Wyrok - III SA/Lu 645/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE ZasOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zas
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2025 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Wojewódzki Inspektor Sanitarny"), po rozpatrzeniu zażalenia A. K. (dalej "skarżąca", "strona"), uchylił postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie (dalej "organ I instancji", "Powiatowy Inspektor Sanitarny", "wierzyciel") z dnia 20 września 2024 r. w części dotyczącej wymagalności obowiązku szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae, uznał zarzut braku wymagalności szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae, a w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy.Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy.Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 13 marca 2024 r. wystawił w stosunku do skarżącej A. K. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek poddania małoletniego syna skarżącej N. K., urodzonego w dniu [...] stycznia 2020 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce.Pismem z dnia 23 lipca 2023 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. Skarżąca zarzuciła:1. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675, dalej jako "ustawa", "ustawa o zwalczaniu zakażeń"), poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia i wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym;2. brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia oraz odroczenie od wykonania obowiązku w myśl art. 17 ust. 5 ustawy;3. naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 268, dalej jako "u.p.e.a."), poprzez przystąpienie do egzekucji, podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 wyżej wymienionej ustawy tj.:a) niewłaściwie podana przez wierzyciela podstawa prawa obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkująca pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 ustawy,b) brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.Postanowieniem z dnia 20 września 2024 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione.A. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.W zażaleniu z dnia 3 października 2024 r. na postanowienie organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie:- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako "k.p.a."), poprzez niezapoznanie się przez organ z treścią zarzutów zobowiązanej i brak ustosunkowania się do podnoszonych zarzutów, w szczególności co do braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak indywidualnego kalendarza szczepień, odroczenie obowiązku w związku z wystawionymi skierowaniami;- art. 104 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 tej ustawy w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak merytorycznego odniesienia się organu co do zarzutów, a ograniczenie rozpoznania jedynie do wskazania w uzasadnieniu postanowienia przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych;- 33 § 2 u.p.e.a., poprzez oddalenie zarzutów braku wymagalności obowiązku co nie znajduje merytorycznego uzasadnienia w treści postanowienia i brak jest w tym przedmiocie jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego;- art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2, art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 k.p.a., poprzez ograniczenie uzasadnienia do szerokiego wskazania podstawy prawnej obowiązku, z pominięciem przez organ okoliczności podnoszonych w zarzutach, w szczególności co do braku wymagalności obowiązku.Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.A. K. zaskarżyła postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 104/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że organ II instancji nie wyjaśnił czy zażalenie A. K. zostało podpisane w sposób prawidłowy, a w związku z tym czy zachodziły podstawy do jego rozpatrzenia. Sąd zwrócił uwagę, że samo nadesłanie skanu zażalenia zawierającego skan podpisu nie spełnia wymogu podpisania zażalenia.W piśmie z dnia 3 września 2025 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 3 października 2024 r., poprzez jego podpisanie podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania.Skarżąca wezwanie odebrała 9 września 2025 r. i w dniu 14 września 2025 r. przesłała zażalenia z dnia 3 października 2024 r. opatrzone podpisem elektronicznym.Postanowieniem z dnia 24 października 2025 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie z dnia 20 września 2024 r. w części dotyczącej wymagalności obowiązku szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae (pkt 1); uznał zarzut braku wymagalności szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae mający charakter trwały, tj. ze względu na ukończenie przez syna skarżącej 5 roku życia (pkt 2); w pozostały zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy (pkt 3).W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym wynika z przepisu prawa, tj. