Wyrok - III OSK 135/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Ośna Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 112/25 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w OOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Ośna Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 112/25 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w O
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariusz Kotulski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 8 października 2025 r., II SAB/Go 112/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi S. z siedzibą w O. (dalej "S.") na bezczynność Burmistrza Ośna Lubuskiego (dalej "organ" lub "Burmistrz") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku S. z 1 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności; II. stwierdził, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądził od Burmistrza na rzecz S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.S. w krótkim odstępie czasu złożyło siedem wniosków o udostępnienie informacji publicznej w dniach 27 czerwca, 1 lipca, 2 lipca, 4 lipca, 7 lipca, 8 lipca i 9 lipca 2025 r.W dniu 1 lipca 2025 r. S. wniosło za pośrednictwem poczty elektronicznej (z adresu e-mail: [...]) do Urzędu Miasta i Gminy w Ośnie Lubuskim o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii dokumentów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy (oraz wniosków o ich wydanie) dla 13 działek położonych w O. (działki nr: [...]). S. wskazało, że preferowaną formą udostępnienia powyższych informacji będzie forma elektroniczna - adres e-mail.W dniu 10 lipca 2025 r. Burmistrz w jednym piśmie odnoszącym do wszystkich ww. wniosków wezwał skarżącego, powołując się na przetworzony charakter żądanej informacji publicznej do wykazania w terminie 7 dni w szczególnej istotności dla interesu publicznego w zakresie pozyskania wnioskowanych informacji publicznych. Jednocześnie organ wezwał do podania danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji.Pismem z 21 lipca 2025 r. S. wyjaśniło, że wnioskowane informacje stanowią informację prostą i dotyczą gospodarowania środkami publicznymi (bieżących wydatków i czynności majątkowych). Obejmują również informację o przegranych sprawach sądowych, co pozwala ocenić efektywność działania władz gminy, koszty nieprawidłowych decyzji oraz ewentualne straty finansowe.Pismem z 24 lipca 2025 r. S. przesłało prośbę o niezwłoczne załatwienie wniosków o udostępnienie informacji publicznej z okresu 27 czerwca – 9 lipca 2025 r.Pismem z 4 sierpnia 2025 r. Burmistrz wysłał zawiadomienie, że działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") informuje, iż w związku z wezwaniem do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, że udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskami z 27 czerwca, 1, 2, 4, 7, 8, 9 lipca 2025 r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz do podania dokładnych danych adresowych poinformował, że w wyznaczonym terminie braki te nie zostały uzupełnione, zatem w ocenie organu zobowiązanie nie zostało wykonane. W związku z powyższym wnioski zostały pozostawione bez rozpoznania.Pismem z 30 lipca 2025 r. S. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z 1 lipca 2025 r. o udostępnienia informacji publiczne.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Uwzględniając skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z 1 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczył, iż na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny odnośnie charakteru informacji objętej ww. wnioskiem, tj. czy jest ona informacją przetworzoną. Ocena taka dokonywana może być dopiero podczas badania zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która uznana została przez organ za informację przetworzoną.W ocenie tego Sądu błędne jest działanie organu polegające na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 1 lipca 2025 r. z uwagi na uznanie, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mają charakter przetworzony, a strona skarżąca, zdaniem organu, nie wykazała, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wnioskodawca nie wykazał - pomimo wezwania - szczególnej istotności dla interesu publicznego, to powinien o tym rozstrzygnąć w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p."). Wyjaśnił, że brak wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy to z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie do wykazania, czy też w sytuacji, gdy udzielona odpowiedź nie wskazuje na wystąpienie takiego interesu, nie jest brakiem formalnym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który uniemożliwia nadanie mu biegu, lecz jest brakiem merytorycznym, tzn. uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku. W konsekwencji niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielenia informacji dla interesu publicznego, nie daje organowi podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania, lecz do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie na art. 16 ust. 1 u.d.i.p.Z kolei co do danych adresowych skarżącego, o których podanie zwrócił się organ do strony skarżącej w wezwaniu z 10 lipca 2025 r., Sąd zwrócił uwagę, iż w tym zakresie w istocie organ nie wezwał skarżącego w tym piśmie do usunięcia braków formalnych wniosku z 1 lipca 2025 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie wskazano ani na podstawę prawną, ani też nie sformułowano wezwania do usunięcia braku formalnego, jak również nie wskazano na konsekwencje, tj. nie pouczono skarżącej, że nieusunięcie tego braku skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Na marginesie jedynie Sąd ten zwrócił uwagę, iż mając na uwadze liczną korespondencje jaką organ prowadzi ze skarżącym, na co wskazuje treść akt administracyjnych w sprawie, można domniemywać, iż znany jest organowi adres skarżącego, na który można kierować korespondencję, co jedynie dodatkowo przemawiało za uznaniem pozostawienia wniosku bez rozpoznania za pozbawione podstaw.Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ, pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania, nie rozpoznał w istocie w sposób prawidłowy tego wniosku, czyniąc tym samym podniesiony w skardze zarzut bezczynności uzasadnionym. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 1 lipca 2025 r., zakreślając organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Rozpatrując wniosek strony skarżącej, organ mógł albo udostępnić żądaną informację albo. kierując się dyspozycją art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia jako informacji przetworzonej, uznając, że strona skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie można uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.d.i.p.Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzekł w punkcie III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Burmistrz, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:1) rażące naruszenie przepisu prawa procesowego i materialnego, tj. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich błędną wykładnię, jak i zastosowanie, polegającą na wadliwym przyjęciu, iż niewskazanie przez wnioskodawcę przesłanki istotności udzielania informacji dla interesu publicznego, pomimo bierności wnioskodawcy, nie daje organowi podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, lecz czyni koniecznym wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zwalniając tym samym organu od załatwienia sprawy, podczas gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p. zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, obowiązany jest do stosowania przepisów k.p.a., w tym zobowiązany jest do zbadania czy żądanie wnioskodawcy czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych ( art. 63 § 2 k.p.a. in fine ), stąd też totalna bierność wnioskodawcy w zakresie wezwania organu stanowi o możliwości pozostawienia wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., co jawi się, jako bezsporne, z uwagi na obowiązek stosowania przepisów k.p.a. w tymże zakresie;2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnie dokonanej uprzednio subsumpcji, podczas gdy z istoty sprawy, a przede wszystkim właściwego zastosowania instytucji z art, 64 § 2 k.p.a., wobec konieczności stosowania przepisów k.p.a., mając na względzie zamiar wydania decyzji odmownej przez organ, nie zachodziła podstawa do stwierdzenia bezczynności Burmistrza oraz zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, wraz z aktami sprawy;3) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 1 i 2 k.p.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnie dokonanej uprzednio subsumpcji, podczas gdy z istoty sprawy, a przede wszystkim właściwego zastosowania instytucji z art. 64 § 2 k.p.a., wobec konieczności stosowania przepisów k.p.a., mając na względzie zamiar wydania decyzji odmownej przez organ, nie zachodziła podstawa do stwierdzenia bezczynności Burmistrza, kwestionując zarazem prawidłowość postępowania organu w zakresie przesłania do strony wezwania na adres e-mail podany uprzednio przez stronę (strona wskazała, iż jest to preferowana forma komunikacji; z tego adresu e-mail wpłynął również wniosek), powołując się jednocześnie na konieczność odwołania się przez organ do domniemania faktycznego w zakresie adresu S., na który można kierować korespondencję, mając na względzie fakt, iż wnioskodawca nie ma obowiązku posiadania stałego (fizycznego) adresu korespondencyjnego, a organ ma obowiązek dokonać ustalenia właściwego adresu, a nie opierać się na domniemaniu, które nie ma żadnego oparcia ustawowego - w zakresie doręczeń - na gruncie polskiego porządku prawnego, stąd też ustawodawca skonstruował normę, której literalne, jak i funkcjonalne brzmienie zawiera się w art. 64 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.;4) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a., mające istotny wpływ na treść skarżonego wyroku, poprzez nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów podniesionych na ramach odpowiedzi na skargę, podczas gdy obowiązkiem sądu jest konieczność odniesienia się do wszystkich stanowisk stron, jak i kwestii prawnych wynikających z tychże wyjaśnień, czy też oświadczeń podniesionych (zgłoszonych) przez skarżącego kasacyjnie na łamach stanowiska procesowego w formie odpowiedzi na skargę, czego Sąd pierwszej instancji nie dokonał, a co uzasadnia eliminację zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. wniosło o jej oddalenie.W piśmie z 18 maja 2026 r. dopuszczone do udziału w postępowaniu S.2 w W. wniosło o "uwzględnienie wniesionej skargi", popierając stanowisko skarżącego S.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota stanowiska prawnego wyrażonego przez jej autora sprowadza się do założenia, iż brak wskazania przez wnioskodawcę przesłanki uregulowanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w postaci szczególnej istotności dla interesu publicznego uprawniał organ do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienia wniosku dostępowego bez rozpoznania (zarzuty 1-2). Zarzut 3 dotyczy prawidłowości postępowania organu w zakresie skierowania wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku przez podanie adresu siedziby S. na adres mailowy bez wskazania podstawy prawnej wezwania, bez sformułowania żądania uzupełnienia braków formalnych oraz bez pouczenia o skutkach prawnych niewykonania zobowiązania. Zarzut 4 dotyczy odrębnego problemu odnoszącego się do poprawności uzasadnienia pisemnego zaskarżonego wyroku.Zarzuty 1-3 zostaną rozpoznane łącznie. Zarzuty te są nieuzasadnione.Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera autonomicznie uregulowany sposób procedowania w przypadku żądania udostępnienia informacji publicznej, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do tego postępowania stosuje się jedynie w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Rozwiązania prawne Kodeksu postępowania administracyjnego w tym postępowaniu znajdują odpowiednie zastosowanie zatem jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, co wynika wprost z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. (por. np. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4287/18; wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I OSK 525/18 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w drodze zastosowania rozumowania a contrario należy przyjąć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, odsyłając do przepisów tego Kodeksu jedynie w tym zakresie, wyłącza jego stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji oraz do innych sposobów rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej niż wydanie decyzji odmownej.Zastosowanie tej ogólnej reguły postępowania ma takie konsekwencję, że m.in. terminy rozpoznania wniosku dostępowego określone w art. 13 u.d.i.p. obowiązują w każdej sytuacji, również wtedy, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ, kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p. powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tym zakresie w kontrolowanej sprawie organ prawidłowo poinformował stronę, iż kwalifikuje żądaną informację jako przetworzoną, do czego był uprawniony, lecz błędnie przyjął, że niewskazanie przez stronę szczególnej istotności dla interesu publicznego stanowi brak formalny wniosku dostępowego i w tym zakresie zastosował przepisy k.p.a., do czego zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. był nieuprawniony. Brak formalny pisma inicjującego postępowanie w rozumieniu przepisów art. 64 § 1 i 2 k.p.a. to niewskazanie adresu wnoszącego lub inne braki w zakresie wymaganej prawem treści pisma skutkujące niemożnością nadania mu dalszego biegu. Braki formalne uniemożliwiają zatem poznanie osoby wnioskodawcy lub stanowiska wnioskodawcy. Z kolei interes, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest interesem, który przesądza o ocenie merytorycznej wniosku dostępowego, a więc o sposobie jego załatwienia. Oznacza to, że interes z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie może być traktowany jako brak formalny wniosku, a do jego uzupełnienia nie znajduje zastosowania przepis art. 64 § 2 k.p.a. Prawidłowy tok postępowania wynikający z przepisów u.d.i.p. nakazywał organowi wydanie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmownej, jeśli doszedłby on do przekonania, że strona nie wskazała interesu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.Podobny pogląd prawny wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2024 r., sygn. III OSK 1408/22, w uzasadnieniu którego wskazano, że "wykazanie (lub brak wykazania) szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie ma znaczenia dla dopuszczalności procedowania w sprawie, lecz dla oceny dopuszczalnego zakresu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a zatem dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zatem bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu tylko w drodze decyzji. Podnoszona przez skarżącą kasacyjnie kwestia wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego może być dopiero przedmiotem oceny sądu kontrolującego zgodność decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.". Stanowisko to podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie.Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż stwierdzenie przez organ w toku postępowania, iż nie dysponuje adresem siedziby S., które skierowało wniosek dostępowy, obligowało organ do konsekwentnego stosowania przepisów k.p.a. Jeśli organ zamierzał skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 64 § 1 k.p.a., to po jednoznacznym ustaleniu, że nie ma możliwości ustalenia adresu S. na podstawie posiadanych danych, powinien był zastosować przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma winno było wskazywać swoją podstawę formalnoprawną określoną w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., następnie powinno było zawierać wyraźnie sformułowane żądanie usunięcia skonkretyzowanego braku formalnego oraz pouczenie o skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie. Winno ono być również sporządzone w danej sprawie. Niedopuszczalne było więc skonstruowanie jednego wezwania obejmującego wiele spraw.Słusznie również zwrócił Sąd pierwszej instancji uwagę, iż samo wezwanie do uzupełnienia tego brak formalnego było pozbawione podstaw faktycznych i prawnych, gdyż organ znał z toku wcześniejszych kontaktów urzędowych adres wnoszącego pismo. Miał zatem możność ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych. Brak dopełnienia tych wymogów uprawniał Sąd pierwszej instancji do odmowy potraktowania tego pisma jako wywołującego skutki prawne, o których mowa w art. 64 § 1 i 2 k.p.a.W związku z tym, że nie została wydana decyzja administracyjna, a organ bez podstawy kompetencyjnej zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a., słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że organ pozostaje w bezczynności. Z tych względów zarzuty 1-3 są nieuzasadnione.Zarzut 4. jest nieuzasadniony. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego szczegółowo w pisemnym uzasadnieniu i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Sąd ten nie ma obowiązku szczegółowego odnoszenia się do każdego zarzutu wyrażonego w stanowiskach stron. Jego obowiązkiem jest rozpoznanie istoty sprawy, co bez wątpienia Sąd pierwszej instancji uczynił. Polemika z ustaleniami Sądu pierwszej instancji i oceną prawną dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.