Wyrok - II SA/Kr 502/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 19 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję organu II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia na [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 6 marca 2026 r. znak: SKO.ZP/415/428/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchUchylono decyzję organu II i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia na [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 6 marca 2026 r. znak: SKO.ZP/415/428/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uch
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
biegły
Data orzeczenia
19 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Agnieszka Nawara-Dubiel
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję organu II i I instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 6 marca 2026 r. znak: SKO.ZP/415/428/2025 utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 12 listopada 2025 r. nr 42/C/2025, znak: WAP.6733.5.1.2025 ustalającą na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR7153B, w skład której będą wchodzić:- wieża stalowa wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi i instalacją radiokomunikacyjną o wysokości ok. 31,3m,* anteny sektorowe 6 szt. HW A03120PAOO (po 2 na azymucie 60°, 180°, 300°) na wysokości 29,3m n.p.t. (moc anten umiejscowienie, kąt nachylenia podano w tabeli w decyzji),* anteny radioliniowe: 1 szt. (RL1) o śr. 0,3m na azymucie 65° na wysokości 26,0 m n.p.t., 1 szt. (RL2) o śr. 0,3m na azymucie 162° na wys. 26,0 m n.p.t., 1 szt. (RL3) o śr. 0,3 m na azymucie 255° na wys. 26 m n.p.t., 1 szt. (RL4) o śr. 0,3 m na azymucie 349° na wys. 26,0 m n.p.t. (moc anten, umiejscowienie podano w tabeli w decyzji),* zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych, a także urządzeń zasilających i realizujących m.in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. W. S..Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach:Prezydent Miasta Tarnowa ustalił lokalizację celu publicznego w sposób opisany powyżej, przy czym w decyzji wskazał, że wniosek dotyczył stacji bazowej, w skład której będą wchodzić m.in.: anteny radioliniowe: 4 szt. (RL1-RL4) o śr. 0,3 m na azymucie 65° 162°, 255°, 349° na wys. 26,00 m n.p.t., 1 szt. (RL2) o śr. 0,3 m na azymucie 142° na wys. 32,5 m n.p.t., 1 szt. (RL3) o śr. 0,3 m na azymucie 238° na wys. 32,5 m n.p.t., 1 szt. (RL4) o śr. 0,3 m na azymucie 286° na wys. 32,5 m n.p.t.W powyższym zakresie decyzja ta została sprostowana przez Prezydenta Miasta Tarnowa postanowieniem z dnia 21 listopada 2025 r., utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie z uwagi na zaistnienie oczywistej omyłki pisarskiej.[...] Stowarzyszenie na [...] w K. złożyło odwołanie od powyższej decyzji.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazało na wstępie, że z uwagi na wszczęcie postępowania w dniu 9 stycznia 2025 r. zastosowanie znają przepisy ustawy 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym po 24 września 2023 r., z uwzględnieniem art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688).Dalej oceniono, że zakres inwestycji opisanej na wstępie, to inwestycja celu publicznego, która zgodnie z art. 50 u.p.z.p. jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, którego Miasto T. w obszarze inwestycyjnym nie posiada.Przed wydaniem decyzji przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.Ustalono, że analizowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Teren objęty wnioskiem nie znajduje się na obszarze stanowiącym formę ochrony przyrody. Na wnioskowanym terenie nie występuje żaden obiekt objęty formą ochrony przyrody, w szczególności pomnik przyrody. Na terenie objętym wnioskiem nie ma obszarów objętych ochroną uzdrowiskową ani lasów ochronnych.Teren inwestycji nie jest położony na obszarze objętym formami ochrony zabytków, ani nie jest zabudowany obiektami wpisanymi do rejestru zabytków.Teren objęty wnioskiem nie znajduje się w granicach terenu górniczego i zlokalizowany jest poza obszarem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych.Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, nie znajdują się też na nim grunty leśne podlegające ochronie, ani cieki wodne. Projekt decyzji nie wymaga uzgodnienia w zakresie melioracji. Nie znajduje się w terenach kolejowych. Inwestycja stanowiąca urządzenie infrastruktury technicznej nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Wieża i urządzenia są bezobsługowe. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. W. S.).Wobec powyższego organ nie stwierdził niezgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi.Ustalono ponadto, że planowana inwestycja pozostaje bez wpływu na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, zgodnie z opracowaniem: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja ponadnormatywnego oddziaływania - instalacja Radiokomunikacyjna [...]" firmy M. sp. z o.o. G. 7 stycznia 2025 r.". W opracowaniu wykazano, że projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich, a obszary pól elekromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wartości będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Z opracowania wynika, że zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska, ponieważ utrzymane są poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych, a bezpośrednio po uruchomieniu instalacji należy przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu instalacji. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wydanym w sprawie postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2025 r., w którym uzgodnił pozytywnie lokalizację inwestycji.W związku z ustaleniami analizy stwierdzono, że stosownie do art. 56 u.p.z.p. brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.