Postanowienie - IV SAB/Wr 488/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie doręczenia decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wywiedzionej w dniu 20 kwietnia 2026 r. przez A. G. jest bezczynnośćOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie doręczenia decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wywiedzionej w dniu 20 kwietnia 2026 r. przez A. G. jest bezczynność
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Katarzyna Radom
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wywiedzionej w dniu 20 kwietnia 2026 r. przez A. G. jest bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie doręczenia decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia.Skarżąca zarzucając organowi bezczynność wnioskowała o wyznaczenie organowi terminu na prawidłowe doręczenie decyzji kończącej postępowanie; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu wskazała, że samodzielnie złożyła wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom wsparcia. W dniu 28 października 2026 r. do sprawy wstąpił pełnomocnik, przedkładając do akt dokument pełnomocnictwa. W dniu 15 stycznia 2026 r. pełnomocnik wystąpił do organu o prawidłowe doręczenie decyzji, co nigdy nie nastąpiło. Wobec tego w dniu 13 kwietnia 2026 r. do organu skierowano ponaglenie.W opinii Skarżącej organ pozostaje w zwłoce w doręczeniu jej decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Strona przywołała art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące, jej zdaniem, na możliwość sądowej kontroli prawidłowości doręczeń. Dalej wskazała na przepisy art. 40 § 2 k.p.a. w zw. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r., po. 913, dalej: u.r.z.s.o.n.), stwierdzając, że w przypadku ustanowienia w sprawie pełnomocnika pisma winny być doręczane na wskazany przez niego adres. Bieg terminu do złożenia środka zaskarżenia biegnie dopiero od dnia prawidłowego doręczenia decyzji. Pominięcie pełnomocnika w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. Skarżąca podkreślała, że pomimo skierowania do organu wniosku o prawidłowe doręczenie decyzji – pełnomocnikowi, organ nie doręczył jej w sposób zgodny z art. 40 § 2 k.p.a. Mając na uwadze fakt, że organ nie doręczył decyzji w sposób wymagany prawem pozostaje on w bezczynności.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Opisując okoliczności faktyczne sprawy wskazał, że w dniu 16 kwietnia 2026 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej poziom wsparcia. Organ po przeprowadzonych czynnościach procesowych w dniu 13 listopada 2025 r. wydał decyzję, którą skierował na adres Strony i uznał za doręczoną w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). Jednocześnie w dniu 26 września 2025 r. do organu wpłynął kolejny wniosek Strony o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, tym razem złożony przez pełnomocnika. Pismem z dnia 29 października 2025 r. Skarżąca cofnęła ten wniosek. W dniu 30 października 2025 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika wraz z pełnomocnictwem z dnia 7 sierpnia 2025 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2026 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o prawidłowe doręczenie decyzji, następnie złożył ponaglenie i skargę na bezczynność.Odnosząc się do formułowanych zarzutów organ wskazał, że nie pozostawał w bezczynności, przyjął wniosek, przeprowadził istotne dla sprawy czynności i w dniu 13 listopada 2025 r. wydał decyzję, którą doręczył w trybie art. 44 k.p.a. Zaznaczał, że pełnomocnictwo wpłynęło do organu po przeprowadzeniu komisji ustalającej poziom potrzeby wsparcia i sporządzeniu formularza. Strona nie poinformowała organu o udzieleniu pełnomocnictwa w toku ww. czynności, choć samo pełnomocnictwo datowane jest przez datą tych czynności. Powołując się na poglądy aktualnego orzecznictwa organ wskazał, że czynność doręczenia decyzji nie może stanowić samodzielnego przedmiotu skargi na bezczynność. Skarga na bezczynność odnosi się bowiem do wydania aktów lub czynności, które nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu, chodzi o prowadzenie postępowania a nie wykonywanie poszczególnych czynności. Poprawność doręczenia jest oceniana w ramach kontroli decyzji, a nie w ramach bezczynności. Organ podkreślał, że powoływane przez Stronę orzecznictwo ma charakter wyjątkowy, mniejszościowy i dotyczy wyjątkowych stanów faktycznych. Wobec tego przedstawione w tych orzeczeniach poglądy nie znajdą zastosowania na gruncie rozpoznawanej sprawy. Końcowo organ wskazał, że w sprawie dotyczącej bezczynności sąd nie bada prawidłowości doręczenia decyzji, lecz jedynie oceny czy organ pozostawał w bezczynności.