Wyrok - I OSK 164/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 22 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1054/24 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 marca 2024 r. znak: DO.1.7614.269.2023.AŁ w pOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1054/24 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 marca 2024 r. znak: DO.1.7614.269.2023.AŁ w p
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
22 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Podstawa prawna
art. 151
kpa
art. 145
kpa
art. 80
kpa
art. 151
ppsa
art. 141
ppsa
art. 185
ppsa
art. 203
ppsa
art. 176
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1054/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 marca 2024 r. nr DO.1.7614.269.2023.AŁ w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.Skargę kasacyjną wywiódł S. K. (dalej jako: skarżący, kasator lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez adw. B. Z., zaskarżając wyrok IV SA/Wa 1054/24 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie:I. przepisów postępowania:1. naruszenie, tj. niezastosowanie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: ppsa), przez nieuwzględnienie skargi na decyzję w zw. z art. 151 ppsa przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy skarżona decyzja naruszała przepisy mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: kpa), polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj.- niewystąpienia przez organ do uprawnionego geodety w celu sporządzenia mapy geodezyjnej, określającej stan drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz wykazania, czy działki nr [...], [...] w dniu 41 grudnia 1998 r. były zajęte pod drogę publiczną oraz czy sprawowane było faktyczne władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący;2. art. 141 § 4 ppsa, polegające na częściowym wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu odbiegającego od rzeczywistego stanu faktycznego przedmiotu postępowania – w zakresie stwierdzeń, dotyczących pozwolenia na budowę.II. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj.:a) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zakresie nieustalenia łącznego wystąpienia przesłanek zastosowania ww. przepisu, tj. czy nieruchomość objęta postępowaniem w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, nie stanowiła ich własności oraz czy została zajęta pod drogę publiczną, podczas gdy przesłanka zajęcia nieruchomości oraz władania nią w dniu 31 grudnia 1998 r. nie została należycie wykazana, a w konsekwencji błędne zastosowanie ww. przepisu w przedmiotowym stanie faktycznym.Następnie skarżący kasacyjnie, w związku z powyższym, wniósł o: na podstawie art. 185 § 1 ppsa uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także, na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto stosownie do art. 176 § 2 ppsa skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy poza rozprawą.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą.Według art. 193 zd. drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.Należy jeszcze wyjaśnić, że granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone wskazanymi w środku zaskarżenia podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).Zarazem, co trzeba podkreślić w realiach niniejszej sprawy, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 ppsa. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 ppsa) ma znaczenie nie tylko z perspektywy tego Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Co oczywiste, stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które regulacje zostały w jego ocenie naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa, aby domyślać się jaka była rzeczywista intencja autora skargi kasacyjnej. Nie może również uzupełniać ani interpretować niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, względnie uzupełniać argumentacji zaprezentowanej przez autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest bowiem wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki wpływ określone naruszenie miało na wynik sprawy.W ślad za poczynionymi przed chwilą uwagami dotyczącymi wymogów sporządzenia skargi kasacyjnej, jej rozpatrzenie należy poprzedzić spostrzeżeniem odnoszącym się do redakcji postawionych w środku zaskarżenia zarzutów. Mianowicie zgodnie z art. 173 ppsa, skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, nie zaś od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej powinny dotyczyć norm stosowanych przez wojewódzki sąd administracyjny, w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji. W ocenianej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii. Strona wnosząca skargę kasacyjną, winna więc postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia ww. przepisu z uwagi na jego zastosowanie, w sytuacji, gdy nie było podstaw do oddalenia skargi, oczywiście w powiązaniu z odpowiednimi normami prawa, które w toku postępowania przed organem zostały naruszone. Skarga kasacyjna wniesiona w ocenianej sprawie sporządzona została jak zwykła skarga do Sądu I instancji, stanowiąc w dużej mierze powielenie podniesionych uprzednio zarzutów, bez uwzględnienia specyfiki postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.Wskazana wyżej wadliwość nie dyskwalifikuje jednak wniesionego środka zaskarżenia i Naczelny Sąd Administracyjny, wobec uchwały tego Sądu z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, postanowił odnieść się do jego treści.Powyższe zarzuty, rozpoznane ze względu na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanej uchwale, okazały się jednak nieuzasadnione i dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 marca 2024 r. nr DO.1.7614.269.2023.AŁ. Decyzja ta została wydana w wyniku rozpoznania odwołania strony wniesionego od decyzji Wojewody [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji tego organu wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w kwestionowanym wyroku o sygn. IV SA/Wa 1054/24, oceniał legalność postępowania wznowieniowego oraz decyzji wydanej po jego przeprowadzeniu.Po rozpoznaniu skargi Sąd I instancji doszedł do konkluzji, że Wojewoda [...] prawidłowo odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej – poddanej weryfikacji na wniosek S. K. – z uwagi na fakt, że w sprawie nie zachodziły przesłanki wznowieniowe przytoczone przez skarżącego. Zdaniem Sądu I instancji, nie okazały się trafne zarzuty, zgodnie z którymi należało wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...], mocą której organ ten stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości, stanowiącej w dacie 31 grudnia 1998 r. współwłasność I. i M. małżonków J., a później własność S. K. i w konsekwencji uchylić tę decyzję, a następnie wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Decyzja ta, jak stwierdził Sąd I instancji, nie była bowiem dotknięta ani wadą z art. 145 § 1 pkt 3 kpa (decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa), ani też wadą z art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), gdyż w kontrolowanej sprawie okoliczności te nie wystąpiły.Dlatego też próba podważenia przez kasatora wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powinna polegać na wykazaniu, że Sąd ten dokonał niewłaściwej oceny braku podstaw przesłanek wznowieniowych w kontrolowanej przez niego sprawie. Tymczasem kasator skoncentrował się w głównej mierze na powołaniu jako wzorców kontroli tych przepisów, które – jego zdaniem – należało zastosować, lecz w postępowaniu zwykłym, w którym orzeczono o komunalizacji nieruchomości.Tak sformułowane zarzuty nie były w stanie skutecznie zakwestionować wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmującego kontrolą decyzję wydaną w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Jest to podyktowane specyfiką wznowienia postępowania, stanowiącego jeden z trybów nadzwyczajnych administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, w którym dochodzi do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Przez wzgląd na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, będącej wyjątkiem od zasady ochrony trwałości decyzji ostatecznych, wzruszenie aktu może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych. Przyjmuje się bowiem, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna.W postępowaniu w sprawie wznowienia wyodrębnia można wyodrębnić jego dwa zasadnicze etapy. W pierwszym, zwanym etapem wstępnym (wyjaśniającym), bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Z kolei etap drugi (właściwy), rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu, ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Oznacza to, że przedmiotem drugiego etapu postępowania jest: po pierwsze, ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a, art. 145aa, bądź art. 145b; po drugie, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem.W drugim etapie postępowania wznowieniowego właściwy organ administracyjny najpierw bada spełnienie ustawowej przesłanki (bądź przesłanek) wznowienia, a następnie – w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii – rozpatruje sprawę w zakresie wpływu danej wady kwalifikowanej na decyzję wydaną w trybie zwykłym. Oznacza to, jak już było sygnalizowane, że istota wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanych przepisach prawa, nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Z powyższego wynika, że wznowienie postępowania zmierza do usunięcia określonych wad postępowania administracyjnego, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej. Można więc powiedzieć, że jego istotą jest rozpatrzenie danej sprawy pod kątem wpływu kwalifikowanej wady (lub wad), jaką obarczone było postępowanie administracyjne, w ramach którego wydano weryfikowaną decyzję. Toteż w postępowaniu wznowieniowym organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym, a w ślad za tym stosować przepisy prawa materialnego stanowiące podstawy wydania decyzji w trybie głównym, gdyż bada jedynie, czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania.Mając na uwadze powyższe, nie mógł okazać się usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię. Mianowicie powołany w skardze kasacyjnej art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stanowiący materialnoprawną podstawę wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości należącej m. in. do skarżącego kasacyjnie, nie mógł zostać naruszony, gdyż nie znajdował on zastosowania w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu wznowieniowym, lecz w postępowaniu zwykłym zmierzającym do wydania merytorycznej decyzji komunalizacyjnej. Wynika to z faktu, że ocena wystąpienia przesłanek zastosowania przepisu art. 73 powołanego aktu normatywnego, tj. czy nieruchomość objęta postępowaniem w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego nie będąc ich własnością, a została zajęta pod drogę publiczną, nie stanowi przedmiotu postępowania nadzwyczajnego, w którym – jak już powiedziano – badane są przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy skarżona decyzja naruszała przepisy mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, to uchybienie miało polegać na niewystąpieniu przez organ do uprawnionego geodety w celu sporządzenia mapy geodezyjnej, określającej stan drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz wykazania, czy działki nr [...], [...] w dniu 41 grudnia 1998 r. były zajęte pod drogę publiczną oraz czy sprawowane było faktyczne władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością.W odniesieniu do tego zarzutu należy wyjaśnić, że w postępowaniu wznowieniowym organy nie mają obowiązku dopuszczania lub gromadzenia z urzędu dowodów, w celu potwierdzenia uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż w tym trybie nadzwyczajnym prowadzone postępowanie dowodowe powinno dotyczyć jedynie dowodów zgłoszonych jako przesłanka wznowienia postępowania (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 679/19, wyrok NSA z 8 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1210/21). Minister Rozwoju i Technologii w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji prawidłowo uznał, że strona spełniła formalne przesłanki wznowienia postępowania, jednakże powołane przez nią wznowieniowe podstawy prawne (art. 145 § 1 pkt 3 i 4 kpa), nie zostały uwzględnione przez Wojewodę [...], co było w pełni zasadne. W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 kpa. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie zebrany w niniejszej sprawie materiał był wystarczający do wydania decyzji, jak również został prawidłowo oceniony, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Z kolei w kwestii zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa przyjdzie wyjaśnić, że kasator upatruje naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym, że Sąd I instancji jedynie częściowo wyjaśnił rozstrzygnięcie, przy uwzględnieniu odbiegającego od rzeczywistego stanu faktycznego przedmiotu postępowania – w zakresie stwierdzeń, dotyczących pozwolenia na budowę. Abstrahując od faktu, że w kontrolowanej obecnie sprawie o sygn. IV SA/Wa 1054/24, nie znajdowały zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1847), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że jednolicie przyjmuje się, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega, aby uzasadnienie kontrolowanego orzeczenia posiadało wady w świetle art. 141 § 4 ppsa. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Również przyczyny oddalenia skargi są w pełni możliwe do zidentyfikowania. Powodami tymi były zarówno brak cechy istotności nowych dowodów, jak i brak ziszczenia się przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego.W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.