Wyrok - II GSK 1141/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 23/23 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 23/23 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 23/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2022 r. nr BP.501.1675.2022.0993.KI13.291229 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. W. 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:W dniu 29 czerwca 2022 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę autobusu marki IRIZAR o nr rej. [...]. Kontrolowany pojazd prowadzony był przez dwóch kierowców: Z. Z. i R. D. W toku kontroli stwierdzono, że w trakcie przewozu jeden z kierowców nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Kierowcy wykonywali krajowy przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy M. W. W toku kontroli zostały pobrane dane cyfrowe z kart kierowców, z których wynikało, że w tachografie w dniu kontroli zalogowana była tylko karta kierowcy Z. Z. pomimo, że autobus na miejsce kontroli podjechał w obsadzie dwóch kierowców.Decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr WITD.DI.0152.XIII0960/66/22 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. W. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d.), tj. polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.Decyzją z dnia 15 listopada 2022 r. nr BP.501.1675.2022.0993.KI13.291229 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że nie jest ona zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niepozwalający na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych, a ocena dotychczas zebranych dowodów była niekompletna i nie znalazła odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Sąd I instancji stwierdził, że z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że stan faktyczny został ustalony na podstawie wydruku z tachografu, dokumentów przewozowych, protokołów przesłuchania świadków oraz protokołu z kontroli drogowej, natomiast ten materiał dowodowy nie został – zdaniem Sądu – skonfrontowany z twierdzeniami i dokumentami przedstawionymi przez stronę. W aktach sprawy znajduje się pismo M. W. z dnia 13 lipca 2022 r., w którym skarżący odniósł się do okoliczności związanych z przebiegiem kontroli autobusu, przeprowadzonej w dniu 29 czerwca 2022 r. Wyjaśnił w nim również, że kierowcy mieli rozpocząć swoją pracę dopiero w dniu 30 czerwca 2022 r., natomiast w dniu kontroli nie byli oni w załodze w rozumieniu rozporządzenia nr 561/2006. Sąd I instancji stwierdził, że do tych twierdzeń organ odwoławczy się nie odniósł, a organ I instancji uczynił to lakonicznie, uznając "argumenty przedstawione przez stronę za chybione" i oceniając je jedynie w kontekście ustalenia, że w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wyłączające odpowiedzialność strony, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.W ocenie Sądu I instancji organ powinien uwzględnić wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu, następnie dokonać ich wyczerpującego rozpatrzenia.Sąd I instancji podniósł, że warunkiem koniecznym dla przyjęcia, że doszło do naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. jest przeprowadzenie ustaleń wyznaczonych treścią art. 4 lit. c) i o) rozporządzenia nr 561/2006, co wymaga zbadania, czy R. D. w dniu 29 czerwca 2022 r. mógł być uznany za "kierowcę" autobusu i czy był w "załodze kilkuosobowej".Zdaniem Sądu I instancji, stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie – nawet przy założeniu, że wypełniało przesłanki z art. 4 lit. c) i lit. o) rozporządzenia nr 561/2006 i znamiona deliktu z załącznika nr 3 do u.t.d. – zostało jednak zakwalifikowane przez organ administracji do pozycji 6.2.1. Podkreślił w tej mierze, że rubryka nr 4 załącznika nr 3 do u.t.d. zawiera m.in. numer grupy naruszeń zawartych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8). Pozycja 6.2.1. zawiera nr 2.8, który według załącznika I rozporządzenia nr 2016/403 odnosi się do naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, dotyczących właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy, polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu. Tytuł pozycji 6.2 dotyczy zaś naruszeń polegających na wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf.Postępowanie dotyczyło braku zalogowania karty kierowcy, przy czym zdaniem Sądu należało zwrócić uwagę na to, że pozycja 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d. nosi tytuł "naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu", a pozycja 6.3.19. z załącznika nr 3 do u.t.d. stanowi o "niepoprawnym stosowaniu wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14" i wskazuje numer 2.13, który według załącznika I rozporządzenia nr 2016/403 odnosi się do naruszenia polegającego na niepoprawnym stosowaniu karty kierowcy. Wskazuje też na art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, który stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd.Systematyka załącznika nr 3 do u.t.d. prowadzi – zdaniem Sądu I instancji – do wniosku, że niezalogowanie karty kierowcy nie stanowi o wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf (lp. 6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), ale stanowi naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu (lp. 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d.), co ma znaczenie dla sprawy z uwagi na fakt, że kwalifikacja naruszenia do lp. 6.3.19. zmniejsza wysokość kary pieniężnej za to naruszenie do 2000 zł (z kary 5.000 zł za naruszenie z lp. 6.2.1.).Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, dalej "u.t.d.") w zw. z lp. 6.2.1 i lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zachowanie polegające na niezalogowaniu karty kierowcy w tachografie cyfrowym nie wypełnia dyspozycji naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a powinno być kwalifikowane jako naruszenie określone w lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy właściwa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić Sąd do odmiennych wniosków.Pismem z dnia 12 czerwca 2023 r. skarżący złożył replikę na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującej nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że o braku zgodności z prawem tych decyzji należało wnioskować na tej podstawie, że po pierwsze, przeprowadzone przez organy administracji publicznej ustalenia faktyczne były niewystarczające, aby w relacji do treści art. 4 lit. c) oraz lit. o) rozporządzenia nr 561/2006 – który odpowiednio definiuje dla potrzeb jego stosowania pojęcia "kierowcy" oraz "załogi kilkuosobowej" – stanowczo twierdzić, że w dniu przeprowadzenia kontroli R. D. mógł być uznany za "kierowcę" "kilkuosobowej załogi" w rozumieniu postanowień tego rozporządzenia unijnego zwłaszcza, że z uzasadnienia kontrolowanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 2 sierpnia 2022 r. nie wynika, aby organy administracji odniosły się – w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać – do stanowiska strony zawartego w piśmie z dnia 13 lipca 2022 r. wyjaśniającego okoliczności związane z przebiegiem kontroli autobusu, zaś po drugie na tej podstawie, że stwierdzone podczas kontroli i przypisane stronie naruszenie należało – zdaniem Sądu I instancji – kwalifikować jako delikt, o którym jest mowa pod lp. 6.3.19. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, albowiem niezalogowanie (brak zalogowania) karty kierowcy stanowi "niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy", co znajduje również swoje uzasadnienie w poz. 2.13 załącznika I do rozporządzenia nr 2016/404, która odnosi się do niepoprawnego stosowania karty kierowcy, co prowadzi do wniosku, że delikt ten stanowi naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu stypizowanych pod lp. 6.3. załącznika nr 3 do ustawy krajowej.Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.Operując w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej – i zarazem podkreślając, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają jej zarzuty, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez w zakresie odnoszącym się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13) – trzeba stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie bez uzasadnionych podstaw podważa prawidłowość podejścia Sądu I instancji do prawnej kwalifikacji przypisanego stronie naruszenia stawiając zarzut błędnej wykładni art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 6.2.1. i lp. 6.3.19. załącznika nr 3 do tej ustawy.Odpowiadając na ten zarzut – i jednocześnie podzielając pogląd prawny prezentowany w odniesieniu do spornej w sprawie kwestii w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 436/23 i dystansując się tym samym od poglądu przeciwnego wyrażonego w wyrokach tego Sądu z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1087/22, z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 38/23 oraz z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 490/23 – stanowisku Sądu I instancji trzeba przeciwstawić argumenty natury językowej oraz korespondujące z nimi argumenty systemowe i celowościowe, których suma – a co za tym idzie ich komplementarny charakter – podważa prawidłowość tego stanowiska.Jakkolwiek faktem jest, w odniesieniu do opisu spornego w sprawie deliktu – stanowiącego czyn, o czym mowa dalej – krajowy ustawodawca operuje pojęciem "niewłaściwej obsługi" homologowanego i sprawnego technicznie tachografu (lp. 6.2.1.), a delikt ten lokuje w grupie naruszeń opisanych jako "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf" (lp. 6.2.), to za uzasadniony trzeba uznać wniosek – zwłaszcza, że chodzi o czyn, a więc o działanie lub zaniechanie – że wskazane pojęcie nie może być rozumiane jako dotyczące wyłącznie "aktywnej" ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Wobec tego – co ponownie trzeba podkreślić – że chodzi o czyn w przedstawionym powyżej rozumieniu, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że termin "ingerencja" stanowi zbiorczy opis działań i zaniechań obejmując wszelkiego rodzaju zachowania, zarówno aktywne (działanie), jak i pasywne (zaniechania) związane z funkcjonowaniem (działaniem) tachografu, których skutkiem jest nierejestrowanie wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy, stanu pojazdu lub przebytej trasy (poz. 6.2.1.), lub ich zniekształcanie (zob. poz. 6.2.2: Ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy).Podzielając stanowisko prezentowane w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2026 r., za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że zaniechanie włożenia do odpowiedniego czytnika tachografu karty kierowcy oraz niezalogowanie się na tym urządzeniu, pomimo obowiązku rejestrowania czasu odpowiedniej aktywności (np. tzw. okresu gotowości), jako zaniechanie realizacji tego obowiązku stanowi – i tak powinno być kwalifikowane – przejaw "biernej" (a to właśnie przez zaniechanie) ingerencji w prawidłowe działanie tachografu i