjazd, a drogi wewnętrzne, na wysokości działek objętych decyzją, działki drogowe funkcjonować będą jako drogi jednokierunkowe, - uzgodniona w pkt 1.1. decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie warunków zabudowy obsługa komunikacyjna terenu narusza prawo spółki Jakon do działek drogowych (dowolnie, bez żadnych ustaleń przewiduje 3 zjazdy z drogi wewnętrznej w miejsce istniejącego 1) oraz względy bezpieczeństwa na działkach drogowych, a to spółka Jakon jako właściciel dróg wewnętrznych pozostaje uprawniona i zobowiązana do zapewnienia na nich bezpieczeństwa.W dalszej części pisma skarżąca ponownie odniosła się do podniesionych w skardze zarzutów, a także zawartych w piśmie wniosków dowodowych.Sąd postanowił dopuścić dowód z dokumentów złożonych przez skarżącą na rozprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 grudnia 2025 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z 10 listopada 2023 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od razu spostrzec trzeba, że w sprawie tej ów przepisy znajdują zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej na mocy art. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.), która weszła w życie 24 września 2023 r. Jak przewidziano w art. 59 ust. 1 tej ustawy nowelizującej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przez dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Skoro uczestnik postępowania P. Z. wystąpił z wnioskiem jeszcze 25 lipca 2023 r., to zgodnie z przywołanym już przepisem przejściowym jego rozpoznanie powinno nastąpić z pominięciem rzeczonej nowelizacji.Istota sporu do jakiego doszło w sprawie sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia, czy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy prawidłowo objęto – jako teren inwestycji – część działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], zamiast całości tych działek, a w konsekwencji czy w wydanej decyzji prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla części tych działek, a nie dla ich całości. Skarżąca spółka na każdym etapie postępowania kwestionowała dopuszczalność ograniczenia terenu inwestycji do części działek ewidencyjnych. Zarówno w odwołaniu, jak i w skierowanej do tut. Sądu skardze starała się przy tym wykazać, że takie działanie prowadzi do obejścia przepisów prawa.Z twierdzeniem tym – zdaniem Sądu – w okolicznościach rozpatrywanego przypadku należy się zgodzić.W art. 59 ust. 1 u.p.z.p. przewidziano, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.Jak wynika z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., który stosownie do art. 64 ust. 1 tej ustawy znajduje odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, ustalenie tych warunków następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 1a u.p.z.p. wniosek ten powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej (pkt 1), a także określenie granic terenu objętego wnioskiem (pkt 1a).W przywołanych regulacjach prawodawca posługuje się pojęciem "terenu", bądź wprost zwrotami "teren, którego wniosek dotyczy", czy "teren objęty wnioskiem". Jednocześnie prawodawca w cytowanej ustawie nie przewidział definicji legalnej żadnego z tych terminów.W art. 2 pkt 12 u.p.z.p. została zawarta natomiast definicja pojęcia "działki budowlanej", przez którą należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Prawodawca posłużył się przy tym pojęciem "działki" również w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – obok pojęcia "terenu" – przy ocenie zasady dobrego sąsiedztwa, zaś pojęcie "działki budowlanej" – także obok pojęcia "terenu" – zostało wykorzystane w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. dla oznaczenia frontu terenu, stanowiącego punkt odniesienia przy wyznaczaniu obszaru analizowanego. Z kolei w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3 i pkt 4 u.p.z.p. przy wymogu zapewnienia dostępu do drogi publicznej, istniejącego lub projektowanego uzbrojenia, czy też wymogu zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne – prawodawca posługuje się wyłącznie pojęciem "terenu".Brak kompatybilności pomiędzy pojęciem "terenu", którym ustawa posługuje się w różnych przepisach, a wprowadzonym do tej ustawy i zdefiniowanym pojęciem "działki budowalnej", rodzi wątpliwości interpretacyjne, które w każdej sprawie muszą być indywidualnie wyjaśniane. Potwierdza to rozbieżność do jakiej doszło w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym z jednej strony przyjmuje się, że co do zasady możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej i teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por. m.in. wyroki NSA z 9 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 930/24, z 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 389/24, z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 289/24, z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2419/22, z 10 października 2023 r., sygn. akt II OSK 83/23, z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).Na poglądzie z tej linii orzeczniczej oparło swą argumentację zarówno Kolegium w odpowiedzi na skargę, jak i uczestnik postępowania P. Z. w piśmie z 17 marca 2026 r., uznając że