Postanowienie - II GZ 232/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 88/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie unieOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 88/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie unie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 88/26, odmówił P. B. (dalej: strona, skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 listopada 2025 r. w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.Odmawiając uwzględnia wniosku skarżącego WSA zauważył, że strona w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku ani nie dołączyła na poparcie wniosku o wstrzymanie żadnych dokumentów. W rezultacie uniemożliwiło to Sądowi dokonanie oceny wpływu wykonania tej decyzji na sytuację majątkową strony skarżącej. Skoro zatem strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie wykazała istnienia argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.W konsekwencji powyższego WSA w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.).Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wskazując, że – wbrew stanowisku WSA – w skardze do sądu przedstawił on okoliczności faktyczne, które w powiązaniu z zagrożeniem wykonania doprowadziłoby do trudnych do odwrócenia skutków głęboko wpływających na życie skarżącego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Podkreślić zatem należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku.W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego zwartym w zażaleniu, wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu nie zawierał argumentacji, która w jakikolwiek sposób przybliżałaby sytuację skarżącego, uzasadniającą zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast argumenty dotyczące niewłaściwego działania organu będą podlegać ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu skargi, a nie w ramach incydentalnego postępowania wpadkowego.W związku z powyższym należy stanowisko Sądu pierwszej instancji uznać za słuszne, zaś rozstrzygnięcie za zgodne z prawem.W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.