Wyrok - I OSK 193/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 22 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1360/24 w sprawie ze skargi P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i TechOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1360/24 w sprawie ze skargi P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Tech
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
powaga rzeczy osądzonej
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
22 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 156
kpa
art. 158
kpa
art. 174
ppsa
art. 145
ppsa
art. 185
ppsa
art. 176
ppsa
art. 182
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1360/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr DO-II.7610.113.2023.AK w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.Skargę kasacyjną wywiodła P. [...] [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka, [...] S.A., skarżąca lub skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez adw. M. K., zaskarżając wyrok I SA/Wa 1360/24 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie:1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: ppsa) tj.:a) art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 561, dalej jako: ustawa o komercjalizacji PKP) przez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunt oznaczony jako działka nr [...] i [...] położony w L. w obrębie [...] w dniu 27 października 2000 r. nie stanowił własności Skarbu Państwa, podczas gdy z akt sprawy oraz księgi wieczystej wprost wynika, że Skarb Państwa nabył przedmiotową nieruchomość na podstawie aktu notarialnego z dnia września 1931 r. nr Rep. [...] od Towarzystwa [...] [...] [...];2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa, tj.:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. art. 156 § 1 pkt, 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: kpa) przez nieprawidłowe zastosowanie w/w przepisu i uznanie, że decyzja Wojewody z dnia 28 grudnia 2004 r. znak: SP.V.7720/2/2219/MN/04 rażąco narusza prawo, tj. art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP, w sytuacji kiedy przedmiotowa decyzja w dacie jej orzekania została wydana z ustalonym stanem faktycznym i prawnym, i uzyskała walor prawomocności;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa przez niezastosowanie w/w przepisów i oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem w/w przepisów postępowania administracyjnego;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 6 oraz art. 77 § 1 kpa przez niezastosowanie w/w przepisów i oddalenie skargi pomimo, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem w/w przepisów postępowania administracyjnego.Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3) w zw. z art. 185 § 1 ppsa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także – stosownie do art. 203 pkt. 2) ppsa – wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 176 § 2 ppsa skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.Według art. 193 zd. drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.Należy jeszcze wyjaśnić, że granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone wskazanymi w środku zaskarżenia podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).Zarzuty te są nieuzasadnione i dlatego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii, na mocy której organ ten orzekł, iż decyzja Wojewody [...] stwierdzająca nabycie z mocy prawa, z dniem 27 października 2000 r. przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L., została wydana z naruszeniem prawa. Tego rodzaju decyzje administracyjne wydawane są po przeprowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a więc w sytuacji, gdy weryfikowana w trybie nadzoru decyzja była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, jednakże od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat. Upływ tego terminu, unormowanego w art. 156 § 2 kpa, powoduje przedawnienie stwierdzenia nieważności decyzji. Wówczas, stosownie do art. 158 § 2 kpa, organ działający w trybie nadzoru ogranicza się właśnie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.Skarżąca kasacyjnie podnosi, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, gdyż Minister Rozwoju i Technologii wydając decyzję w trybie nadzoru dokonał błędnej wykładni art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP, przyjmując, że sporny grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa, podczas gdy analiza akt sprawy administracyjnej prowadzi do przeciwnego wniosku. Zgodnie art. 34 ust. 1 ww. aktu normatywnego, w oparciu o który została wydana decyzja Wojewody [...] z 2004 r. – grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że jego zastosowanie możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy koniunkcyjnie spełnione zostaną trzy przesłanki: przysługiwanie Skarbowi Państwa prawa własności do gruntu, posiadanie w dniu 5 grudnia 1990 r. przez PKP tego gruntu oraz brak po stronie PKP dokumentów o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej. Brak zatem spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza możliwość zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP (zob. wyroki NSA z dnia: 8 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1613/22; 19 września 2024 r. sygn. akt I OSK 653/23; 17 marca 2026 r., sygn. akt I OSK 594/23).Istota problemu prawnego w kontrolowanej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy sporna nieruchomość stanowiła własność jednostki samorządu terytorialnego, czy też własność Skarbu Państwa – jak twierdzi skarżąca kasacyjnie Spółka. Ustalenie tego jest kluczowe dla oceny legalności decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącej – jak już powiedziano – przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, na mocy której Minister Rozwoju i Technologii orzekł, że wydanie przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego spornych gruntów, miało miejsce z naruszeniem prawa. Podstawę wydania decyzji o takiej treści miał stanowić fakt, że przedmiotowa nieruchomość była w dniu 5 grudnia 1990 r. własnością jednostki samorządu terytorialnego, nie zaś Skarbu Państwa. Zatem w ocenie Ministra Rozwoju i Technologii wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu, wobec niespełnienia przesłanki własności Skarbu Państwa, spowodowało, że decyzja ta naruszała prawo w stopniu rażącym (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).Należy w tym miejscu zauważyć, że w odniesieniu do spornego gruntu Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa ostateczną decyzją administracyjną z 10 lipca 2015 r. nr KKU-242/13 uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z 30 sierpnia 2013 r. nr GN-IV.7532.475.2012.AS, w której organ ten odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L własności ww. nieruchomości Skarbu Państwa i stwierdziła nieodpłatne nabycie spornych działek z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L..Powyższa decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten, na mocy wyroku z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1469/15 oddalił skargę Spółki na ww. decyzję. Sąd I instancji zaakceptował bowiem stanowisko Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, zgodnie z którym sam fakt posiadania nieruchomości nie decydował o powstaniu prawa do gruntu w postaci zarządu, użytkowania, czy użytkowania wieczystego. Grunty takie mogły być użytkowane przez określone podmioty bez tytułu prawnego, lecz ich prawnym dysponentem był, według ustawy, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. W ocenie Sądu I instancji, skoro w dniu 27 maja 1990 r. Spółka nie legitymowała się tytułem prawnym do spornych gruntów, to w konsekwencji w tej dacie nieruchomość ta należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej i z tego względu podlegała komunalizacji z mocy prawa. Dlatego też, wedle utrwalonego orzecznictwa sądowego, dla wyłączenia komunalizacji Spółka musiałaby przedstawić stosowne dokumenty dające jej tytuł prawny do władania daną nieruchomością, co jednak nie nastąpiło. W szczególności o powstaniu prawa zarządu do nieruchomości na rzecz Spółki nie świadczy akt notarialny z 28 września 1931 r., na mocy którego Skarb Państwa nabył prawo własności nieruchomości stanowiące dotychczas własność Towarzystwa [...] [...] [...] i pozostawała ona jedynie we władaniu Spółki. Jednakże samo posiadanie nieruchomości nie decydowało o powstaniu prawa do gruntu w postaci zarządu, użytkowania, czy użytkowania wieczystego. Grunty takie mogły być użytkowane przez określone podmioty bez tytułu prawnego, lecz ich prawnym dysponentem był, według ustawy, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Nie zmienia tego fakt, że na danej nieruchomości funkcjonuje infrastruktura kolejowa.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrola wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. I SA/Wa 1360/24 powinna uwzględniać treść 170 ppsa, z którego wynika, że prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz także inne sądy, w tym sądy administracyjne. Moc wiążąca jest cechą prawomocnego formalnie orzeczenia sądowego, która oznacza, że nie tylko uwzględnienie, że dane orzeczenie funkcjonuje w obrocie prawnym, lecz przede wszystkim, że jego treść, nie może być kwestionowana i winna zostać uwzględniona w każdej innej sprawie, jeżeli tylko będzie miała wpływ na jej rozstrzygniecie jako zagadnienie wstępne czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd. Innymi słowy, moc wiążąca jako walor prawny rozstrzygnięcia zamieszczonego w sentencji orzeczenia musi być w pełni uznawana i respektowana przez wszystkie kategorie podmiotów wymienione w art. 170 ppsa. Jeżeli w orzeczeniu sądowym dochodzi do rozstrzygnięcia powstałego konfliktu o prawo w sposób stanowczy przez podmiot władzy państwowej, to nie może ono być ujmowane tylko w kategoriach poglądu, opinii czy też dyrektywy prawidłowego postępowania. Orzeczenie sądowe nie może wykazywać jedynie cechy negatywnej uniemożliwiającej ponowne wszczęcie procesu sądowego. Powinno ono powodować przede wszystkim konsekwencje pozytywne wykraczające poza postępowanie, w którym zapadło (T. Woś, Prawomocność orzeczeń sądu administracyjnego, "Przegląd Prawa Publicznego" 2007, nr 5, s. 48).Pozytywne oddziaływanie rzeczy osądzonej w postaci mocy wiążącej oraz negatywne znaczenie powagi rzeczy osądzonej tworzy jedno pojęcie prawomocności materialnej orzeczenia sądowego (W. Piątek, Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu administracyjnego, Warszawa 2015, s. 151-152). W odniesieniu do wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne rozstrzygnięciem tym pozostaje ocena zgodności z prawem określonego przejawu działania bądź zaniechania administracji publicznej. Innymi słowy, sąd administracyjny w kolejnym postępowaniu ma obowiązek przyjęcia, że istotne z punktu widzenia oceny legalności poddanego kontroli aktu zagadnienia kształtują się tak, jak zostało to przyjęte w prawomocnym wyroku. Akt administracyjny uznany w prawomocnym wyroku za zgodny z prawem nie może zostać uznany przez inny sąd administracyjny za nielegalny. Z kolei akt wyeliminowany z obrotu prawnego nie może być traktowany jako prawnie istniejący. Kwestia oceny legalności konkretnego aktu albo czynności wywiera wpływ nie tylko na dopuszczalność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tej samej sprawie (T. Woś, Moc wiążąca aktów administracyjnych w czasie, Warszawa 1978, s. 102-107; T. Woś, Prawomocność orzeczeń..., s. 