zachodzą wskazane tam okoliczności.Z drugiej strony w judykaturze uznaje się jednak, iż co do zasady niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu obejmującego tylko część działki lub działek ewidencyjnych, chyba że w konkretnym przypadku jest to uzasadnione szczególnymi względami faktycznymi lub prawnymi (por. m.in. wyroki NSA z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1313/24, z 22 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 552/20, z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2598/21, z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1351/21, z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1069/20, z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2153/17, z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 743/17, z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14, CBOSA).W ocenie Sądu nie można kategorycznie wywieść – analizując powyższe przepisy – bezwzględnego zakazu interpretowania terenu jako części działki ewidencyjnej. Niemniej zastrzec trzeba, że dopuszczenie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie może być wykorzystane do obejścia prawa (zob. choćby przywołane już powyżej wyroki NSA z 9 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 930/24, z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 289/24, jak również wyroki NSA z 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2482/23, z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1181/20, z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 260/18, CBOSA).W praktyce chodzi tu o ewentualne obejście ustawowych wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego lub ochrony środowiska. Dotyczy to w szczególności kwestii zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), w tym w odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działku lub terenu (art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p.). W orzecznictwie zwraca się w tym względzie uwagę na możliwość obchodzenia przez inwestorów ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy), poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem obszarze jest już zabudowana (por. przywołany już wyrok NSA z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14).Tymczasem w realiach kontrolowanej sprawy doszło właśnie do tego rodzaju sytuacji. Ograniczenie terenu objętego wnioskiem wyłącznie do części działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], z pominięciem ich części pozostałej, na której– co wymaga wyraźnego podkreślenia – znajduje się już zabudowa, prowadzi do nieprawidłowości w zakresie oceny ujętego tak we wniosku zamierzenia budowlanego w kontekście wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy.Zgodnie z § 5 rozporządzenia MI wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (ust. 2).W judykaturze zwraca się uwagę, że choć w § 5 rozporządzenia MI mowa jest o "wskaźniku wielkości powierzchni nowej zabudowy", to w przypadku, gdy działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest zabudowana, zabudowania istniejące należy także uwzględnić przy ustalaniu tego wskaźnika. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dotyczy bowiem relacji pomiędzy całą zabudową na danej działce a jej powierzchnią (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 96/19, CBOSA). Ograniczenie przedmiotowego wniosku do części działek nr [...], [...] i [...] spowodowało zatem pominięcie znajdującej się na ich pozostałej części zabudowy, która – co najmniej częściowo – w planach inwestora ma być zachowana, co wprost przekłada się na nieprawidłowe ustalenia względem wskaźnika ujętego w regulacjach § 5 rozporządzenia MI, którego ustalenie powinno uwzględniać zabudowę, jaka będzie funkcjonować na całości tych działek ewidencyjnych.W tych okolicznościach konieczne jest uznanie niedopuszczalności takiego ograniczenia terenu objętego wnioskiem, a w dalszej perspektywie ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części działek ewidencyjnych. Bez znaczenia pozostaje już to, że część rzeczonych działek, objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ma być możliwa do jednoznacznego wyodrębnienia i przedstawienia na załączniku graficznym do decyzji. Jedynie na marginesie zauważyć wypada, iż nawet to twierdzenie w poddanej sądowej kontroli sprawie nie jest wcale tak oczywiste, zwłaszcza wobec części działki ewidencyjnej nr [...]. W postępowaniu przed organami uwzględniono jedynie jej niewielki, zachodni fragment, który nie jest łatwy do jednoznacznej identyfikacji.Wbrew poglądom uczestnika postępowania właśnie powyższe okoliczności, odnoszące się do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, w swojej argumentacji trafnie wykazuje skarżąca. W piśmie z 17 marca 2026 r. uczestnik w istocie nie odniósł się do konkretnych okoliczności sprawy, jakie podniesione zostały w tym względzie przez skarżącą, ograniczając się do polemiki z przedstawionymi w tym zakresie w skardze poglądami. Nie jest przy tym, wbrew intencjom skarżącej, konieczne wykazanie, jak intensyfikacja zabudowy działek kształtowałaby się, gdyby uczestnik postępowania objął wnioskiem ich całość. Obecnie wystarczające dla uznania, że