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.Kognicję sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Dalsze zapisy art. 3 p.p.s.a. stanowią, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. (§ 3).Skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła bezczynność w zakresie prawidłowego doręczenia decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W opinii Sądu kwestionowanie prawidłowości doręczenia decyzji, czy bezczynność w jej doręczeniu nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Skarżąca uprawnienie do skargi wywodzi z treści art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Norma ta odwołuje się do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach wskazanych tam postępowań. Zatem działania, których dotyczy winny pozostawać w zakresie administracji publicznej, być podejmowane w ramach wskazanych w tym przepisie postępowań oraz co istotne dotyczyć uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi zatem o działania o charakterze zewnętrznym, tj. skierowanych do konkretnego, zindywidualizowanego adresata, podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Przesłanka uznania, że działania te muszą dotyczyć spraw z zakresu administracji publicznej, oznacza, że winny one obejmować władcze działania organów administracji publicznej, którymi o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie podmiot wykonujący administrację publiczną, a adresat jest tym działaniem związany.Czynność doręczenia pisma adresatowi nie realizuje tych cech, stanowi czynność materialno-techniczną powodującą skutki prawne przez fakty, nie przyznaje, nie stwierdza oraz nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie stanowi jednak samodzielnie bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Skoro doręczenie decyzji jest możliwe po jej wydaniu przez organ, to nie jest możliwe dochodzenie bezczynności w samym tylko doręczeniu decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/17, dostępne w CBOSA). Skuteczność doręczenia decyzji nie może być rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność. W przypadku skargi na bezczynność Sąd nie może bowiem badać treści decyzji ani też analizować czy wydana decyzja spełnia wymogi formalne. Na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie może podejmować ocen w kwestiach podlegających odrębnemu zaskarżeniu. Ustawodawca przewidział natomiast tryb weryfikacji decyzji nieostatecznych i ostatecznych, które umożliwiają wzruszenie decyzji na poziomie organów. Na rozstrzygnięcie wydane w tym zakresie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Strona skarżąca może zaś dochodzić słuszności prezentowanego stanowiska co do bezskuteczności doręczenia w drodze skargi na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania albo też żądać wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II GSK 2645/17, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 132/18, dostępne w CBOSA).Zatem, w sytuacji, gdy organ wydał orzeczenie poprzez jego sporządzenie, a następnie podjął czynność jego doręczenia zakończoną uznaniem jej skuteczności, Skarżąca w trybie odrębnej skargi na bezczynność, dotyczącej wyłącznie niedoręczenia orzeczenia, nie może domagać się rozstrzygnięcia przez sąd o prawnej skuteczności doręczenia.Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze wyjaśnić trzeba, że Sąd dostrzega pewną rozbieżność poglądów co do dopuszczalności zaskarżenia bezczynności w przedmiocie doręczenia decyzji (por.m.in. powoływane w skardze orzeczenia, w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Łd 87/17, dostępne w CBOSA). Nie jest to jednak linia dominująca w orzecznictwie, co słusznie podkreśla organ w treści odpowiedzi na skargę. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko przeważające w orzecznictwie, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Nie mieści się także w kategorii objętej art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. dotyczącej bezczynności i przewlekłości procesowej którą wiązać należy z aktami lub czynnościami o charakterze procesowym - podjętymi w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. których celem jest wydanie decyzji lub postanowienia wyłączonych z treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2019 r. II SAB/Gd 132/18, dostępny w CBOSA).Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na tej podstawie skargę Sąd odrzucił, o czym orzekł w sentencji postanowienia.. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na tej podstawie skargę Sąd odrzucił, o czym orzekł w sentencji postanowienia.