[...] Stowarzyszenie na [...] w K. złożyło skargę na powyższą decyzję, zarzucając rażące naruszenie:1. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rozpatrującej odwołanie, które nie spełniało wymagań formalnych i niewezwanie do ich uzupełnienia,2. art. 33 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że przedłożone przez pełnomocnika działającego w postępowaniu w imieniu P. Sp. z o.o. pełnomocnictwa uprawniają go oraz pełnomocnika, który udzielił mu pełnomocnictwa, do reprezentowania spółki w przedmiotowym postępowaniu i poprzez doręczenie temu pierwszemu decyzji, mimo że pełnomocnictwa uprawniają obu pełnomocników do reprezentowania spółki jedynie w sprawach dotyczących budowy, rozbiórki i eksploatacji stacji bazowych, a nie w sprawach związanych z ustaleniem lokalizacji tych inwestycji, wobec czego Kolegium powinno wezwać pełnomocnika do nadesłania prawidłowych pełnomocnictw, a w razie ich nienadesłania, wysyłać korespondencję pod adres spółki.W konsekwencji wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przewidzianych.Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,2) dochowania wymaganej prawem procedury,3) respektowania reguł kompetencji.Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (t.j Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm, dalej u.p.z.p.).Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. W przedmiotowej sprawie kwalifikacja przedmiotowego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego w świetle powołanych przepisów prawa nie budzi wątpliwości.Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów.Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:1) rodzaj inwestycji;2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a., Dz.U, z 2025, poz.1691) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził przy tym wad decyzji uzasadniających stwierdzenie nieważności.Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja celu publicznego obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR7153B, w skład której będą wchodzić:* wieża stalowa wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi i instalacją radiokomunikacyjną o wysokości ok. 31,3m,* anteny sektorowe 6 szt. HW A03120PAOO (po 2 na azymucie 60°, 180°, 300°) na wysokości 29,3m n.p.t. (moc anten umiejscowienie, kąt nachylenia podano w tabeli w decyzji),* anteny radioliniowe: 1 szt. (RL1) o śr. 0,3m na azymucie 65° na wysokości 26,0 m n.p.t., 1 szt. (RL2) o śr. 0,3m na azymucie 162° na wys. 26,0 m n.p.t., 1 szt. (RL3) o śr. 0,3 m na azymucie 255° na wys. 26 m n.p.t., 1 szt. (RL4) o śr. 0,3 m na azymucie 349° na wys. 26,0 m n.p.t. (moc anten, umiejscowienie podano w tabeli w decyzji),* zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych, a także urządzeń zasilających i realizujących m.in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. W. S..W decyzji podano typ anteny, dla każdej z anten podano azymut, wysokość zawieszenia, nazwę systemu i pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, maksymalne pochylenie wiązki głównej promieniowania (tilt) oraz EIRP. Z kolei dla anten radioliniowych podano typ anteny, pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, azymut, średnicę, wysokość środka anteny, EIRP, maksymalny zasięg występowania obszarów pól E-M o gęstości mocy większych lub równoważny dopuszczalnym.Wskazano również, że w skład inwestycji wchodzić będą urządzenia nadawczo-odbiorcze (RRU) oraz transmisyjne (ODU) umieszczone w pobliżu anten. Nie wskazano jednak ich parametrów pracy. W ocenie Sądu, jeśli urządzenia nadawczo-odbiorcze (RRU) oraz transmisyjne (ODU) emitują promieniowanie elektromagnetyczne, to konieczne jest podanie parametrów pracy tych urządzeń. Jest to niezbędne dla dokonania oceny wpływu na środowisko i zdrowie ludzi zamierzenia inwestycyjnego w pełnym kształcie oraz ustalenia adekwatnych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w tym zakresie, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Zatem już na wstępie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera pełnej charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego, wbrew wymogom wynikającym z art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.W niniejszej sprawie nie przeprowadzono również analizy wymaganej przepisami prawa, tak by skarżona decyzja poddawała się ona kontroli w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Materiał dowodowy jest skąpy, a uzasadnienie decyzji jest niezwykle lakoniczne. Analogiczne zarzuty postawić należy również decyzji organu I instancji.Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowana.W niniejszej sprawie, po pierwsze, organ w ogóle nie przeprowadził administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., które ukierunkowane powinno być – w myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. na analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W tym zakresie zarówno analiza urbanistyczno-architektoniczna (k. 153-155 a.a. organu I instancji), jak i decyzje organu zarówno I, jak i II instancji mają charakter ogólnikowy.Podkreślić należy, że przepisy ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie wprowadzają ograniczeń w zastosowaniu u.p.z.p. do decyzji zezwalających na ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowa telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 3 powołanej ustawy w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.W świetle art. 53 ust. 3, art. 54 u.p.z.p. oraz art.7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. obowiązkiem organu jest zidentyfikowanie przepisów odrębnych, które w sprawie znajdują zastosowanie i ustalenie, czy planowane zamierzenie jest zgodne z tymi przepisami, powierzenie osobie uprawnionej sporządzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji oraz ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, a także ustalenie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości sąsiednich i związanych z charakterem inwestycji możliwych oddziaływań na te nieruchomości.Tymczasem analiza stanu faktycznego i prawnego terenu w przedmiotowej sprawie (k. 154 a.a. organu I instancji ) ogranicza się do wskazania, gdzie znajduje się teren inwestycji, wskazania numeru działki, określenie rodzaju inwestycji oraz wskazania, że zgodnie z opracowaniem inwestora projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich, a obszary pól elektromagnetycznych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Treść analizy (k. 153 a.a. organu I instancji) oraz uzasadnienia decyzji na takim poziomie ogólności nie stanowi analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji w realiach konkretnej, indywidualnej sprawy administracyjnej. Tymczasem organ II instancji uznał decyzję organu I instancji za prawidłową i utrzymał ja w mocy. Co za tym idzie ani decyzja organu I instancji, ani decyzja organu II instancji nie poddają się kontroli sądowej.Po drugie, w niniejszej sprawie organ w ogóle nie dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, ograniczając się jedynie do powielenia stanowiska inwestora zawartego w opinii z dnia 17 kwietnia 2025 r. (k. 23 i n. a.a. organu I instancji). W skarżonej decyzji wskazano jedynie, że "Odziaływanie obiektu na środowisko określono na podstawie opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna [...]" firmy "M. " sp. z o.o. G. 7 stycznia 2025 r."Nie odniesiono się w ogóle do treści tego opracowania, przedstawionych tam tabel, nie wyjaśniono jak zestawienie z tabeli nr 1, A i B opracowania ma się do tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie wskazano, w jakiej odległości występują miejsca dostępne dla ludzi, jakie wartości poziomów pól elektromagnetycznych w tych miejscach występują, na jakiej wysokości i czy są one dopuszczalne.W orzecznictwie tut. Sądu, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje się, że wprawdzie od 2022 r. instalacje radiokumunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma oczywiście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Jednak brak takiego wymogu nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Różnica jest tylko taka, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji środowiskowej, ale musi dokonać stosownej oceny i analizy samodzielnie, w razie konieczności korzystając z opinii biegłego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 844/25, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. II SA/Kr 332/25).Zaakcentować należy, że waga i znaczenie dla interesu społecznego inwestycji celu publicznego nie mogą zwalniać organów od oceny przeprowadzenia administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter inwestycji nie może bowiem stanowić przyzwolenia na wydawanie ogólnikowych, niemal blankietowych, decyzji oderwanych od warunków i zasad zagospodarowania terenu inwestycji w konkretnej sprawie.Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazać należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo (k. 13 a.a. organu I instancji) uznać należy za prawidłowe.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 6 u.p.z.p w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez wydanie decyzji rozpatrującej odwołanie obarczone brakami formalnymi wskazać należy, co następuje.Stosownie do art. 54 ust. 6 u.p.z.p. odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zatem powołany przepis wprowadza konkretne wymogi formalne odwołania. W sytuacji, gdy odwołanie nie czyni zadość tym wymogom organ powinien zastosowaćart. 64 §2 k.p.a. i wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania (podania), czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Odwołanie od decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi zawierać racjonalne argumenty i uzasadnienie poprzez powiązanie planowanej inwestycji z sytuacją strony odwołującej się. Uzasadnienie w znaczeniu tego przepisu to zbiór, zestawienie argumentów, motywów, dowodów i pobudek przemawiającym za złożeniem odwołania. Wymóg taki musi spełniać przedstawienie zarzutów skierowanych przeciwko decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzuty to bowiem zastrzeżenie zawierające ujemną ocenę czegoś. Innymi słowy strona musi w odwołaniu konkretnie wskazać dlaczego jest niezadowolona z planowanej inwestycji poprzez skierowanie do tej decyzji konkretnych argumentów. Poprzez określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania należy rozumieć konkretnie wskazane oczekiwania strony, które miałyby być spełnione przez organ orzekający. Żądanie to bowiem życzenie wyrażone w kategorycznej formie (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 805/08). W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji organu I instancji skarżące Stowarzyszenie złożyło w ślad za pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. (k. 1 a.a. organu II instancji). Odwołanie nie zawierało zarzutów odwołania w przedstawionym powyżej rozumieniu. Zatem było w istocie obarczone brakami formalnymi, a Skarżące Stowarzyszenie zasadnie wskazuje, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa nie wzywając do usunięcia tych braków.Ponownie rozpatrując sprawę organy dokonają analizy wymaganej w świetle art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz dokonają samodzielnie oceny i analizy, czy spełnione są wymogi w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, oraz kierując się wynikiem postępowania wyjaśniającego ustalą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w tej konkretnej sprawie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 500 złotych (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.. zasądzając na rzecz Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 500 złotych (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.