Postanowienie - I OZ 231/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 811/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B.R., Z.R., R.S., Z.B., J.B., I.S., W.A., L.A., A.W. i M.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2024 r., znak: IG-II.Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 811/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B.R., Z.R., R.S., Z.B., J.B., I.S., W.A., L.A., A.W. i M.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2024 r., znak: IG-II.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
19 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Marek Stojanowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
A.W. WNIOSŁA DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W KRAKOWIE SKARGĘ NA DECYZJĘ WOJEWODY MAŁOPOLSKIEGO Z 10 KWIETNIA 2024 R. UTRZYMUJĄCĄ W MOCY DECYZJĘ STAROSTY K. Z 31 PAŹDZIERNIKA 2023 R. O ZATWIERDZENIU PROJEKTU SCALENIA GRUNTÓW, UZUPEŁNIONĄ POSTANOWIENIEM Z 21 GRUDNIA 2023 R., KTÓREJ NADANO RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI.W skardze i odrębnym piśmie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do jej gospodarstwa rolnego. Wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadzi do niepowetowanej szkody, jak również znacząco zagraża interesom skarżącej, ze względu na ograniczenie możliwości dojazdu do prowadzonego gospodarstwa rolnego oraz upraw. Wskazała na rozpoczętą procedurę stabilizacji znaków granicznych, co skutkuje również nieodwracalnymi skutkami wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca przywołała również okoliczności sporu z właścicielem działki sąsiedniej, który przez uzyskanie dodatkowej nieruchomości na szkodę skarżącej uznaje ją za podstawę prawa własności do tej części.Postanowieniem z 13 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała spełnienia się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca pismem z 28 stycznia 2025 r. złożyła zażalenie, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenia dowodów wskazanych w uzasadnieniu zażalenia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (§ 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że do wstrzymania wykonania aktu administracyjnego lub czynności nie jest wystarczające samo przywołanie art. 61 § 3 p.p.s.a. i powtórzenie jego treści, ale wymagane jest, aby to wnioskodawca przez powołania się na konkretne fakty i okoliczności wykazał zaistnienie przesłanek przyznania ochrony tymczasowej. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznający wniosek nie ma obowiązku ustalania samodzielnie stanu sprawy przez prowadzenie postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II FZ 638/18). Niezasadne zatem okazały się zarzuty zażalenia odnoszące się do nieprzeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji z urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego. Zauważyć także należy, że dowody, na które w zażaleniu powołała się skarżąca, zostały przywołane dopiero na tym etapie postępowania, co nie może wpływać na poprawność podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II FZ 638/18). Na marginesie powyższego należy jedynie wskazać, że przytoczone we wniosku dowodowym dokumenty stanowią dokumenty prywatne, a zatem są wyłącznie dowodem, że osoba, która podpisała dokument, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego – Dz.U. z 2026 r. poz. 468, z późn. zm. – w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.). Dokumenty te nie mogły zatem stanowić istotnego dowodu na zaistnienie w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego skutkującego przyznaniem ochrony tymczasowej.Przechodząc do rozpoznania zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., należy odnotować, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. W uzasadnieniu środka zaskarżenia skarżąca wprawdzie powołała się na fakt pozbawienia jej dostępu do 8 arów ziemi uprawnej na skutek pozbawienia dotychczasowej drogi dojazdowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skutek taki nie prowadzi do skutków, których odwrócenie byłoby trudne. Z kolei skarżąca, wskazując na fakt pozbawienia dostępu do wspomnianej ziemi uprawnej i niemożliwości gospodarowania na niej, nie wskazała, jaka jest wielkość strat spowodowanych tym zdarzeniem ani nie przyrównała ich do osiąganych dochodów czy posiadanych oszczędności. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznanie, że straty te stanowią szkodę o znacznych rozmiarach. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie naruszała zasady regulujące przyznawanie ochrony tymczasowej.Na uwzględnienie nie zasługiwały także pozostałe zarzuty zawarte w złożonym zażaleniu. Analiza ich charakteru wskazuje bowiem, że dotyczą one istoty sporu toczonego w rozpoznawanej sprawie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że spodziewany przez skarżącą pozytywny dla niej wynik postępowania sądowoadministracyjnego nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, a samo rozpoznanie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej nie może prowadzić do przedwczesnego merytorycznego rozpoznania sprawy. W toku postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego dopuszczalne jest zatem rozpatrzenie wyłącznie okoliczności i zarzutów odnoszących się bezpośrednio do przesłanek przyznania ochrony tymczasowej.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zmiany prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.. orzekł jak w sentencji postanowienia.