Wyrok - II GSK 885/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Po 903/22 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Po 903/22 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Po 903/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. Sp. z o.o. w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr BP.500.149.2021.1103.PO15.211290 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła E. Sp. z o.o. w J., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji umorzenie postępowania administracyjnego w całości w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Skarżąca spółka wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. z dnia 9 grudnia 2021 r.) poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wydaniu decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na skarżącego, w sytuacji gdy postępowanie w przedmiotowej sprawie na gruncie powołanych przepisów podlegało umorzeniu, albowiem okoliczności sprawy i dowody wskazywały, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego i wydaniu decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe postępowanie na gruncie powołanego przepisu podlegało umorzeniu, albowiem skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,(...), a nadto skarżący zapewnił 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o których mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego,III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie polegające na wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe postępowanie na gruncie powołanego przepisu podlegało umorzeniu, albowiem skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których pomiot nie mógł przewidzieć,IV. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie wyroku utrzymującego w mocy zaskarżone decyzje organu I i II instancji w sytuacji, gdy prowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydawanie rozstrzygnięć w sposób sprzeczny z zasadą rzetelnego prowadzenia postępowania dowodowego, w tym sposób naruszający zasadę prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie ustalenie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się podstaw przypisania stronie szeregu naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – a mianowicie, naruszeń opisanych pod lp.: 1.5, 5.1.1, 5.2.1, 5.2.2, 5.4.1, 5.5.1, 5.5.2, 5.6.1, 5.7.1., 5.7.2., 5.7.3, 5.9.1, 5.10.1., 5.11.1, 6.2.1, 6.3.3, 6.3.5, 6.3.8, 6.3.16 – a w konsekwencji zaktualizowanie się przesłanek wydania decyzji o nałożeniu na stronę – przy uwzględnieniu art. 92a ust. 5 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym – kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł. Zwłaszcza, że w okolicznościach stanu faktycznego sprawy nie sprzeciwiał się temu przepis art. 92c wymienionej ustawy, ani też przepis art. 92b tej ustawy.Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17; odnośnie do znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do oceny zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutów naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenia art. 92b i naruszenia art. 92c ust. 1 tej ustawy (odpowiednio, pkt I, pkt II i pkt III jej petitum), na gruncie których strona skarżąca zmierza do wykazania ich niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji, jako wzorców kontroli zgodności zaskarżonej decyzji podnosząc – jak wynika z konstrukcji oraz uzasadnienia tych zarzutów – że wbrew stanowisku tego Sądu – a co za tym idzie, wbrew stanowisku organu administracji publicznej – w rozpatrywanej sprawie zaktualizowały się jednak przesłanki ich zastosowania – co wobec istoty stawianej kwestii spornej uzasadnia, aby zarzuty te rozpoznać łącznie – wymaga przede wszystkim podkreślenia – zwłaszcza, że nie jest to bez znaczenia dla oceny zasadności argumentacji odwołującej się do art. 92 ustawy o transporcie drogowym (s. 2 – 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej), o czym mowa dalej – że zasadą jest, że karze pieniężnej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, co wynika z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, chyba że zaktualizują się przesłanki stosowania art. 92b ust. 1 albo art. 92c ust. 1 tej ustawy.Z art. 92b ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.Z kolei art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.Z przywołanych przepisów prawa wynika, że we wskazanym nimi zakresie i na określonych nimi warunkach ustawodawca przewidział możliwość wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za przypisane mu naruszenia przyjmując, że w opisanych nimi sytuacjach "[...] nie nakłada się kary pieniężnej [...]" lub "[...] nie wszczyna się postępowania w sprawie [...], a postępowanie wszczęte [...] umarza się [...]".Za uzasadniony trzeba przy tym uznać wniosek, że natura oraz logika rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanych przepisów prawa zakłada, że ich adresatem nie jest organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie nałożenia karty pieniężnej, który miałby z urzędu prowadzić ustalenia w zakresie wyznaczonym treścią art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – a więc inaczej, co oczywiste, niż w sytuacji odnoszącej się do uprzedniego już nałożenia kary za naruszenie stwierdzone przez inny uprawniony organ, czy też w sytuacji dotyczącej przedawnienia prawa nałożenia kary pieniężnej (art. 92c ust. 1 pkt 2 i pkt 3) – lecz przedsiębiorca, wobec którego toczy się w postępowanie w wymienionej sprawie.Logika oraz funkcje tych rozwiązań prawnych prowadzą do wniosku, że to przedsiębiorca jest zobowiązany wykazać zaistnienie okoliczności