uwzględnienie jedynie ich części prowadzi do obejścia prawa jest już samo spostrzeżenie, że na ich pozostałej części znajduje się zabudowa, a w świetle § 5 rozporządzenia MI takie ukształtowanie wniosku prowadzi do pominięcia tej zabudowy przy ocenie ujętego tam wskaźnika.Warto w tym miejscu – na marginesie czynionych rozważań – zauważyć, że zabudowę istniejącą na pozostałej części działek objętych wnioskiem uznano w ramach przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistycznej za zabudowę znajdującą się na działkach sąsiednich (zob. Lp. 8. tabeli zawartej w pkt V.1. analizy), co prowadzi wręcz do logicznej sprzeczności samej analizy - jako jedno z założeń przyjęto w niej przecież, że jeśli obszar analizowany obejmuje jedynie część posesji, to uwzględnić trzeba powierzchnie zabudowy i wskaźniki zabudowy dla całej działki, jeśli tak to obszar analizowany powinien objąć także teren objęty wnioskiem. Abstrahując już od bardziej szczegółowych konsekwencji jakie wywarło to na wyniki samej analizy wymaga dodatkowego odnotowania, iż przyjęcie przez urbanistę, że zabudowa na pozostałej części działek służących do określenia terenu inwestycji jest zabudową na działkach sąsiednich posłużyło chociażby wyznaczeniu w oparciu o tę zabudowę na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia MI linii nowej zabudowy.Takie postępowanie, zaaprobowane przez organy orzekające w sprawie, pozwala dojść do jeszcze dalszych konkluzji, które nie powinny umykać w okolicznościach tej konkretnej sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zamiarem inwestora jest dokonanie rozbiórki części zabudowy znajdującej się na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], w tym bezspornie tej jej części, która znajduje się na tych fragmentach działek, które są objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tyle tylko że niektóre z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę w postaci uzgodnień z poszczególnymi gestorami sieci wykazują w tym względzie już inne zamierzenie budowlane, wskazujące na to jakoby zamiarem rozbiórki objęto m.in. całość zabudowy znajdującej się na działkach nr [...] i [...], w tym tych jej fragmentów, które posłużyły do wyznaczenia w kontrolowanej sprawie linii nowej zabudowy (zob. załącznik do opinii [...] sp. z o.o. z 30 czerwca 2023 r., k. 21 akt administracyjnych I instancji, a także załącznik do opinii [...] SA z 19 lipca 2023 r., k. 26 akt administracyjnych I instancji). W świetle takiej treści uzgodnień jak poczynienie z gestorami sieci i przedstawione przez inwestora, nie jest zatem oczywiste czy dla inwestycji, z której arbitralnie wyłączono fragmenty objętych uzgodnieniem działek nr [...], [...] przylegające do ul. [...] istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, skoro to właśnie na tych fragmentach miałyby być zlokalizowane przyłącza do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i służące odprowadzaniu wód opadowych.Pomijając już kwestię przydatności tego rodzaju uzgodnień dla oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (nota bene żadne uzgodnienie przedstawione przez inwestora nie było aktualne na dzień wydania decyzji przez organ II instancji), potwierdza to tylko, jak istotne w tej sprawie jest objęcie wnioskiem, a w dalszej perspektywie także wydawanym rozstrzygnięciem całości działek ewidencyjnych, tak by ukazana została pełna, planowana przez inwestora zmiana ich zagospodarowania, która mogłaby podlegać właściwej ocenie z perspektywy wymagań ujętych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Rozpoznając wniosek o warunki zabudowy właściwy organ powinien mieć na względzie całość zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy na działkach ewidencyjnych, nie zaś jedynie dowolnie wybrany przez niego jego fragment.W tych okolicznościach zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji dopuścił się istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 1a w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 5 rozporządzenia MI. Stwierdzenie tego naruszenia nie wymagało przeprowadzania dalszego postępowania wyjaśniającego, stąd nie sposób za skarżącą doszukiwać się także istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., choć nie umknęło uwadze Sądu, że proponowane przez tę spółkę przy piśmie z 6 marca 2025 r. dowody zostały przez Kolegium pominięte. Ich pominięcie doprowadziło jednak nie do braku istotnych w sprawie ustaleń faktycznych, lecz do nie dostrzeżenia przez organ II instancji tego, że akceptacja ograniczenia postępowania do części działek ewidencyjnych prowadzi do obejścia prawa w postaci wskaźnika wynikającego z § 5 rozporządzenia MI. Zauważyć przy tej okazji trzeba, że przy konstrukcji zarówno zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego skarżąca błędnie odwołuje się do art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., choć jednocześnie kwestia spełniania wynikającego z tego przepisu wymogu nie była kwestionowana w toku postępowania administracyjnego, jak i nie została przez nią podważona w skardze.W przedstawionych powyżej okolicznościach odniesienie się do pozostałej argumentacji skarżącej – zwłaszcza tej