Postanowienie - I GSK 1717/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Odrzucono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. T. Sp. z o. o. w Warszawie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2026 r. sygn. akt I GSK 1717/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. T. Sp. z o. o. w Warszawie na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 8 lipca 2025 r., nOdrzucono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. T. Sp. z o. o. w Warszawie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2026 r. sygn. akt I GSK 1717/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. T. Sp. z o. o. w Warszawie na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 8 lipca 2025 r., n
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Apollo
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono zażalenie
UZASADNIENIE
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 1717/25, odmówił P.T. Sp. z o. o. w Warszawie (dalej: skarżącej lub spółce) przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2025 r., sygn. I SA/Ol 374/25 ze skargi P. T. Sp. z o. o. w Warszawie na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z 8 lipca 2025 r., w przedmiocie negatywnej oceny projektu.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik spółki.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Powyżej powołana ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.), o czym skarżąca została pouczona przy doręczeniu postanowienia NSA z 26 lutego 2026 r.Zażalenie (tak jak skarga) jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie Sąd wyższej instancji, nad Sądem który wydał zaskarżone orzeczenie. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie.W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie staje się prawomocne jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Jak wskazano w pouczeniu skierowanym do skarżącego, postanowienia NSA są ostateczne i w toku instancji nie podlegają dalszemu zaskarżeniu. Niemożność zaskarżenia orzeczenia wynika w tym wypadku z braku środka odwoławczego w obowiązującej ustawie, ponieważ orzeczenia NSA stają się prawomocne z chwilą ich wydania.Jedynie na marginesie wskazać należy, że stanowisko wyrażone przez NSA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należy uznać za zgodne z prawem. Kryterium braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega bowiem na dotrzymaniu szczególnej staranności przy jej dokonywaniu, niezależnie od tego czy jest to czynność dokonywana przez stronę czy przez jej pełnomocnika, od którego wymaga się dodatkowo profesjonalizmu w podejmowaniu działań przed sądem. Niedochowanie przez pełnomocnika ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy swego mocodawcy, powoduje, że to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego profesjonalnego pełnomocnika, co wynika z treści art. 34 p.p.s.a.Wobec powyższego wniesione zażalenie nie mogło być uwzględnione i dlatego na mocy art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.. orzeczono jak w sentencji.