Wyrok - II SA/Po 266/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2026 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy [...], decyzją z dnia 18 lutego 2025Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2026 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy [...], decyzją z dnia 18 lutego 2025
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
byli małżonkowie
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Jacek Rejman
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wójt Gminy [...], decyzją z dnia 18 lutego 2025 roku (znak: [...]), ustalił opłatę adiacencką w wysokosci [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, obejmującej działkę godezyjną nr [...] o pow. 0,6878 ha, stanowiącej własnosć E. Ś., położonej w obrebie wsi S., gmina [...], na skutek jej podziału na działki geodezyjne: nr [...] o pow. 0,1092 ha, nr [...] o pow. 0,1000 ha, nr [...] o pow. 0,1004 ha, nr [...] o pow. 0,1015 ha, nr [...] o pow. 0,1308 ha, nr [...]/ o pow. 0,1459 ha.Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy z odwołania E. B., decyzją z 18 marca 2025 roku (znak: [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie o ustaleniu opłaty adiacenckiej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. B., wyrokiem z dnia 23 października 2025 roku o sygn. akt II SA/Po 386/24, uchylił decyzję organu odwoławczego.Sąd wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do odmówienia wartości dowodowej operatowi szacunkowemu przygotowanemu na potrzeby kontrolowanego postępowania. Metodologia wyceny oraz cechy podobieństwa przyjętych do porównań nieruchomości, tj. atrakcyjność lokalizacji szczegółowej, kształt nieruchomości, dostęp do niej oraz jej powierzchnia, niewątpliwie stanowić mogą podstawy do porównań, a wyniki przeprowadzonych analiz oraz obliczeń są spójne i nie budzą zastrzeżeń.W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego doręczania pism w toku postępowania przed organem pierwszej instancji Sąd stwierdził, że nie jest on uzasadniony. W ocenie Sądu decyzja w przedmiocie opłaty adiacenckiej skierowana została do skarżącej jako właściciela nieruchomości stanowiącej przedmiot podziału. Z uwagi na rozwód skarżąca powróciła do panieńskiego nazwiska (B. ), a w toku postępowania sądowoadministracyjnego (12 lipca 2025 roku) ponownie wyszła za mąż, zmieniając nazwisko na E. B..Organ drugiej instancji dysponował kopią decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] z dnia 27 marca 2023 r., znak: [...], która dołączona została do odwołania, a mimo to nie podjął stosownych czynności, mających na celu ustalenie prawidłowego nazwiska skarżącej i zmiany treści rozstrzygnięcia Wójta w zakresie adresata.Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpoznaniu sprawy w drugiej instancji, decyzją z dnia 9 października 2025 roku (znak: [...]): uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej adresata oraz orzekło, że adresatem zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i decyzji jest E. B., a w pozostały zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.W dniu 19 lutego 2026 roku decyzję doręczono E. B..E. B., pismem z dnia 7 marca 2026 roku, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...].W ocenie skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającym na pozbawieniu strony możliwości składania wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania.W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało skierowane na nazwisko Ś. , którego od kilku lat skarżąca nie używa, gdyż po rozwodzie wróciła do nazwiska rodowego.Z nieznanych skarżącej przyczyn zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostało doręczone ani też przesyłka nie była awizowana. Strona zaznaczyła, że mieszka z rodzicami, a więc nawet gdy przebywa w pracy to ktoś z dorosłych domowników jest obecny w miejscu jej zamieszkania. Nawet gdyby nie było żadnego domownika w domu, to listonosz powinien pozostawić w skrzynce awizo, aby adresat miał świadomość, że ma do odebrania jakąś przesyłkę. Listonosz żadnego powiadomienia nie pozostawił. Ta sama sytuacja miał miejsce z zawiadomieniem Wójta Gminy [...] o możliwości zapoznania z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Ta przesyłka także nie został doręczona, ani nie była awizowana.Skarżąca zaznaczyła, że decyzja Wójta Gminy [...] została jej doręczona za pierwszym razem. Niezrozumiałym dla niej jest fakt, dlaczego wcześniejsza korespondencja nie został skutecznie doręczona oraz dlaczego listonosz nie pozostawił awiza. Skarżąca wskazała, że pierwotnie w decyzji organ I instancji błędnie wpisał nawiązko "Ś. " zamiast "Ś. ", zatem może korespondencja zawierającą zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego została błędnie zaadresowana. Brak awiza w skrzynce może być również wynikiem tego, że listonosz doręczał przesyłkę nie tej osobie z uwagi na zbieżność nazwisk na naszej ulicy. Błędem było adresowanie przesyłek na nazwisko "Ś. ", po zmianie