Postanowienie - I SAB/Wr 300/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 19 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie pominięcia ustanowionego pełnomocnika postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postępowanie przed organem administracji.I.D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V.D. – (dalej strona/sOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie pominięcia ustanowionego pełnomocnika postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postępowanie przed organem administracji.I.D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V.D. – (dalej strona/s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Tomasz Trybuszewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Postępowanie przed organem administracji.I.D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V.D. – (dalej strona/skarżący) w dniu 7 maja 2025 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi dokumentami.Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.Pismem z dnia 15 kwietnia 2026 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w zakresie pominięcia ustanowionego pełnomocnika.W skardze na bezczynność strona podniosła zarzuty naruszenia: art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej KPA) w związku z art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.; dalej ustawa o cudzoziemcach). Strona wskazała, że w dniu 7 maja 2025 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, jednak pomimo wniesienia ponaglenia w dniu 8 stycznia 2026 r. do dnia sporządzenia skargi (15 kwietnia 2026 r.) Wojewoda nie załatwił sprawy z wniosku strony.W treści skargi strona wskazała, że rażącym naruszeniem prawa jest fakt, że organ pominął udział pełnomocnika w sprawie ponieważ w dniu 14 kwietnia 2026 r. pełnomocnik strony skontaktował się z infolinią urzędu w celu ustalenia statusu postępowania. Organ odmówił udzielenia informacji, gdyż w systemie nie widnieje żadne pełnomocnictwo. Powyższe stanowi rażące naruszenie prawa strony.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, żew dniu 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 830). Nowela ta wprowadziła art. 100c do ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.; dalej ustawa specjalna), zgodnie z którym w okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie przez wojewodów spraw dotyczących cudzoziemców nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Nadto, jak wskazał organ, termin dotyczący nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu postępowania został przedłużony do dnia 4 marca 2026 r. W okresie tym nie stosuje się przepisówo bezczynności organu prowadzącego postępowanie w sprawach zezwoleń pobytowych, organ nie ma też obowiązku powiadamiania strony o niezałatwianiu sprawy w terminie, jak również nie wymierza się organowi grzywny ani nie zasądza od niego sum pieniężnych za niewydanie rozstrzygnięć w terminach. Z tych powodów skarga powinna zostać oddalona. Zgodnie z art. 100d ust. 4 ustawy specjalnej wyłączona została możliwość wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Skarga podlega odrzuceniu.Stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta kontrolą sądu administracyjnego, a tym samym skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi, jak i w dniu orzekania, organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim określa to art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Wynikającą z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność należy zatem wiązać tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym, których celem jest wydanie decyzji lub postanowienia. Z kolei art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w istocie odnosi się do przypadków, gdy określone akty i czynności nie podlegają bezpośredniemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co jednak nie powinno stanowić przeszkody do zaskarżenia opieszałości w wydaniu takiego aktu lub dokonaniu czynności. Przepis ten stanowi wprawdzie podstawę do złożenia skargi na bezczynność w wydaniu tych aktów i podjęciu takich czynności, które choć nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale – co istotne – mają charakter aktów lub czynności, na podstawie których strona otrzymuje prawo lub na stronę zostaje nałożony obowiązek. Brak spełnienia ostatniego z wymienionych warunków, tj., że akt lub czynność przyznaje stronie prawo lub nakłada na nią obowiązek, wyklucza kontrolę sądowoadministracyjną bezczynności w zakresie wydawania aktów lub podejmowania czynności.Podkreślić należy, że działanie organów administracji publicznej (podmiotów wykonujących zadania publiczne), którego nie można sklasyfikować jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-9, art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a., nie podlega kontroli sądowej, a podjęte próby jej zainicjowania poprzez złożenie skargi nie mogą być skuteczne.Oceniając dopuszczalność wniesionej przez stronę skargi należy odnotować, że w skardze strona zarzuciła, że organ pominął udział pełnomocnika w sprawie ponieważ w dniu 14 kwietnia 2026 r. pełnomocnik strony skontaktował się z infolinią urzędu w celu ustalenia statusu postępowania a organ odmówił udzielenia informacji, gdyż w systemie nie widnieje żadne pełnomocnictwo. W istocie skarga strony dotyczy odmowy udzielenia jej pełnomocnikowi informacji telefonicznej o statusie postępowania.Czynność ta ma charakter administracyjno-techniczny i nie dotyczy samodzielnie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie mieści się w kategorii "załatwienia spraw administracyjnych" czy "prowadzenia postępowania administracyjnego". W związku z powyższym, nie można przyjąć, że ww. czynność odmowy udzielenia informacji telefonicznej stanowi inną czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Złożona skarga na bezczynność nie może być również zakwalifikowana jako mieszcząca się w granicach określonych przepisem art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Wskazana czynność odmowy udzielenia informacji o statusie sprawy podejmowana była poza postępowaniem administracyjnym, przed jego formalnym wszczęciem. Dyspozycją art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. należy natomiast objąć procesową bezczynność lub przewlekłość, a zatem wiązać tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym, których celem podjęcia jest wydanie decyzji lub postanowienia Reasumując, brak udzielenia pełnomocnikowi strony informacji telefonicznej, jako czynność techniczna, nie może stanowić samodzielnego względem postępowania administracyjnego przedmiotu skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Brak udzielenia informacji telefonicznej o statusie postępowania nie stanowi bezczynności w przedmiocie pominięcia ustanowionego pełnomocnika.W tym stanie rzeczy, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało odrzucić, jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.., należało odrzucić, jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.