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Szczegółowe unormowania w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych określają nadto przepisy art. 17 - 21 powołanej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.). Art. 17 ust. 9 ustawy stanowi, że szczepienia obowiązkowe przeprowadza się zgodnie ze schematem szczepienia określonym dla danego szczepienia w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 tej ustawy. Wymagalność obowiązku została więc doprecyzowana w powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w którym załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień ochronnych. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z aktualnie obowiązującym prawem oraz tytułem wykonawczym brakujące szczepienia ochronne u syna skarżącej to szczepienia przeciwko: wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi i krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince) i różyczce. U dziecka nie wykonano także obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz Steptococcus pnaumoniae, które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, są obowiązkowe do ukończenia 5 roku życia. Małoletni syn skarżącej ukończył 5 lat, [...] stycznia 2025 roku, a więc po rozpatrzeniu przez wierzyciela zarzutów do tytułu wykonawczego z dnia 13 marca 2024 r. Z uwagi na ukończenie przez syna skarżącej piątego roku życia organ II instancji za zasadne uznał uwzględnienie zarzutu braku wymagalności obowiązku szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae.Następnie organ II instancji podniósł, że obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym przez osoby określone w rozporządzeniu aktualizuje się w terminie wskazanym przez lekarza w powiadomieniu o miejscu i czasie badania kwalifikacyjnego do szczepienia i samego szczepienia. Zwrócił uwagę, że jedynie lekarz dysponujący wiedzą medyczną (w określonym stanie faktycznym) jest w stanie ustalić wynikające ze stanu zdrowia i aktualnej wiedzy medycznej przeszkody lub przesłanki, aktualizujące prawny obowiązek wynikający wprost z przepisów ustawy, nie zaś rodzic, który ze względu na swoje przekonania sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych. Organ II instancji stwierdził, że lekarz z podmiotu leczniczego: I Wojskowego Szpitala Klinicznego w Lublinie poinformował Powiatowego Inspektora Sanitarnego, że syn skarżącej nie został poddany szczepieniom ochronnym, przesyłając dokument z dnia 21 marca 2023 r.: "Formularz zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych". Oznacza to, że w tej dacie lekarz stwierdził, iż szczepienia ochronne są u dziecka wymagalne z uwagi na upływ terminu do ich wykonania oraz brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do poddania dziecka tym szczepieniom.Organ II instancji podkreślił, że do dnia wydania niniejszego postanowienia strona nie przedstawiła żadnego dokumentu poświadczającego wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych bądź też dokumentu świadczącego o występowaniu przeciwwskazań zdrowotnych do ich wykonania. Organ stwierdził, że o wykonaniu wyżej wymienionego obowiązku nie może świadczyć okoliczność podnoszona przez skarżącą, tj. skierowanie w dniu 16 czerwca 2023 r. małoletniego do poradni psychologicznej oraz w dniu 25 kwietnia 2024 r do specjalistycznych poradni szczepień dla dzieci wysokiego ryzyka oraz poradni otolaryngologicznej. Fakt skierowania dziecka do ww. poradni nie jest tożsamy z odroczeniem obowiązku wykonania szczepień ochronnych. Badanie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego przeprowadzane jest na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że badanie kwalifikacyjne jest nieodłącznym elementem procesu szczepienia, a obowiązek dotyczy wszystkich elementów składowych tego procesu. Tylko podczas tego badania lekarz może stwierdzić występowanie przeciwwskazań do szczepień ochronnych. Organ II instancji zwrócił uwagę, że lekarz w dniu 16 czerwca 2023 r. oraz 25 kwietnia 2024 r. w trakcie badania kwalifikacyjnego do szczepień nie stwierdził przeciwwskazań do szczepień ochronnych, jednocześnie w dniu 25 kwietnia 2024 r. skierował małoletniego do poradni szczepień dla dzieci wysokiego ryzyka w celu wykonania szczepienia przeciwko gruźlicy, co świadczy o braku zasadności zarzutu naruszenie art. 33 § 2 u.p.e.a.Organ II instancji nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 104 § 2, art. 124 k.p.a. w związku z art. 107 tej ustawy i w związku z art. 18 u.p.e.a., i wyjaśnił, że organ I instancji dokonał rzetelnej oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują się żadne dokumenty pozwalające uznać, że matka małoletniego wykonuje ustawowy obowiązek szczepień ochronnych zgodnie z obowiązującym stanem prawnym.