tym samym niewłaściwą obsługę tego urządzenia, która skutkuje nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Innymi słowy, skutkiem niewłaściwej obsługi tachografu (który "działał niewłaściwie", rejestrując aktywność kierowcy prowadzącego pojazd i – wobec nieuruchomienia odpowiedniego przełącznika i niewłożenia karty kierowcy do odpowiedniego czytnika – nie rejestrując aktywności kierowcy niekierującego w tym czasie pojazdem) było – zgodnie z lp. 6.2.1. – nierejestrowanie na karcie kierowcy aktywności, pomimo istnienia obowiązku w tym zakresie.Powyższe sprzeciwia się więc stanowisku Sądu I instancji, z którego wynika, że niezalogowanie karty kierowcy powinno zostać zakwalifikowane jako "niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14" (lp. 6.3.19.).Zwłaszcza, gdy w opozycji do tego stanowiska podkreślić, że nie sposób jest zasadnie twierdzić o "niepoprawnym stosowaniu karty kierowcy", skoro karta kierowcy nie została w ogóle użyta, a więc innymi słowy, skoro "karta nie była stosowana".Co więcej – jak zasadnie podkreślono w przywołanym powyżej wyroku – za nie mniej istotny trzeba uznać i ten argument, że w grupie naruszeń opisanych i stypizowanych, jako "Naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografów" (lp. 6.3.) ustawodawca nie bez uzasadnionych podstaw wyraźnie oddziela działania (np. poz. 6.3.5.: "niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych") od zaniechań (np. poz. 6.3.14. "nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych"). Stanowisku Sądu I instancji sprzeciwia się również argument natury wewnątrzsystemowej i celowościowej, albowiem – w tym wobec znaczenia konsekwencji wynikających z systematyki lp. 6. "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów", a co za tym idzie z systematyki sankcji za te naruszenia, jak również wobec istoty funkcji oraz celów regulacji sankcjonującej – za nieuzasadnione i nieracjonalne należałoby uznać to, że zaniechanie polegające na nieuruchomieniu odpowiedniego przełącznika tachografu i niewłożeniu karty kierowcy do odpowiedniego czytnika tego urządzenia – a więc naruszenie polegające na zupełnym i istniejącym od samego początku rejestrowalnej aktywności kierowcy braku podjęcia obowiązkowych czynności rejestracyjnych – miałoby być sankcjonowane karą w niższej wysokości (6.3.19. - 2000 złotych), niż zachowanie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych (6.3.5. - 3000 złotych).Co więcej, w korespondencji do powyższego trzeba również podkreślić, że już z treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika, że prawodawca unijny z jednej strony wyróżnia poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów, z drugiej zaś – kart kierowcy lub wykresówek, co prowadzi do wniosku, że zaniechania zapewnienia poprawnego działania lub właściwego użytkowania tachografu nie sposób jest kwalifikować, jako naruszenia, o którym jest mowa pod lp. 6.3.19., a mianowicie, jako "niepoprawnego stosowania wykresówek lub karty kierowcy" (z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14). Trzeba również stwierdzić, że jakkolwiek prawodawca unijny odróżnia w art. 32 ust. 1 przywołanego rozporządzenia "niepoprawne działanie" i "niewłaściwe użytkowanie" tachografu, to jednak operowanie przez ustawodawcę krajowego wyrażeniem "niewłaściwa obsługa (...) homologowanego i sprawnego technicznie tachografu" (lp. 6.2.1.) nie sprzeciwia się jego kwalifikowaniu, jako "niepoprawnego działania tachografu" w rozumieniu regulacji unijnej, albowiem konsekwencją zaniechania wykonania określonych czynności – a mianowicie konsekwencją braku uruchomienia odpowiedniego przełącznika tachografu i niewłożenia karty kierowcy do odpowiedniego czytnika – jest wadliwe działanie funkcji tego urządzenia, a więc innymi słowy jego niepoprawne działanie.W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna zasadnie, a co za tym idzie skutecznie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu.Ponownie orzekając w sprawie ze skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, Sąd I instancji uwzględni konsekwencje wynikające z przedstawionych ocen prawnych, a wydane w sprawie orzeczenie uzasadni w sposób czyniący zadość wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.Jednocześnie, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do oczywistej omyłki zawartej w jego komparycji, w której Sąd I instancji błędnie podał numer zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2022 r. Sąd I instancji kontrolował decyzję o nadanym numerze "BP.501.1675.2022.0993.KI13.291229", natomiast w komparycji wyroku zapisał błędny numer "BP.501.1675.2022.0993.KI13.291220". Zaistniałą sytuację należało ocenić nie inaczej, jak odpowiadającą hipotezie normy rekonstruowanej z art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką również wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu oraz rzeczywistym intencjom sądu doszło do niewłaściwego oznaczenia zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt I FZ 244/22 oraz z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 406/20). W związku z tym, w komparycji zaskarżonego wyroku (w wierszu 6 od dołu) numer zaskarżonej decyzji "BP.501.1675.2022.0993.KI13.291220" należało skreślić i wpisać w to miejsce numer "BP.501.1675.2022.0993.KI13.291229".W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 156 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.-----------------------2. orzekł, jak w sentencji wyroku.-----------------------2