nazwiska na rodowe "B.".Podsumowując skarżąca wskazała na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 roku o sygn. akt III CZP 105/16, w której stwierdzono, że doręczenie w sposób przewidziany w art. 139 § 1 K.p.c. może być uznane za dokonane wtedy, gdy przesyłka sądowa została wysłana pod aktualnym adresem oraz imieniem i nazwiskiem odbiorcy.Z powyższych względów skarżąca uznaje, że została pozbawiona możności aktywnego udział na każdym etapie postępowania, w tym prawa wglądu w akta, składania wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji. Została pozbawiona możności przedłożenia dokumentów, które mogłyby wpłynąć na treść wydanej decyzji. Skarżąca nie zgadza się z wysokością naliczonej opłaty. Nie zostały prawidłowo uwzględnione cechy działki, a to miało znaczący wpływ na jej wartość, a tym samym zawyżenie opłaty adiacenckiej.Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji.Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 roku skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie siostry K. P.. Pełnomocnik podtrzymała żądania i argumentację skargi. Na pytanie Sądu pełnomocnik wyjaśniła, że ani skarżąca, ani jej pełnomocnik, nie składały reklamacji do korespondencji, która ich zdaniem była nieprawidłowo doręczona.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu.Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.").Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).Skarga okazała się nieuzasadniona.Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć lub miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a.Wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.g.n.") oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej w skrócie "K.p.a.").W świetle art. 4 pkt 11 u.g.n opłata adiacencka to w szczególność opłata ustalona w związku z podziałem nieruchomości.Zgodnie z art. 98a ust. 1 u.g.n. jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (art. 98a ust. 1a u.g.n.).Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi (art. 98a ust. 1b u.g.n.).Zgodnie natomiast z treścią art. 98a ust. 2 u.g.n. przepisu art. 98a ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego.Sąd nie dopatrzył się podstaw do przyjęcia stanowiska, że kwestionowana skargą decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 98a ust. 1-2 u.g.n.Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne.Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] została wydana w dniu 29 września 2021 roku i stała się ona ostateczna z dniem 01 października 2021 roku.Z ww. decyzji wynika, że podziału nieruchomości dokonano zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 25 czerwca 2015 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w Ś. w rejonie ulic [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 3 lipca 2015 roku, pozycja [...]).W dniu 7 czerwca 2024 roku została zawarta umowa pomiędzy Gminą [...] a J. M. prowadzącym działalność pod firmą [...], której przedmiotem było sporządzenie operatu szacunkowego w celu ustalenia przed podziałem i po dokonaniu podziału wartości nieruchomości obejmującej działkę nr [...] położonej we wsi Ś..Operat szacunkowy wraz z fakturą VAT został złożony w Urzędzie Gminy [...] w dniu 6 września 2024 roku (prezentata organu).Nowelizacją z 20.07.2017 roku dokonano zmiany art. 98a ust. 1 u.g.n. polegającej na tym, że już nie ustalenie opłaty adiacenckiej, lecz wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wszczęcie postępowania następuje w tym przypadku z urzędu i zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. organ ma zawiadomić wszystkie strony postępowania o wszczęciu postępowania z urzędu. Zawiadomienia tego nie można jednak traktować jako wszczęcia postępowania, gdyż następuje ono po wszczęciu postępowania (w następstwie wszczęcia postępowania) i stanowi informację dla stron o tym, że postępowanie zostało wszczęte. Zatem o chwili wszczęcia postępowania decyduje moment podjęcia przez organ czynności zmierzających do ustalenia opłaty adiacenckiej, np. zlecenie oszacowania wartości nieruchomości (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 98a).W art. 61 § 4 K.p.a. określony został jedynie obowiązek organu zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu. Zawiadomienie to nie jest jednak formą wszczęcia postępowania, lecz jedynie informacją dla stron, że organ dokonał takiego wszczęcia. O wszczęciu postępowania decyduje przede wszystkim podjęcie stosownych czynności przez organ, zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. To właśnie podjęcie pierwszej takiej czynności jest wyrazem wszczęcia postępowania z urzędu. I właśnie wtedy organ zobowiązany jest zawiadomić wszystkie strony postępowania o podjęciu takiej czynności. Czynnością tą najczęściej jest zlecenie sporządzenia opinii o wartości nieruchomości, dlatego niezwłocznie po takim zleceniu organ zobowiązany jest zawiadomić strony, że dokonał takiej czynności w celu ustalenia opłaty adiacenckiej, czym w istocie dokonał wszczęcia postępowania z urzędu (J. Jaworski, A. Prusaczyk, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz do art. 98a, wyd. 9, 2025).Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powyżej zaprezentowane poglądy dotyczące sposobu obliczania terminu przedawnienia kompetencji do ustalenia opłaty adiacenckiej podziałowej.Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że kwestia skuteczności doręczenia skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w kontrolowanej sprawie jest okolicznością indyferentną z punktu widzenia możność ustalenia spornej opłaty adiacenckiej.Zarzuty pozbawienia skarżącej możność udziału w postępowaniu administracyjnym oraz pozbawienia jej możność podważania prawidłowości operatu szacunkowego rozpoznać należało, jako całkowicie nieuzasadnione, bo oderwane od okoliczności faktyczny kontrolowanej sprawy.Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca pismem z dnia 2 marca 2025 roku skorzystała z prawa odwołania od decyzji Wójt Gminy [...] z dnia 18 lutego 2025 roku.W treści odwołania zarzucała, że wycena nieruchomości została dokonana na podstawie nieprawidłowego operatu szacunkowego, co potwierdzają nieruchomości przyjęte do porównań, które oddalone są od wsi Ś., a zmianę ceny nieruchomości w przeciągu 3 dni o [...] zł uznała za przesadne podwyższenie wartości.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia z dnia 18 marca 2025 roku w odniesieniu do zarzutów odwołania wyjaśniło, że operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo, z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów oraz przy zachowaniu standardów i specyfiki badanej nieruchomości i terenu, na którym jest położona. Rzeczoznawca wskazał, że o ile w czasie poprzedzającym podział nieruchomości na terenie Gminy [...] i wsi Ś. dokonywano sprzedaży działek o powierzchniach zbliżonych do nieruchomości po podziale, to na terenie Powiatu [...] nie dokonywano transakcji, których przedmiotem były działki odpowiadające powierzchni działki przed podziałem, w związku z czym rzeczoznawca posłużył się transakcjami w powiatach sąsiednich, dla działek wykazujących podobieństwo do tej będącej przedmiotem wyceny (odpowiednio tabela s. 6 operatu oraz s. 8 operatu). Kolegium uznało, że operat nie zawiera niejasności, braków i pomyłek rachunkowych, a wybrana metoda porównania wartości była właściwa. Wyniki przeprowadzonego szacowania są zatem wiarygodne. Subiektywne odczucia strony co do faktu wzrostu wartości nieruchomości po podziale są bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy.Skarżąca pismem z dnia 22 kwietnia 2025 roku skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której również podniosła zarzuty dotyczące prawidłowości operatu szacunkowego.W treści skargi wskazano, że w przypadku wyboru metody porównania parami, porównuje się nieruchomości będące przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są cechy transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. W ocenie skarżącej wątpliwość budzi wybór nieruchomości w trzech różnych oddalonych od siebie miejscowościach, tj. N. , R. i Ś. , ponieważ różnią się one położeniem i atrakcyjnością otoczenia, a zatem wartością nieruchomości. Ponadto R. jest miastem, a ceny nieruchomości w mieście są zawsze wyższe od tych położonych we wsiach. To z kolei doprowadziło do zawyżenia kwoty średniej, a co za tym idzie do ustalenia zawyżonej wartości nieruchomości. Nie można mówić o podobieństwie wskazanych nieruchomości, w istocie podważa więc ustalenia operatu. Skarżąca dodała, że okres wzięty do analizy, tj. lata 2020-2021, był czasem covidowym, a co za tym idzie na rynku nieruchomości panował wówczas zastój, co miało dodatkowo wpływ na ceny nieruchomości.Kwestia prawidłowości operatu szacunkowego została oceniona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 23 października 2025 roku o sygn. akt II SA/Po 386/24.W tym stanie rzeczy przypomnieć należy, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 P.p.s.a.). Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 P.p.s.a.).Zakres oddziaływania wyroku sądu administracyjnego jest współkształtowany przez art. 153 P.p.s.a. Wnikające z tego unormowania związanie wyrokiem sądu administracyjnego rozszerza uregulowaną w art. 170 P.p.s.a. moc wiążącą o pewne elementy uzasadnienia wyroku, ale jedynie w danej sprawie. Orzekające w materialnie tożsamej sprawie organy i sądy pozostają zatem związane nie tylko sentencją, ale i motywami orzeczenia J. Wegner [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2026, art. 170).Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.. moc wiążącą o pewne elementy uzasadnienia wyroku, ale jedynie w danej sprawie. Orzekające w materialnie tożsamej sprawie organy i sądy pozostają zatem związane nie tylko sentencją, ale i motywami orzeczenia J. Wegner [w:] T. Kolanowski, J. Wegner, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2026, art. 170).Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.