Postanowienie - I GZ 229/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Carlo Factory spółka z o.o. w Turznie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 2163/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Carlo Factory Sp. z o.o. w Turznie na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia 24 czerwca 2025 r., nr DOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Carlo Factory spółka z o.o. w Turznie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 2163/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Carlo Factory Sp. z o.o. w Turznie na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia 24 czerwca 2025 r., nr D
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Apollo
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 lutego 2026 r., V SA/Wa 2163/25 odmówił C. F. sp. z o.o. w Turznie (dalej: skarżąca lub spółka) przywrócenia terminu do wniesienia skargi na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z 24 czerwca 2025 r., w przedmiocie negatywnej oceny projektu.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.Spółka wniosła skargę na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z 24 czerwca 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 września 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2163/25 odrzucił skargę spółki.Powodem odrzucenia skargi było nieopłacenie należnego wpisu sądowego od skargi pomimo skutecznego wezwania do jego uiszczenia.Skarżąca pismem z 9 października 2025 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Złożyła również wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do uiszczenia wpisu.Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skierowane do Spółki na podstawie art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.), tj. przepisu, który w sprawie nie ma zastosowania. W ocenie Spółki podstawę wezwania mógł stanowić jedynie art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. poz. 1079 ze zm. dalej: ustawa wdrożeniowa). To zaś oznacza, że Spółka nie została wezwana do uiszczenia wpisu, do którego zapłaty była zobowiązana na podstawie ustawy wdrożeniowej. Przy tym wezwanie do uiszczenia wpisu, wbrew § 33 ust. 2 Regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów administracyjnych, nie zostało połączone z wezwaniem do uzupełnienia braków skargi, które zostało wysłane Spółce przed wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi. W związku z powyższym wezwanie było nieprawidłowe/bezskuteczne. W ocenie Skarżącej oznacza to, że termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu. Skoro jednak Sąd I instancji uznał, że wezwanie do uiszczenia wpisu było skuteczne, to należy także uznać, że Skarżąca nie uiściła wpisu bez własnej winy (w szczególności nie miała obowiązku do zapłaty wpisu na podstawie art. 220 p.p.s.a.).Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 listopada 2025 r. sygn. akt I GZ 395/25 oddalił zażalenie Spółki na postanowienie Sądu I instancji w zakresie odrzucenia skargi.Uzasadniając odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi WSA w Warszawie podkreślił, że ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidując odpowiednie zastosowanie przepisów tej ostatniej ustawy jedynie w zakresie nieuregulowanym. Stosownie do art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Zagadnienie uchybienia i przywrócenia terminu nie zostało w ustawie wdrożeniowej uregulowane, nie jest także objęte wymienionymi w cytowanym przepisie włączeniami, zatem w sprawie wniosku o przywrócenie terminu znajdują pełne zastosowanie przepisy p.p.s.a.Sąd I instancji podniósł, że spółka nie uprawdopodobniła przesłanek warunkujących przywrócenie terminu. Spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Co za tym idzie skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika strony obciążają samą stronę. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności, jakiego można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. To na pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest radca prawny podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomości procedury sądowej. Tym samym taki pełnomocnik winien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy.W ocenie WSA analiza akt sprawy V SA/Wa 2163/25 potwierdza, że na adres ePUAP pełnomocnika Skarżącej przesłano odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Korespondencja została uznana za doręczoną w dniu 15 sierpnia 2025 r. Wpis od skargi nie został uiszczony. Podnoszone przez pełnomocnika argumenty nie mogły skutkować przywróceniem terminu, gdyż to pełnomocnik winien należycie dbać o interesy mocodawcy, zaś pełnomocnik nie przedstawił dowodów, które świadczyłyby na jego korzyść.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka domagając się jego uchylenia w całości.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.1. art. 86 § 1 p.p.s.a., przez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podczas gdy skarżąca o takie przywrócenie terminu nie wnioskowała - skarżąca wnioskowała o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wysłanie skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi po uprzednim wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków skargi, czyli bez połączenia obu wezwań, co skutkowało bezskutecznością wezwania do uiszczenia wpisu od skargi;2. § 33 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z 6 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (dalej: regulamin) przez wysłanie skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi po uprzednim wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków skargi, czyli bez połączenia obu wezwań, co skutkowało bezskutecznością wezwania do uiszczenia wpisu od skargi;3. § 33 ust. 1 i 3 regulaminu przez uznanie, że wobec skarżącego rozpoczął się bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy skarżący nie został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu – nie został wezwany do uiszczenia przez przewodniczącego – z zarządzenia o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego nie wynika, przez kogo zostało ono wydane,Argumentację na poparcie powyższych zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych w zażaleniu wyjaśnienia wymaga, że istotnie w zaskarżonym postanowieniu nie odniesiono się do wniosku spółki o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi a odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Powyższe z tego względu, że skutek procesowy względem spółki jest jeden skutkujący odrzuceniem skargi.