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. K. zaskarżyła postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w całości.Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:1. naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zarzutów skarżącej, braku odniesienia się przez organ II instancji do informacji umieszczonej przez lekarza POZ, że "Mama zgadza się na szczepienie po wykluczeniu wszystkich p/wskazań do szczepienia", umieszczone w wyniku badania kwalifikacyjnego z dnia 25 kwietnia 2024 r. Skarżąca zarzuciła, że całkowicie bez merytorycznej odpowiedzi pozostaje wezwanie skierowane do Państwowego Inspektora Sanitarnego w skardze z dnia 6 lutego 2024 r., do udzielenia skarżącej pełnej informacji na tematy: określenia listy badań niezbędnych do wykluczenia przeciwwskazań, ustalenia stopnia nadwrażliwości dziecka na składniki preparatu oraz informacji o placówkach wykonujących takie badania. Skarżąca informowała, że w trakcie wcześniejszego badania kwalifikacyjnego z dnia 16 czerwca 2023 r. również wyraziła zgodę na wykonanie szczepień po wykluczeniu przeciwwskazań oraz nadwrażliwości na składniki preparatu. Lekarz, w wyniku ww. badania, nie podał do wiadomości skarżącej żadnej informacji o dodatkowych badaniach służących do wykluczenia nadwrażliwości na składniki, argumentując to kwalifikacją do szczepienia na podstawie ogólnego pomiaru: wzrostu, wagi, temperatury ciała. Według ogólnodostępnej wiedzy medycznej takie badania nie odnoszą się w żaden sposób do przeciwskazań wymienionych w charakterystyce produktu leczniczego, określającej możliwość wystąpienia Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych, będących bezpośrednim zagrożeniem dla zdrowia lub życia dziecka. Bez ustalenia nadwrażliwości na składniki preparatu skarżąca nie miała i w dalszym ciągu nie ma możliwości określenia ryzyka, jakie niesie za sobą podanie preparatu dziecku. Dodatkowo, w odpowiedzi przesłanej do skarżącej 7 marca 2024 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny pozostawił bez odpowiedzi informacje przekazane przez skarżącą odnośnie odmowy we wskazaniu przez lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne do wykonania dodatkowych badań rzeczywiście stwierdzających lub wykluczających nadwrażliwość na składniki preparatu.2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku, podczas gdy obowiązek nie może być uznany za wymagalny z uwagi na brak określenia wymagalności obowiązku, ponadto brak jest oświadczenia skarżącej dotyczącego odmowy szczepień;3. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego;4. naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku,5. niewykonanie przez PWIS wyroku WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 104/25 w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania w kwocie 100 zł, pomimo udzielenia przez skarżącą PWIS informacji o numerze rachunku bankowego w piśmie przesłanym przez ePUAP 14 września 2025 r.Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie swoich zarzutów. Skarżąca zarzuciła, że upomnienie i tytuł wykonawczy wzywają do wykonania nieistniejącego szczepienia na "świnkę" czy WZW typu B.Skarżąca zaznaczyła, że do dnia dzisiejszego nie otrzymała pełnej informacji o liście badań dających możliwość określenia nadwrażliwości dziecka na składniki preparatu wskazanego przez lekarza. Zarzuciła, że zarzut ten organ II instancji całkowicie pominął.Skarżąca podniosła, że organ II instancji nie odniósł się do niewłaściwego określenia obowiązku, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Organ ograniczył się do przytoczenia podstawy prawnej obowiązku oraz chronologii postępowania. W ocenie skarżącej obowiązek nie może być uznany za wymagalny w kształcie określonym w tytule wykonawczym. Zgodnie z Komunikatem Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych ogłaszanym corocznie w przypadku dzieci i młodzieży, u których z różnych przyczyn (np. długotrwałe odroczenie terminu szczepienia, niedopełnienie obowiązku szczepień, przesłanki epidemiologiczne lub organizacyjne w zakresie szczepień) nie przeprowadzono obowiązkowych szczepień ochronnych w terminach wskazanych w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych szczepienia wyrównawcze należy prowadzić według indywidualnego planu szczepień - indywidualnego kalendarza szczepień, zwanego dalej "IKSz". Przyczyna braku szczepień nie ma przy tym znaczenia. Skarżąca podniosła, że małoletni w dniu 25 kwietnia 2024 r. został poddany lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu. W trakcie tego badania kwalifikacyjnego nie zostały wykluczone przeciwwskazania do obowiązkowych szczepień ochronnych, nie został ustalony indywidualny kalendarz szczepień. Z tych przyczyn nie można określić wymagalności obowiązku.W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 września 2024 r. w części dotyczącej wymagalności obowiązku szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae i uznające zarzut braku wymagalności szczepień przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażaniom Streptococcus pneumoniae oraz utrzymujące postanowienie organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie.Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego.Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:1) nieistnienie obowiązku;2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;3) błąd co do zobowiązanego;4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu.Z akt sprawy wynika, że 13 marca 2024 r. wierzyciel wystawił w stosunku do skarżącej A. K. tytuł wykonawczy obejmujący obowiązek poddania małoletniego syna skarżącej N. K., urodzonego w dniu [...] stycznia 2020 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce. Podstawę wydania tytułu wykonawczego stanowiło niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu małoletniego syna skarżącej obowiązkowym szczepieniom ochronnym.Jak wynika z akt sprawy, skarżąca była informowana o konieczności wykonania wskazanego obowiązku pismem z dnia 23 listopada 2023 r. Także z formularza zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych przekazanego przez lekarza z podmiotu leczniczego - I Wojskowego Szpitala Klinicznego w Lublinie, wynika, że również podmiot leczniczy kierował do skarżącej powiadomienia o przypadających obowiązkowych szczepieniach ochronnych (w dniach: 20 kwietnia 2020 r, 18 czerwca 2020 r., 20 listopada 2020 r., 29 marca 2021 r., 23 listopada 2021 r., 1 czerwca 2022 r., 20 września 2022 r. i 8 lutego 2023 r.) oraz przeprowadzał rozmowy ze skarżącą. Z uwagi na nieskuteczność tej informacji, wierzyciel wystosował w dniu 26 stycznia 2024 r. upomnienie, w którym wezwał skarżącą do wykonania obowiązku.W tytule wykonawczym jako podstawę prawną obowiązku organ wskazał art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń. W oparciu o wskazany tytuł wykonawczy wierzyciel wystąpił do właściwego organu o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w toku, którego skarżąca pismem z dnia 23 lipca 2024 r. wniosła zarzuty kwestionując zasadność wystawienia tytułu wykonawczego i zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego.W skardze skarżąca podnosi zasadniczo, że z uwagi na brak wykluczenia przeciwwskazań oraz brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień obowiązek szczepień jest niewymagalny.Zdaniem sądu argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.Poza sporem jest, że syn skarżącej nie został poddana szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym. Jak wskazano skarżąca był informowana o konieczności wykonania ustawowego obowiązku.Podkreślić na wstępie należy, że profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP obowiązkiem władz publicznych. W celu realizacji zadań profilaktycznych w art. 5 ustawy o zwalczaniu zakażeń wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych.Podstawę prawną egzekwowanego względem skarżącej obowiązku stanowi zatem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń. Zgodnie z powołanym przepisem, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy tym, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy).W myśl zaś art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu zakażeń, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Z art. 17 ust. 2, 3 i 4 ustawy wynika więc, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne.W przepisie art. 17 ust. 10 ustawy udzielona została delegacja ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia m.in: wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1) oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych (pkt 2), schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne (pkt 3), sposobu przeprowadzania szczepień ochronnych (pkt 4) oraz trybu przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5 (pkt 5), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia.W wykonaniu delegacji ustawowej Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077, dalej jako "rozporządzenie", "rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r.").Stosownie do przywołanej wyżej delegacji ustawowej oraz § 1 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., określa ono między innymi: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (§ 1 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia). Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie budzi zatem wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu zakażeń, skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności.Wskazane wyżej rozporządzenie w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia.Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne.W wystawionym w dniu 13 marca 2024 r. tytule wykonawczym wskazano, zgodnie ze schematem obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, że brakujące szczepienia ochronne u syna skarżącej to szczepienia przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince, różyczce.W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, następujące grupy osób są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek:1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy,2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi,3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw:a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b,b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae,4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis),5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce,6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy,7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.Z powyższego wynika, że obowiązek wykonania wszystkich wymienionych w tytule wykonawczym szczepień ochronnych u syna skarżącej, urodzonego 26 stycznia 2020 r., w dacie wystawienia upomnienia, tytułu wykonawczego, wniesienia zarzutów oraz wydania postanowienia organu I instancji znajdował oparcie w przepisach ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w którym załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży.Wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji zasadnie uwzględnił okoliczność, że syn skarżącej, urodzony w dniu [...] stycznia 2020 r., ukończył w dniu [...] stycznia 2025 r. wiek pięciu lat, do którego – ze względu na wiek – obowiązkowe są szczepienia przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, a to stosownie do przywołanego wyżej § 3 pkt 3 lit. a i lit. b rozporządzenia. Po ukończeniu wieku, dla którego dane szczepienie jest obowiązkowe, szczepienie to nie jest już wymagane prawem i staje się szczepieniem jedynie zalecanym. W związku ze stwierdzeniem braku wymagalności obowiązku z uwagi na jego wygaśnięcie organ odwoławczy w pkt 1 zaskarżonego postanowienia uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, a w pkt II uznał zarzut skarżącej co do braku wymagalności obowiązku szczepień w tym zakresie.Natomiast, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy i rozporządzenia, zasadne jest stanowisko organu II instancji, że w przypadku syna skarżącej pozostałe szczepienia wymienione w tytule wykonawczym, to jest: szczepienie przeciw gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince) i różyczce, są nadal objęte prawnym obowiązkiem ich wykonania.Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi, że upomnienie i tytuł wykonawczy wzywają do wykonania nieistniejącego szczepienia na "świnkę" czy "WZW typu B", to należy uznać ten zarzut za całkowicie chybiony. Zarówno w Wykazie zakażeń i chorób zakaźnych, stanowiącym załącznik do ustawy o zwalczaniu zakażeń, jak i w rozporządzeniu z dnia 27 września 2023 r. wymieniona jest choroba zakaźna "nagminne zapalenie przyusznic (świnka)". Takim nazewnictwem tej choroby posługuje się również Główny Inspektor Sanitarny w ogłaszanym corocznie Programie Szczepień Ochronnych. Podobnie jak w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW typu B). Świnka i WZW typu B, to inne, potoczne nazwy odpowiednio nagminnego zapalenia przyusznic i wirusowego zapalenia wątroby typu B. Obie nazwy tej choroby są wymienione w ustawie o zwalczaniu zakażeń i w rozporządzeniu z dnia 27 września 2023 r. Nietrafiona jest zatem argumentacja skarżącej, że zarówno upomnienie jak i tytuł wykonawczy wzywają do wykonania nieistniejącego szczepienia. Ponadto wbrew zarzutom skargi w tytule wykonawczym została wskazana pełna nazywa wirusowego zapalenia wątroby typu B. Oczywiste więc jest o jakie choroby chodzi.Jak wskazano już wyżej, w rozporządzeniu określone zostały grupy osób, które ze względu na wiek lub inne okoliczności, obowiązane są do poddawania się szczepieniom ochronnym.Bezsporne jest, że syn skarżącej nie został zaszczepiony przeciwko wymienionymi w tytule wykonawczym chorobom zakaźnym, pomimo że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły, co potwierdza treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom (poza Haemophilus influenzae typu b oraz inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae) jest wymagalny.Słusznie argumentował organ odwoławczy, że skoro lekarz z podmiotu leczniczego, do którego zapisane było dziecko przesyłał do organu I instancji "Formularz zgłoszenia osób uchylających się od obowiązku wykonania szczepień ochronnych" z dnia 21 marca 2023 r., to oznacza to, że w tej dacie lekarz stwierdził, iż szczepienia ochronne są u dziecka wymagalne, z uwagi na upływ terminu do ich wykonania oraz brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do poddania dziecka tym szczepieniom. Informacja o braku szczepień u dziecka była także przekazana przez lekarza pismem z dnia 4 marca 2024 r., gdzie wskazano, iż rodzice dziecka nie zgłosili się do poradni w celu uzupełnienia brakujących