Wyrok - I SA/Po 890/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 19 czerwca 2026
Teza
Uchylono postanowienia I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie: WSA Walentyna Długaszewska WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie BurmistrzaUchylono postanowienia I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie: WSA Walentyna Długaszewska WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Izabela Kucznerowicz
Podstawa prawna
art. 3
ppsa
art. 135
ppsa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 119
ppsa
art. 120
ppsa
art. 134
ppsa
art. 205
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono postanowienia I i II instancji
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. zaliczył dokonane przez K. P. i J. K. (dalej: "skarżąca") na przestrzeni lat 2021 – 2023 wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości (III i IV rata 2013 r oraz poszczególne raty od I raty 2021 r. do I raty 2023 r.) oraz odsetki za zwłokę (od III i IV raty 2013 r. oraz od poszczególnych rat od II raty 2021 r. do I raty 2023 r.). Jednocześnie zaznaczono jakie kwoty tytułem jakich należności zaległych pozostają jeszcze do zapłaty. Tym samym wyjaśniono, iż do uregulowania pozostają zaległości w podatku od nieruchomości za okres od II raty 2003 r. do IV raty 2008 r., III raty 2009 r., od III raty 2010 r. do IV raty 2012 r. oraz za okres od częściowo IV raty 2022 r. do IV raty 2023 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ wskazał na zasadnicze podstawy materialnoprawne jak i faktyczne rozstrzygnięcia powołując się w tym zakresie na istnienie zaległości podatkowych jak i na zasadę zaliczania wpłat jaka wynika z art. 62 § 1 oraz 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej "O.p.").Burmistrz wyjaśnił, że jako organ podatkowy odstąpił od egzekucji zaległości zabezpieczonych hipoteką, wobec których upłynął termin przedawnienia (nie podjął czynności zmierzających do uzyskania wierzytelności w drodze licytacji). Podkreślił jednak, że nie ma podstaw by samodzielnie dokonał odpisu tychże zaległości jako nienależnych do zapłaty.W zażaleniu na powyższe postanowienie podniesiono, że w odniesieniu do zaległości w podatku od nieruchomości za okres od II raty 2003 do IV raty 2008 r., III raty 2009 r., od III raty 2010 r. do IV raty 2012 r., brak jest jakichkolwiek podstaw do ich egzekwowania albowiem należności te uległy przedawnieniu.Postanowieniem z dnia 22 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 19 czerwca 2024 r. w przedmiocie zarachowania wpłat.W uzasadnieniu, co do przedawnienia zaległości organ wskazał, że zgodnie z art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, a po upływie terminu przedawnienia mogą być egzekwowane jedynie z przedmiotu objętego hipoteką lub zastawem. Jak wynika z informacji organu zaległości z tytułu podatku od nieruchomości dotyczące K. P. i osób współodpowiedzialnych zabezpieczone zostały hipoteką w 2004 r. oraz następnie w roku 2015. Zaległości na dzień dokonanych wpłat zostały dokonane dobrowolne jako nie mające charakteru wpłat pochodzących z egzekucji słusznie zostały zarachowane na poczet zaległości najstarszych odpowiednio do art. 62 § 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że jest świadome istniejącego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie zgodności art. 70 § 8 O.p. z Konstytucją RP, jednakże jest zobowiązane do działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co wyraża się w braku możliwości pominięcia funkcjonujących regulacji prawnych czy działania wbrew tym przepisom. W tym kontekście dopuszczalne jest odstąpienie od stosowania art. 70 § 8 O.p. jedynie w sytuacji zakwestionowania tego w wyroku sądu administracyjnego zapadłego w indywidualnej sprawie.Pismem z dnia 30 października 2025 r. K. J., K. K. oraz J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:- przepisów postępowania, tj.: art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, przede wszystkim braku ustalenia, że podatek uległ przedawnieniu, nadto że roszczenie zostało zaspokojone na skutek prowadzonych postępowań egzekucyjnych, jak i wpłat dłużnika na konto UMi G w P.;- przepisów postępowania, tj.: art. 208 § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, pomimo, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec upływu terminu przedawnienia;- zasady zaufania do działania organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji) oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 148 O.p.;- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 187 oraz art. 191 O.p., poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, pomijających fakt przedawnienia roszczenia, oraz fakt jego spełnienia.