52-53), lecz niejednokrotnie odgrywa znaczenie dla oceny zgodności z prawem przez sąd innych aktów zapadłych w tej samej czy też w odrębnej sprawie administracyjnej, która jednak pozostawała w związku normatywnym z aktem zapadłym w innym postępowaniu. Wpływ mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego na wynik innego postępowania sądowoadministracyjnego w rzeczywistości ma charakter wieloaspektowy. Zależy on przede wszystkim od prawnomaterialnych powiązań pomiędzy poszczególnymi sprawami sądowymi, w tym ich wzajemnego na siebie wpływu. Bez odniesienia się do konkretnej regulacji prawnej trudno o wskazanie uniwersalnych reguł występujących w tym zakresie. W judykaturze wskazuje się wobec tego, że moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Niewątpliwie w takich przypadkach rezultat wykładni przepisów winien być zbliżony, a wręcz taki sam. Wynika to nie tylko z potrzeby zachowania jednolitości orzecznictwa sądowego, lecz przede wszystkim z art. 170 ppsa. Jeżeli bowiem te same okoliczności faktyczne istniały już w trakcie wcześniejszego postępowania sądowego i miały one znaczenie dla oceny legalności określonego przejawu działania administracji publicznej, to nie powinny one zostać pominięte w innym postępowaniu sądowym, jeżeli nie uległy modyfikacji istotnej z punktu widzenia podstawy prawomocnego rozstrzygnięcia. Moc wiążąca orzeczenia sądowego przejawia się na różne sposoby i w różnym stopniu, zależnie od istniejących powiązań pomiędzy poszczególnymi sprawami sądowymi. Ograniczenie jej tylko do wąsko rozumianego związania treścią sentencji orzeczenia z pominięciem efektów rozumowania sądu przedstawionych w uzasadnieniu zubażałoby omawianą instytucję, prowadząc do zatracenia jej właściwości i szerokiego pola oddziaływania (W. Piątek, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2322 /11, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2015, nr 9, s. 1303-1304). Analiza 170 ppsa wskazuje, że prawomocne orzeczenie wywiera skutek także poza sprawą, w której zostało wydane, co oznacza, że orzeczenie wydane w innej niż rozpatrywana, ale powiązanej sprawie, jest wiążące tak dla sądu administracyjnego kontrolującego prawidłowość działania administracji publicznej, jak i dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że w świetle art. 170 ppsa nie tyle istotne jest, jakich konkretnych aktów administracyjnych czy ich części (zakresów) dotyczyło postępowanie sądowe zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia, ale jakiego rodzaju zagadnienia powstałe na tle konkretnego stanu faktycznego zostały w nim przesądzone (np. wyroki NSA z dnia: 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 833/21, 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2930/23).Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu kontrolowanego obecnie wyroku o sygn. I SA/Wa 1360/24 trafnie podkreślił istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku tego Sądu wydanego w sprawie o sygn. I SA/Wa 1469/15, w którym podtrzymano ustalenia Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej potwierdzające, że sporna nieruchomość stanowiła w dniu 5 grudnia 1990 r. własność jednostki samorządu terytorialnego, a tym samym, że grunt ten nie stanowił własności Skarbu Państwa. Mając na uwadze wynikające z art. 170 ppsa szerokie oddziaływanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, wykraczającego w sferze ustaleń faktycznych oraz prawnych poza rozstrzygniętą sprawę jednostkową, należało uznać kontrolowany wyrok za odpowiadający prawu.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w zakresie, w jakim Sąd I instancji zaaprobował pogląd, że decyzja Wojewody [...] z 2004 r. rażąco narusza prawo, podczas gdy przedmiotowa decyzja, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, w dacie jej orzekania została wydana z ustalonym stanem faktycznym i prawnym oraz uzyskała walor prawomocności. Należy podkreślić, że uzyskanie przez decyzję przymiotu ostateczności – lub jak wskazuje kasator: prawomocności – nie przesądza o legalności ustaleń poczynionych przez organ w obrębie stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Przeciwnie, jeżeli w odniesieniu do takiej decyzji zostanie zidentyfikowana wada, którą została ona dotknięta – a zwłaszcza wada istotna, kwalifikowana – aktualizuje się wówczas kompetencja do wszczęcia wobec tej decyzji administracyjnego postępowania nadzwyczajnego, zmierzającego do wyrugowania jej z obrotu prawnego nawet w sytuacji, gdy weryfikowana decyzja ustabilizowała się uzyskując przymiot ostateczności.Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Wojewoda [...] wydając decyzję z 2004 r., weryfikowaną następnie w postępowaniu nieważnościowym, nieprawidłowo ustalił, że zostały spełnione przesłanki z art. 34 oraz 35 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", uzasadniające stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego spornego gruntu. W szczególności grunt ten, w dacie 5 grudnia 1990 r., stanowił własność jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też działanie oraz decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, zmierzające do wyeliminowania w trybie nadzoru decyzji Wojewody [...] z 2004 r. należy ocenić jako zgodne z prawem i taką ocenę przyjął w swoim orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W rezultacie nie podlegały uwzględnieniu zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 6, 7 oraz art. 77 § 1 kpa przez niezastosowanie w/w przepisów i oddalenie skargi, gdyż nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju i Technologii została wydana z naruszeniem w/w przepisów postępowania administracyjnego.Mając powyższe na uwadze skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa..