Postanowienie - I SA/Kr 241/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 5 marca 2026 r. nr 1201-IEE.7113.1.57.2026.2.KJ w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 5 marca 2026 r., znak: 1201-IEE.7113.1.57.2026.2.KJ, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w KraOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 5 marca 2026 r. nr 1201-IEE.7113.1.57.2026.2.KJ w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 5 marca 2026 r., znak: 1201-IEE.7113.1.57.2026.2.KJ, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kra
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Paweł Dąbek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 5 marca 2026 r., znak: 1201-IEE.7113.1.57.2026.2.KJ, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) uznał wniesione przez K.K. (dalej: Skarżąca) ponaglenie za nieuzasadnione.Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zakopanem jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej X. sp. z o. o. W toku prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny zajął nieruchomość Skarżącej – wierzycielki hipotecznej.Skarżąca 29 stycznia 2026 r. wystąpiła do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz sporządzenie nowego operatu szacunkowego.23 lutego 2026 r. Skarżąca skierowała, za pośrednictwem organu egzekucyjnego do organu nadzoru, ponaglenie na niezałatwienie przez organ egzekucyjny sprawy wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnej.Dyrektor jako organ nadzoru, postanowieniem z 5 marca 2026 r. uznał ponaglenie Skarżącej za nieuzasadnione. Ponadto Skarżącą pouczono, że na ww. postanowienie nie przysługuje zażalenie.Skarżąca w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu wydanie go bez analizy sprawy, oparcie na błędnej wykładni prawa oraz prowadzenie do rażąco niesprawiedliwego skutku. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz wszystkich czynności egzekucyjnych, w tym licytacji nieruchomości, stwierdzenie naruszenia prawa przez Dyrektora oraz zasądzenie kosztów postępowania.Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak podstaw do jej wniesienia (na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora o uznaniu złożonego ponaglenia za nieuzasadnione. Podstawę prawną wydanego postanowienia, jak w nim wskazano, stanowił art. 37 § 1 pkt 1 oraz art. 37 § 6 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej: k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025r. poz. 132 - dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z treścią tych przepisów na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia.Dyrektor nie znalazł podstaw do zastosowania dyspozycji przewidzianej w art. 37 § 6 k.p.a., lecz uznał, że ponaglenie jest nieuzasadnione.Postanowienie to zostało przez Skarżącą zaskarżone. Wniesienie jednak skargi na postanowienie wydane po rozpoznaniu ponaglenia, jest niedopuszczalne.Zakres kognicji sądów administracyjnych w zakresie określenia w jakich sprawach są one właściwe do rozpoznawania wniesionych skarg, uregulowany został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Jak wskazano w pkt 3 tego przepisu, przedmiotem skarg mogą być jedynie postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Biorąc pod uwagę, że podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły odpowiednio stosowane przepisy k.p.a., zwrócić należy uwagę na art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że przedmiotem skargi może być postanowienie na które służy zażalenie, kończące postępowania lub rozstrzygające sprawę co do istoty.Niezależnie bowiem od tego, czy organ wyższego stopnia podzieli stanowisko ponaglającego, czy też nie zgodzi się z nim, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie.Zgodnie z brzmieniem art. 141 § 1 k.p.a., postanowienie może być zaskarżone tylko, jeśli możliwość taka została bezpośrednio wskazana w przepisach k.p.a, lub przepisach prawa materialnego. Wszystkie inne postanowienia są niezaskarżalne. Taka możliwość, w przypadku rozstrzygnięcia organu wydanego w następstwie złożenia ponaglenia nie została przewidziana w przepisach prawa. Przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., przy czym jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 561/24, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulacje te mają zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 pkt 2 u.p.e.a.Postanowienie to nie kończy również postępowania, nie zamyka drogi do wydania decyzji kończącej sprawę (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter incydentalny, jest wyłącznie czynnością nadzorczą, stąd wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skardze podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie (por. wyrok NSA z 29 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2011/19).W konsekwencji postanowienie o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione, nie mieści się w katalogu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego skargą, który jak wcześniej wskazano, zawarty został w art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.Końcowo, odnosząc się do wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia oraz wszystkich czynności egzekucyjnych, należy wyjaśnić, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że sądy administracyjne są właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2015 r. o sygn. akt II FZ 601/15)Ponadto wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z 21 kwietnia 2026 r. III FZ 211/26).Powyższe wyjaśnienia mają jedynie charakter informacyjny, gdyż przedmiotem zaskarżenia było konkretne postanowienie i jego treść wyznacza granice sprawy w których może poruszać się sąd rozpatrujący wniesioną skargę.Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2015 r. o sygn. akt II FZ 601/15)Ponadto wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z 21 kwietnia 2026 r. III FZ 211/26).Powyższe wyjaśnienia mają jedynie charakter informacyjny, gdyż przedmiotem zaskarżenia było konkretne postanowienie i jego treść wyznacza granice sprawy w których może poruszać się sąd rozpatrujący wniesioną skargę.Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.