aktualizujących przesłanki stosowania wymienionych przepisów prawa, a więc innymi słowy wykazać zaistnienie przesłanek o charakterze egzoneracyjnym, które miałyby wyłączać jego odpowiedzialność za przypisane mu naruszenie (naruszenia), co nie jest jednak rolą organu administracji. Wobec powierzonych mu zadań i kompetencji jest on zobowiązany do wykazania zaistnienia stanu naruszenia prawa oraz do stworzenia warunków umożliwiających przedsiębiorcy wykazanie zaistnienia okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 787/21; 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 1207/20; 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1462/18 i II GSK 1473/18; 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 4301/17 i sygn. akt II GSK 3879/17; 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 504/17; 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14).Zasadność tego wniosku – w korespondencji do dotychczas przedstawionych – potwierdza argument ze znaczenia konsekwencji wynikających z konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie omawianej regulacji prawnej.Jak stanowią odpowiednio art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy "zapewnił [...] właściwą organizację i dyscyplinę pracy [...] umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów [...]" lub jeżeli "[...] nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których [...] nie mógł przewidzieć", to nie nakłada się kary pieniężnej lub postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Taki sposób opisu przesłanek stosowania wymienionych przepisów prawa – aby ocena odnośnie do ich zaktualizowania się w danej sprawie w ogóle mogła być przeprowadzona – wymaga więc aktywności samego przedsiębiorcy, nie zaś organu administracji.Z przywołanych przepisów prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wynika więc, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa – w toku prowadzonego postępowania administracyjnego – ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1) oraz, że zapewnił przestrzeganie stosownych wymogów wynikających z przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (art. 92b ust. 1), a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 366/23; 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 598/20; 23 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 22/22; 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2723/17; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 203/20; 11 maja 2023 r., sygn. akt II 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20).W związku z tym, że podjęcie oraz wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj reglamentowanej działalności gospodarczej (art. 5 ustawy o transporcie drogowym), co wobec wysokich wymagań stawianych jej prowadzeniu nie pozostaje bez wpływu na miarę oceny staranności jej wykonywania, za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie odnoszącym się do doboru kierowców oraz określenia zasad i planu ich pracy. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności nie jest więc wystarczające wykazanie braku winy, w tym, poprzez eksponowanie okoliczności mających przekonywać o nieprawidłowościach, czy też błędach w działaniu zatrudnianego kierowcy, czy też nawet o intencjonalnie samowolnym działaniu kierowcy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1303/19; 30 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 968/19 i II GSK 1063/19; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1147/19 oraz sygn. akt II GSK 1199/19; zob. również wyrok NSA z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 904/13), co w tym też kontekście nakazuje podważyć zasadność argumentacji osadzonej na gruncie znaczenia konsekwencji mających – zdaniem strony – wynikać z art. 92 ustawy o transporcie drogowym (s. 2 – 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej), albowiem odpowiedzialność kierowców egzekwowana na innych zasadach oraz w innym trybie nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewóz drogowy (por. np. wyroki NSA z dnia: 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4157/16; 21 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 460/17). W korespondencji do powyższego trzeba również podkreślić, że wobec treści art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za nie mniej uzasadniony należałoby uznać ten wniosek, że mowa jest w nim nie tylko o braku możliwości przewidzenia określonych zdarzeń i okoliczności – w odniesieniu do których przyjmuje się, co istotne, że są to wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot nie był w stanie przewidzieć nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności (zob. np. wyroki NSA z dnia: 8 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2221/21; 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20; 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1447/19; 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 696/20; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1046/19) – ale również o braku wpływu na powstanie naruszenia, co wobec operowania przez ustawodawcę funktorem koniunkcji – a mianowicie przeciwstawnym spójnikiem "a" – wymaga łącznego zaktualizowania się tak określonych przesłanek jego stosowania.Co więcej, dla uwolnienia się od odpowiedzialności – poprzez wykazanie, jak wymaga tego art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, że przedsiębiorca "zapewnił [...] właściwą organizację i dyscyplinę pracy [...] umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów [...]" – nie jest również wystarczające wskazywanie na zastosowanie