dotyczącej możliwości obejścia prawa także względem powierzchni biologicznie czynnej, odległości od granicy, czy liczby miejsc postojowych – traci już zupełnie na znaczeniu. Jedynie na marginesie wskazać należy, na co słusznie w tym względzie zwraca uwagę uczestnik postępowania w piśmie z 17 marca 2026 r., że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie warunki realizacji przyszłego zamierzenia inwestycyjnego. Na ten moment nie dochodzi jeszcze do przesądzenia, jak poszczególne z tych warunków zostaną faktycznie zrealizowane na dalszym etapie realizacji tego zamierzenia. Tym bardziej nie sposób stwierdzić, czy na dalszym etapie procesu budowlanego może dojść do wydania pozwolenia na budowę, które będzie sprzeczne z pozwoleniem już istniejącym w obrocie prawnym. Argumentacja ta może się uaktualnić dopiero w razie uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, którego wydanie poprzedzałaby obecnie kontestowana decyzja o warunkach zabudowy.Przy tej okazji wskazać należy, iż nie są trafne te zarzuty skarżącej, w których zmierza ona do wykazania, iż zaskarżona decyzja może wyłączać możliwość zabudowy jej działek zgodnie z ostateczną decyzją pozwolenia na budowę. Niezależnie od postanowień tego pozwolenia ponownie podkreślić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi końcowego etapu procesu inwestycyjnego i nie może sama w sobie wpływać na dopuszczalność realizacji inwestycji na innej nieruchomości, zwłaszcza, że na tą ostatnią uzyskano już ostateczną decyzję pozwolenia na budowę. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., które to naruszenie miałoby polegać na wyłączeniu możliwości realizacji inwestycji na działkach skarżącej, uznać wobec tego trzeba za chybiony.Nie można się także zgodzić ze skarżącą w tym, by dla kontroli zaskarżonej decyzji mogły mieć znaczenie dokumenty pochodzące z okresu po jej wydaniu, jak wniosek skarżącej z 29 maja 2026 r. o przebudowę zjazdu wraz z projektem tej przebudowy, czy tym bardziej przyszłe zamierzenia skarżącej odnośnie dróg wewnętrznych. W zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu okolicznościach, przemawiających za uwzględnieniem skargi, przedwczesne byłoby także rozpatrywanie tego, czy planowane zamierzenie budowlane spełniało poszczególne przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. umożliwiające wydanie decyzji pozytywnej, w tym przesłankę ujętą tam w pkt 2 - teren ma dostęp do drogi publicznej, czy w pkt 5 - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W pierwszej kolejności inwestor powinien bowiem wystąpić z wnioskiem, którym obejmie całość działek ewidencyjnych, tak by możliwe było w ogóle prawidłowe – a więc zgodne z prawem – przeprowadzenie analizy urbanistycznej, bez ryzyka obejścia poszczególnych istotnych dla niej przepisów. Dopiero na dalszym etapie, na gruncie tak sporządzonej analizy możliwa stanie się ocenia wypełniania określonych przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.Sąd zastosował art. 106 § 3 P.p.s.a. i dopuścił dowód z dokumentów załączonych do pisma stanowiącego załącznik do rozprawy w postaci: - decyzji Prezydenta Miasta [...] z 22 września 2015 r., nr [...], o warunkach zabudowy, - decyzji Prezydenta Miasta [...] z 17 marca 2016 r. o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z 22 września 2015 r., nr [...], - decyzji Prezydenta Miasta [...] z 12 maja 2016 r., nr [...], o zmianie pozwolenia na budowę, - wniosku z 29 maja 2026 r. o przebudowę zjazdów wraz z projektem zjazdu oraz planem sytuacyjnym do projektu wewnętrznych dróg jednokierunkowych. Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowody te okazały się jednak nieprzydatne do stwierdzenia wykazanych powyżej naruszeń przepisów prawa.Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono w pkt II. sentencji wyroku uwzględniając wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118), a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta [...] uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niego wskazania co do dalszego postępowania. Przede wszystkim organ ten wezwie inwestora do korekty wniosku by obejmował on całość działek ewidencyjnych objętych zamierzeniem inwestycyjnym, a także do przedstawienia aktualnych uzgodnień z gestorami poszczególnych sieci. Uzgodnienia te winny przy tym obejmować ten teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy Następnie w zależności od odpowiedzi inwestora organ podejmie dalsze, właściwe czynności w sprawie.. orzeczono w pkt II. sentencji wyroku uwzględniając wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118), a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta [...] uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niego wskazania co do dalszego postępowania. Przede wszystkim organ ten wezwie inwestora do korekty wniosku by obejmował on całość działek ewidencyjnych objętych zamierzeniem inwestycyjnym, a także do przedstawienia aktualnych uzgodnień z gestorami poszczególnych sieci. Uzgodnienia te winny przy tym obejmować ten teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy Następnie w zależności od odpowiedzi inwestora organ podejmie dalsze, właściwe czynności w sprawie.