szczepień oraz że w dokumentacji medycznej brak informacji o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do szczepień i konieczności ich odroczenia. Z kolej informacji od podmiotu leczniczego z dnia 16 września 2025 r. wynika z kolei, że opiekunowie dziecka zgłosili się w dniu 27 marca 2025 r. do poradni w celu uzupełnienia brakujących szczepie ochronnych, dziecko nie zostało jednak zaszczepione z powodu infekcji dróg oddechowych. Szczepienie odroczono do 11 kwietnia 2025 r., jednak rodzice nie przyszli na kolejne badanie kwalifikacyjne. Podano również, że dziecko w ogóle nie było szczepione oraz że brak informacji o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do szczepień i konieczności ich odroczenia. Do dnia wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia ani też do skargi nie zostały złożone żadne dokumenty potwierdzające brak możliwości wykonania szczepień ochronnych u dziecka.Jak wskazał organ I instancji, odnosząc się do argumentacji stawianej w zarzutach, a czego skarżąca nie podważała, z dokumentacji, którą organ dysponował, przedłożonej przez ojca dziecka w dniu 16 września 2024 r. za pomocą ePUAP, wynika, że w dniu 16 czerwca 2023 r., zostało wydane zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, w którym lekarz stwierdził brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw: błonicy, tężcowi, krztuścowi i polio — preparat Tetraxim. Podczas wizyty lekarz wystawił skierowanie do poradni psychologicznej dla dzieci. W kopi dokumentacji medycznej wewnętrznej z dnia 25 kwietnia 2024 r. również znajdowało się zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, w którym lekarz zaznaczył: stwierdzono brak przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw: błonicy, tężcowi, krztuścowi i polio — preparat Tetraxim, pierwsza dawka. Podczas wizyty lekarz wystawił skierowanie do poradni specjalistycznej otorynolaryngologicznej dla dzieci oraz do poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka. W skierowaniu do poradnipediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka, lekarz wpisał cel porady: "Dziecko nieszczepione. Uprzejmie proszę o zaszczepienie dziecka p/gruźlicy".Zatem lekarz podczas badań kwalifikacyjnych do szczepień stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepienia. Natomiast jak trafnie argumentuje organ odwoławczy samo wystawienie skierowania do poradni specjalistycznej nie tożsame z odroczeniem obowiązku realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych.W tym stanie faktycznym i prawnym obowiązek skarżącej poddania małoletniego szczepieniom ochronnym istniał i był wymagalny w dacie wystawienia upomnienia, a następnie wystawienia tytułu wykonawczego oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Obowiązek ten nie został wykonany do dnia wniesienia skargi, co wynika wprost z treści skargi i akt sprawy. Tym samym zarzuty skargi w przedmiocie braku wymagalności obowiązku, we wskazanym wyżej zakresie, są bezzasadne. Treść obowiązku poddania syna szczepieniom ochronnym przez skarżącą jest determinowana treścią powołanych wyżej przepisów tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 17 ust. 1 ustawy, w których ustawodawca posłużył się sformułowaniami odpowiednio: "poddawania się szczepieniom ochronnym" oraz "poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym".Odnosząc się do kwestii wykonania badania kwalifikacyjnego i wykluczenia przeciwskazań do szczepienia, to jeszcze raz przypomnieć należy, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Jak już wyżej wskazano każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Z treści art. 17 ust. 3 i 4 ustawy wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Podkreślić przy tym należy, że treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu.Wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (§ 11 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r.).Brak wykluczenia przeciwskazań do szczepienia nie świadczy o niewymagalności obowiązku zaszczepienia dziecka. Wykluczyć przeciwskazania do szczepienia może jedynie lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego do szczepienia. Strona musi zatem stawić się na szczepienie i w czasie badania rozstrzygana jest przez lekarza kwestia przeciwwskazań na podstawie wiedzy medycznej. Organ administracji kwestii tej nie może oceniać z uwagi na brak kompetencji w tym zakresie.Wskazać w tym miejscu należy, że wykluczenie jakichkolwiek reakcji organizmu dziecka na szczepienie, paraliżowałoby możliwość realizacji zadań państwa w zakresie realizacji programu szczepień powszechnych, ponieważ każde podanie dawki szczepiennej wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia nieokreślonej liczby testów alergologicznych na wystąpienie jakiejkolwiek niepożądanej reakcji poszczepiennej, które i tak same w sobie mogłyby nie dawać stuprocentowej pewności