środków, które mają charakter standardowy i rutynowy, zwłaszcza w sytuacji, gdy wobec braku ich skuteczności należałoby oczekiwać podjęcia dodatkowych działań (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 880/10), w tym również o charakterze nadzorczym i dyscyplinującym, których niepodjęcie stanowi podstawę wniosku o braku właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego (zob. np. wyroki NSA z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 1147/19 oraz sygn. akt II GSK 1199/19 ). W tej mierze, poza sporem jest bowiem, że przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania zostały uwzględnione wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności. Ze swej istoty, model (schemat) ten powinien uwzględniać adekwatny do jego funkcji system takiego kształtowania postaw pracowników, aby przez odpowiednie ich motywowanie i dyscyplinowanie eliminować lub co najmniej minimalizować ryzyka zaistnienia zachowań skutkujących naruszaniem przepisów regulujących wykonywanie przewozu drogowego, które z pewnością nie korespondują również z interesem samego przedsiębiorcy. Efektywność tego systemu zdeterminowana powinna być paletą odpowiednio dobranych przez przedsiębiorcę instrumentów kontroli oraz nadzoru, zwłaszcza zaś konsekwencją w ich stosowaniu i tym samym konsekwencją w egzekwowaniu od pracowników przestrzegania obowiązujących zasad (por. np. wyroki NSA z dnia: 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4157/16; 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1003/17; 21 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2080/11; 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2009/11).W świetle powyższego nie sposób jest więc zasadnie podważać prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 94b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.Wykazaniu tezy przeciwnej – co ponownie należ podnieść – nie mogła służyć argumentacja, która w odniesieniu do przypisanych stronie naruszeń eksponowała – między innymi – argument, że "[...] średnie przekroczenie czasu wynosiło około 2,5 minuty dziennie" – co miałoby prowadzić do wniosku, że były to przekroczenia niewielkie, o znikomym charakterze i nie były celowym działaniem kierowców, ani też samego przedsiębiorcy – która nie jest zrozumiała, albowiem strona jej nie rozwinęła, ani też nie uzasadniła w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać, w tym zwłaszcza w relacji do przypisanych jej naruszeń. Podobnie, nie jest zrozumiała argumentacja odnosząca się do naruszenia opisanego pod lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (s. 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej), albowiem z decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji nie wynika, aby naruszenie to zostało przypisane stronie tą decyzją ostateczną (zob. s. 1 tej decyzji). Z perspektywy przedstawionego powyżej rozumienia art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako nieskuteczną należy ocenić argumentację, na gruncie której strona podnosi, że "[...] zapewnia odpowiednie zasady wynagradzania niezawierające składników [...] wywierających presję na kierowców; wynagrodzenie nie jest uzależnione od liczby przejechanych kilometrów, ani od ilości przewiezionego ładunku" oraz, że "[...] wdraża system szkoleń kierowców wraz z weryfikacją posiadanej wiedzy i umiejętności. Kierowcy pisemnie potwierdzają, iż posiadają odpowiednie kwalifikacje oraz znajomość obowiązujących przepisów prawa wraz z zobowiązaniem ich przestrzegania", albowiem wobec liczby stwierdzonych naruszeń oraz ich rodzaju za uzasadniony należałoby uznać wniosek o braku skuteczności przekazu adresowanego do kierowców, w tym jego treści oraz metod i form jego przekazywania, które okazują się być niewystarczające dla zapewnienia pożądanego rezultatu, a co za tym idzie wniosek o niewystarczającym nadzorze w zakresie odnoszącym się do monitorowania czasu pracy kierowców w relacji do liczby wykonywanych operacji przewozowych.W odniesieniu natomiast do argumentacji eksponującej znaczenie konsekwencji mających – zdaniem strony – wynikać ze stanu pandemii Covid-19, która stanowi wspólny mianownik uzasadnienia zarzutów naruszenia art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym trzeba stwierdzić, że tego rodzaju argumentacja nie może być uznana za wystarczającą, jeżeli w relacji do liczby oraz rodzaju stwierdzonych naruszeń strona skarżąca nie wyjaśnia w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać, w jaki konkretny sposób eksponowana przez nią okoliczność wpływała na sposób realizacji konkretnych operacji przewozowym powodując, że strona nie miała wpływu na powstanie konkretnie wskazanego naruszenia (konkretnie wskazanych naruszeń), co na przykład w odniesieniu do przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu wymagałoby rozwinięcia tego twierdzenia, w tym chociażby na gruncie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.Wobec powyższego trzeba stwierdzić, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona skarżąca nie wykazała zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że źródłem i bezpośrednią przyczyną zaistnienia stwierdzonych naruszeń były zachowania oraz zaniechania samej strony, której staranność działania była – jak należałoby przyjąć w świetle przedstawionych argumentów – daleka od oczekiwanej, co prowadzi i do tego wniosku, że nie jest również zasadny zarzut z pkt IV petitum skargi kasacyjnej.W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w związku z czym podlegała oddaleniu.Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.. orzekł, jak w sentencji wyroku.