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia pełnomocnika spółki, zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego skargi oraz zażaleniu od postanowienia Sądu I instancji - nie zostały należycie uprawdopodobnione, stąd nie można zasadnie i zgodnie z wymogami art. 86 § 1 p.p.s.a. stwierdzić, że uchybienie w postaci niedotrzymania ustawowego terminu na uiszczenie wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez winy spółki (jego pełnomocnika).Regułą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Jednakże nie jest to reguła o charakterze bezwzględnym. Przepis art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uchybiła ona terminowi bez swojej winy. Podkreślenia wymaga, że powołana ustawa, obok innych warunków przywrócenia terminu, ustanawia obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wnioskodawca nie musi, zatem dowodzić braku winy, a jedynie uwiarygodnić fakty świadczące o niezawinionym braku winy w uchybieniu terminu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego nie wykazał braku winy w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. brak winy strony w uchybieniu terminu musi zostać uprawdopodobniony w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu. Wymóg ten oznacza, że strona, która nie dokonała w terminie czynności, zobowiązana jest do uprawdopodobnienia dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd oceniając należytą staranność powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, tj. sąd bada, czy strona była w stanie pokonać (usunąć) przeszkodę przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych, lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (tak: Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 1998, sygn. akt IV SA 1153/96).Zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.Zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.Z perspektywy przytoczonego wyżej stanu prawnego istotne staje się spostrzeżenie, że zgodnie z § 33 ust. 1 Regulaminu, po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału orzeczniczego niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu, chyba, że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. §33 ust. 2 tego Regulaminu stanowi, że wezwanie do uiszczenia wpisu należy połączyć z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W § 33 ust. 3 Regulaminu wskazano, że przewodniczący wydziału orzeczniczego może powierzyć referendarzowi sądowemu ustalenie, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym, a w razie potrzeby wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz wykonywanie innych czynności, o których mowa w art. 49 § 4 p.p.s.a.Wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma formułowane jest na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., rolą Przewodniczącego Wydziału jest stwierdzenie niezachowania warunków formalnych pisma strony i wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma (w niniejszej sprawie – skargi, która nie została należycie opłacona wpisem sądowym). Działanie to jest podejmowane w drodze zarządzenia, które później jest wykonywane przez sekretariat sądu. Wykonanie zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych zażalenia ma jedynie charakter techniczny, natomiast art. 49 p.p.s.a. nie wskazuje, że istnieje obowiązek doręczenia stronie odpisu tego zarządzenia. Również § 33 Regulaminu nie obliguje pracowników sekretariatu do tego, aby w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do usunięcia braków formalnych pisma (w sprawie rozpoznawanej – skargi) konieczne było załączenie do wezwania odpisów zarządzenia. Odpis takiego zarządzenia był natomiast konieczny w przypadku wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, ponieważ na zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 198 p.p.s.a. Przepis art. 227 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego, co do istoty sprawy.W sprawie Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie, po wniesieniu skargi spółki zbadał, czy ta czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony od niej wpis. Skutkiem powyższego było wydanie 30 lipca 2025 r. przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia, w którym stwierdzono, że skarga wniesiona została w terminie, jednak nie został od niej uiszczony wpis w kwocie 200 zł. Następnie Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wezwał spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie pracownik sekretariatu wezwał pełnomocnika spółki do usunięcia braków fiskalnych spółki, które nie zostały uzupełnione w terminie. Co za tym idzie prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę.Argumentacja zażalenia spółki opiera się na założeniu, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego winno być wydane wyłącznie na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej. W przeciwnym razie jest ono bezskuteczne. Pogląd ten należy uznać, jako nieusprawiedliwiony. Pomija on, bowiem treść art. 76 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W przepisie tym nie wymieniono, jako wyłączonego od stosowania – stanowiącego podstawę prawną wezwania do uiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. Co za tym, idzie Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu opierając się na ww. podstawie prawnej. Trudno uznać ww. zarządzenie za niebyłe jedynie z tego powodu, że w jego podstawie prawnej nie wskazano również art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej. Istotnie skoro przepisy ustawy wdrożeniowej stanowią lex specialis względem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to w podstawie prawnej zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu Przewodniczący Wydziału winien uwzględnić również treść art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej w jego powiązaniu z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. Jednakże uchybienie to nie może mieć wpływu na skuteczność wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz w rezultacie wpływu na wynik sprawy. Przeciwnie zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jako prawnie skuteczne weszło do obrotu prawnego wywołując skutki prawne w postaci odrzucenia skargi – wobec jego niewykonania.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.