- art. 70 § 1 O.p., poprzez uznanie, że zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu z uwagi na zabezpieczenie ich poprzez wpis do hipoteki na nieruchomości stanowiącej jego własność;- art. 70 § 8 O.p., przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie ma analogicznej treści do art. 70 § 6 O.p., uznanego za niezgodny z Konstytucją wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, w konsekwencji nieprzyjęcie, że skutkiem powołanego wyroku Trybunału uznającego art. 70 § 6 O.p. jest niezgodny z Konstytucją jest przedawnienie należności podatkowych z chwilą jego ogłoszenia;- art. 59 § 1 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wierzytelność podatkowa zabezpieczona hipotecznie nie wygasła i tym samym nie wygasła zabezpieczająca ją hipoteka.g) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) , poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, pobieżne rozpoznanie sprawy, niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności oraz zbadanie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i stronniczy, interpretując go na niekorzyść strony.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze po analizie złożonej skargi podtrzymało twierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K. J. i i K. K..Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga jest zasadna.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 roku, poz. 143 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Sąd dostrzegł naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w P. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości.Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy O.p. regulujące przedawnienie zobowiązań podatkowych.W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należało przyjąć, że termin przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości powinien być obliczony stosownie do art. 70 § 1 O.p. (z uwzględnieniem przerwy w biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 4 O.p.). Rozważenia zatem wymagało, czy zasadnie w sprawie organy obu instancji powołały się na przepis art. 70 § 8 O.p., zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Organy zdają sobie sprawę, że przepis art. 70 § 8 O.p. nosi znamiona wtórnej niekonstytucyjności, jednak uznają, że skoro przepis ten pozostaje nadal w porządku prawnym, to organy nie są kompetentne do oceny zgodności ww. przepisu z konstytucją, co wyraża się w braku możliwości pominięcia funkcjonujących regulacji prawnych czy działania wbrew tym przepisom.Rozpoznając niniejszą sprawę należało mieć na względzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (publ. OTK-A 2013/7/97, Dz. U. z 2013/1313). Trybunał Konstytucyjny stwierdził w nim, że "art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP". Odpowiednikiem tej normy (od dnia 1 stycznia 2003 r.) jest natomiast art. 70 § 8 O.p., którego redakcja różni się od zakwestionowanego tylko dodaniem, obok zabezpieczenia hipotecznego, zastawu skarbowego.Zarzuty skargi w istocie sprowadzają się do wykładni art. 70 O.p. W tej kwestii jak zauważyła skarżąca wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyrokach: z 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; z 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; z 16 września 2014 r., I FSK 317/14; z 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14; z 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; z 17 września 2015 r., I FSK 949/14; z 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3552/14; z 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; z 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; z 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17; z 29 marca 2018 r., I FSK 17/18; z 6 czerwca 2018 r., II FSK 1454/16; z 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17; z 3 kwietnia 2019 r., II FSK 3741/18, z 19 maja 2021 r., III FSK 3491/21; z 23 października 2020 r., II FSK 1744/21).Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela argumentację zawartą w powyższych orzeczeniach, która wskazuje, że w wyroku z 8 października 2013 r., SK 40/12, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.Przepis art. 70 § 6 O.p. stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Trybunał krytycznie odniósł się do dwóch aspektów art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu, a mianowicie tego, że przepis ten całkowicie wyłącza przedawnienie niektórych rodzajów należności podatkowych, a równocześnie czyni to na podstawie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium (formy zabezpieczenia należności podatkowych). Zdaniem Trybunału, ustawodawca dysponuje dużym marginesem swobody decyzyjnej określania zasad i terminów przedawnienia należności podatkowych, jednak granice dla działań prawodawczych wyznaczają zasady, wartości i normy konstytucyjne, które zabraniają tworzenia instytucji pozornych, niesprawiedliwych, nadmiernie ograniczających prawa podatnika oraz podważających jego zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. Uwagi te należy odnieść także do treści art. 70 § 8 O.p. W dalszym ciągu przepis ten wyłącza przedawnienie zobowiązań podatkowych na podstawie nieuzasadnionego kryterium, tj. formy zabezpieczenia (hipoteka i zastaw skarbowy), dopuszczając przedawnienie zobowiązań podatkowych osób nieposiadających żadnego majątku. W uzasadnieniu przywołanego wyroku Trybunał wskazał wprost, że " (...) choć zakwestionowany przepis (art. 70 § 6 O.p.) od dnia 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona w art. 70 § 8 O.p.. Ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania (nie stanowił bowiem podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej), lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku. Z punktu widzenia Konstytucji, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji niniejszego wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. z przyczyn wskazanych wyżej". Przywołany wyrok TK stwierdził niekonstytucyjność normy prawnej wyrażonej w art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., i to ten właśnie przepis podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z formalnego punktu widzenia stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie wywiera bezpośrednich skutków w stosunku do przepisów o tej samej, bądź analogicznej treści, niebędących wprost przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, a więc zarówno istniejących już w systemie prawnym, jak i ponownie do niego wprowadzonych przez organy stanowiące prawo. Mimo, że przepis tożsamy treściowo nie jest bezpośrednio eliminowany z obrotu prawnego, to jednak nie można nie dostrzegać tego, że powstają uzasadnione wątpliwości co do zgodności z konstytucją normy prawnej w nim wyrażonej, co nie powinno pozostawać bez znaczenia dla sądów oceniających możliwość zastosowania takiego przepisu. Niezgodność z Konstytucją RP dotyczy określonej normy prawnej, którą przepis wyraża, a nie jednostek redakcyjnych, pełniących wyłącznie rolę porządkującą wewnątrz aktu prawnego, w którym się znajduje. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu ma zatem istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przepisów o tożsamej bądź analogicznej treści. W takiej sytuacji dochodzi do wystąpienia, tzw. oczywistej niekonstytucyjności. Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 266-268; M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268). Z oczywistą niekonstytucyjnością mamy do czynienia również wtedy, gdy ustawodawca zmienia co prawda kontrolowany przepis, ale nie usuwa stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku niezgodności, stwarzając tylko pozory restytucji konstytucyjności. Oczywistość niezgodności przepisu Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak oczywistych sytuacjach trudno bowiem oczekiwać, by sądy uruchomiały procedurę kolejnych pytań prawnych (R. Hauser, A. Kabat, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2002 r. sygn. I SA/Po 461/01, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2003, nr 2, s. 73-75; M. Wiącek, Pytania...,op. cit., s. 269; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., I FPS 2/06; wyroki NSA z 10 marca 2010 r., I OSK 1447/09 i z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1369/07). Stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się zatem także do art. 70 § 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. W tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie o oczywistej niezgodności art. 70 § 8 O.p. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie, o którym mowa w ww. wyroku Trybunału. W konsekwencji należało przyjąć, że istniały podstawy do stwierdzenia za Trybunałem Konstytucyjnym, że art. 70 § 8 O.p. pozbawiony jest waloru konstytucyjności i dokonać jego wykładni w zgodzie z Konstytucją RP, kierując się przy tym treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Odmienna wykładnia naruszałaby bowiem konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawarte w art. 2 i art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników, w zależności od tego czy podstawą prawną zabezpieczenia była norma prawna ujęta w art. 70 § 8 O.p., czy w art. 70 § 6 tej ustawy.W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że bez uwzględnienia powyższych poglądów nie było podstaw do zaliczenia wpłat dokonanych na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oraz na poczet odsetek za zaległości w podatku od nieruchomości z uwagi na oczywistą niezgodność przepisu art. 70 § 8 O.p. wyrażającego taką zasadę z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Zabezpieczone w ten sposób zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości przedawnia się zatem na ogólnych zasadach określonych w art. 70 § 1 do § 7 O.p.Biorąc pod uwagę powyższe, brak było podstaw do uznania, że orzekające w sprawie organy mogły skutecznie uznać, że nie doszło do przedawnienia dochodzonych w niniejszej sprawie zaległości podatkowych, z powołaniem się na art. 70 § 8 O.p. Z uwagi zatem na naruszenie art. 70 § 8 O.p., poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie, zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji podlegało wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższą argumentację organy administracji powinny dokonać stosownej analizy okoliczności faktycznych sprawy celem ustalenia okoliczności, które mogły mieć wpływ na przerwanie biegu przedawnienia.Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a..