braku wystąpienia takiej reakcji (jej "wykluczenia"). Z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, uwzględniającego w wydawanych przez siebie aktach, zwłaszcza w zakresie zdrowia publicznego, ugruntowane stanowisko środowisk naukowych, takie rozumienie kwestionowanego przepisu niweczyłoby cel ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Jego realizacja warunkowana byłaby wykonaniem nieuzasadnionych aktualnym stanem wiedzy medycznej i kosztownych testów względem każdego ze szczepionych pacjentów. W takich warunkach program szczepień ochronnych nie mógłby być skutecznie realizowany. To z kolei skutkowałoby niewątpliwym wzrostem ryzyka występowania epidemii chorób, które właśnie dzięki powszechnym szczepieniom współcześnie nie stanowią już niebezpieczeństwa dla zdrowia publicznego (vide wyrok WSA w Szczecinie z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 287/24 - orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w powołanym wyroku z 22 sierpnia 2024 r. wykluczenie wszelkich znanych i nieznanych nauce przeciwwskazań do wykonania szczepienia jest z natury rzeczy niemożliwe, bowiem ryzyko wystąpienia niepożądanego zjawiska zdrowotnego zasadniczo nigdy nie osiąga 0%. Nawet w przypadku powszechnie stosowanych leków, dostępnych bez recepty, nie ma 100% gwarancji braku wystąpienia reakcji niepożądanych, na co zwracają uwagę producenci leków w treści ulotek dołączonych do opakowania leków. Rolą lekarza jest ocena, czy wedle jego wiedzy i przeprowadzonego badania wobec konkretnego pacjenta ryzyko przyjęcia szczepienia jest na tyle małe, by uznać szczepienie za bezpieczne. Zaświadczenie lekarskie, jest w tym zakresie decydujące.Trafnie przyjmuje się również, że ustawa o zwalczaniu zakażeń nie przewiduje prawa pacjenta (tu rodziców małoletniego dziecka) do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne. Wręcz przeciwnie, statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym, gdy brak jest przeciwwskazań. Jest to działanie w interesie ogółu. Jedynie więc w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). To więc na rodzicu małoletniego dziecka spoczywa prawny obowiązek, wynikający wprost z ustawy, zgłoszenia się z dzieckiem do lekarza sprawującego nad nim opiekę profilaktyczną w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych w celu potwierdzenia bądź wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 1274/25 i powołane tam orzecznictwo – CBOSA).Jak już wskazano akta administracyjne sprawy nie zawierają żadnego uznanego prawem i wydanego przez uprawnionego lekarza dokonującego kwalifikacji, zaświadczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych.W sprawach dotyczących realizacji przez rodziców obowiązku szczepiennego względem dzieci nie bez znaczenia pozostaje to, że – jak stanowi art. 95 § 3 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2026 r., poz. 236) – władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny. W realiach demokratycznego państwa prawnego tak dobro dziecka, jak i interes społeczny jednoznacznie wymagają aby rodzice dziecka korzystali z osiągnięć współczesnej medycyny w sposób wolny od ideologicznych uprzedzeń i dobrowolnie poddawali dziecko szczepieniom ochronnym m.in. po to, by uniknąć stosowania przez organy państwa przymusu dla wykonania tego obowiązku, nakazanego art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu zakażeń i równocześnie, by chronić prawa dziecka, których ochronę zapewnia Rzeczpospolita Polska (art. 72 ust. 1 Konstytucji) - vide wyrok NSA z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3611/15 (CBOSA).Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi wskazującego na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym z uwagi na brak ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień dla syna skarżącej, to należy przede wszystkim podkreślić, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, czy odroczenie terminu wykonania (por. np. P. Przybysz, Komentarz do art. 33 u.p.e.a. [w]: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Lex el 2025 r.). W niniejszej sprawie, jak to zostało wskazane powyżej, obowiązek poddania syna skarżącej szczepieniu ochronnemu przeciwko: wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, gruźlicy, błonicy, tężcowi i krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince) i różyczce wynikał z mocy przepisów ustawowych oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia z 27 września 2023 r. określającego przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą określonych szczepionek, a z akt sprawy nie wynika by obowiązek ten został w jakimkolwiek zakresie odroczony.Wyjaśnić również należy, że Indywidualny Kalendarz Szczepień to program szczepień ochronnych ustalany przez lekarza dla pacjenta w sytuacji, kiedy doszło do zaburzenia realizacji obowiązującego kalendarza szczepień podanego w Programie Szczepień Ochronnych. Indywidualny Kalendarz Szczepień ustalany jest przez lekarza w celu uzupełnienia brakujących szczepień w najkrótszym możliwym terminie, z minimalnymi odstępami czasu między dawkami szczepionek, z uwzględnieniem wieku i stanu zdrowia dziecka oraz informacji podanych w Kartach Charakterystyk Produktów Leczniczych. Warunkiem jednak ustalenia indywidualnego toku szczepienia dziecka jest wyrażenie przez rodziców zgody na poddanie dziecka szczepieniom. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżąca była faktycznie zainteresowana ułożeniem indywidulanego programu szczepień dla dziecka. Jak już była mowa w wydanym w dniu 25 kwietnia 2024 r. zaświadczeniu lekarz nie stwierdził przeciwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych i skierował dziecko do poradni szczepień dla dzieci wysokiego ryzyka w celu wykonania szczepienia przeciwko gruźlicy. Z informacji podmiotu leczniczego z dnia 16 września 2025 r. wynika, że dziecko nadal brakujących szczepień, w tym przeciwko gruźlicy, nie otrzymało, a w dostępnej dokumentacji medycznej brak informacji o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do szczepień i konieczności ich odroczenia. Tym samym wyrażona przez skarżącą w dniu 16 czerwca 2023 r. i 25 kwietnia 2024 r. zgoda na szczepienia "po wykluczeniu wszystkich p/wskazań do szczepienia", o której mowa w skardze była zgodą pozorną. Zaakcentować przy tym ponownie należy, że dziecko nie ma zrealizowanych żadnych szczepień. W tych okolicznościach trudno uznać, że niezrealizowanie obowiązku wykonania szczepień u syna spowodowane było brakiem ułożenia przez lekarza indywidulanego kalendarza szczepień dla dziecka (por. też wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 696/24 – CBOSA).Należy również podkreślić, że wyznaczony maksymalny termin wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Wyznaczenie maksymalnej granicy wieku w § 3 rozporządzenia z 27 września 2023 r., przy obowiązującej regulacji ustawowej Programu Szczepień Ochronnych, nie pozwala na określenie przez zobowiązanego lub osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, czasu poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Określony w załączniku 1 do rozporządzenia z 27 września 2023 r. okres, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne dawki szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności obowiązku. Niewykonanie zaś obowiązku stanowi podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego.W omówionych okolicznościach sprawy również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 15, art. 77 i art. 80 k.p.a. uznać należy za nietrafne. W ocenie sądu organy podjęły wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości, które na mocy art. 81a k.p.a. miałyby być rozstrzygnięte na korzyść strony. W obowiązującym stanie prawnym nie zachodzą także wątpliwości co do treści normy prawnej, o których mowa w art. 7a k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi art. 124 § 2 k.p.a., zawierając uzasadnienie faktyczne i prawne.W odniesieniu do zarzutu dotyczącego art. 15 k.p.a. wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia ww. przepisu mógłby zasługiwać na uwzględnienie np. w sytuacji, gdyby organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, nie orzekł o całości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji/postanowieniu, bądź też nie uwzględnił zmian w stanie prawnym i faktycznym, jakie zaszły w okresie od wydania decyzji/postanowienia przez organ I instancji. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy zauważył, że u dziecka nie wykonano także obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciwko inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz Steptococcus pnaumoniae, które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. są obowiązkowe do ukończenia 5 roku życia i uwzględnił tę okoliczność w podjętym rozstrzygnięciu uznając zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień w tym zakresie.W ocenie sądu zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające uznanie go za rozstrzygnięcie w pełni merytoryczne, wydane po dwukrotnym przeprowadzeniu postępowania. Ocena zaskarżonego postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że rozstrzygnięto sprawę w jej całokształcie.W zakresie zaś zarzutu skargi co do niewykonania przez organ wyroku sądu w sprawie sygn. akt III SA/Lu 104/25 w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania w kwocie 100 zł, to wyjaśnić należy, że pozostaje on poza granicami sprawy niniejszej. Zauważyć tylko wypada, że - jak wynika z akt - zwrotu wskazanej kwoty dokonano w dniu 26 listopada 2025 r. na numer rachunku wskazany przez skarżącą w piśmie z dnia 14 września 2025 r.Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd skargę oddalił.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.