Postanowienie - III OZ 253/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 31/26 o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we WrocławiuOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 31/26 o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Teresa Zyglewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 26 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 31/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji, WSA) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ) z 25 września 2025 r., nr SKO 4103.19.2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postanowieniem z 14 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 931/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu, działając na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz.U. C 202 z 7 czerwca 2016 r., s, 47 i nast., dalej: TFUE) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, czy:- art. 10 ust 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 2 lit. a)-e), art. 11a ust 1 lit a) oraz art. 11a ust 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r., Nr 312, str. 3-30 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r., zmieniającą dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów (Dz. U. UE. L. z 2018 r., Nr 150, str. 109-140) oraz- w kontekście motywu 51 Preambuły dyrektywy 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r. należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje - kierowanego do podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości - obowiązku składania sprawozdań przed upływem terminów osiągnięcia celów (sprawozdań wczesnego ostrzegania, np. kwartalnych, półrocznych), a wprowadza jedynie sprawozdania następcze, za poprzedni rok kalendarzowy, odnoszące się do osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, co utrudnia możliwość natychmiastowego wdrożenia przez organy administracji publicznej adekwatnych prewencyjnych środków prawnych, w tym nadzorczych, zapewniających zrealizowanie wymogów minimalnych i osiągnięcie celów dyrektyw.Jednocześnie WSA w Gliwicach zawiesił toczące się przed nim postępowanie sądowe.Sąd I instancji zauważył, że opisane wyżej pytanie prejudycjalne WSA w Gliwicach zostało zadane w sprawie, której przedmiot jest w zasadzie identyczny z niniejszą sprawą. W ocenie WSA rozstrzygnięcie przez TSUE powyższego pytania prejudycjalnego może w istotny sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Sąd krajowy obowiązany jest bowiem uwzględniać wykładnię przepisów prawa unijnego wynikającą z orzeczeń TSUE, w tym zapadłych w następstwie pytań prejudycjalnych. Wskazane wyżej pytanie prejudycjalne pozostaje w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, w której skarżąca spółka złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2024 r. Sąd pytający wskazał, że jeżeli TSUE wyda orzeczenie, w którym wątpliwość tego sądu zostanie potwierdzona, to wówczas rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed nim, a więc i przed tut. Sądem, będzie wymagało dokonania adekwatnej oceny odpowiedzialności takiego przedsiębiorcy (pkt V uzasadnienia ww. postanowienia WSA w Gliwicach z 14 listopada 2025 r.).Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł organ i wnosząc o jego uchylenie, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:1) art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny, nierzetelny, lakoniczny, a w konsekwencji niepozwalający na odczytanie przesłanek, którymi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawieszając postępowanie;2) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w zaistniałym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu był uprawniony do zawieszenia postępowania, czyli że fakt, iż postanowieniem z 14 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/GI 931/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu, działając na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz.U. C 202 z 7 czerwca 2016 r., s, 47 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, uzasadniał zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, dotyczącym skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 25 września 2025 r. (znak sprawy: SKO 4103.19.2025).W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego rozstrzygnięcie przez TSUE powołanego pytania prejudycjalnego może w istotny sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Lakoniczne rozważania Sądu I instancji sprowadzają się wobec tego wyłącznie do tej nominalnej konkluzji. Jednak kwestia ta nie została w żaden sposób rozwinięta. W ocenie SKO wzbudza to dodatkowo przeświadczenie, że postanowienie Sądu I instancji nie zostało wydane z należytą starannością i rzetelnością.Zdaniem organu, lektura uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wskazuje, aby Sąd wnikliwie ocenił, czy w procedowanej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy, o której mowa w art. 7 p.p.s.a., w szczególności ze względu na okoliczności takie jak celowość, sprawiedliwość bądź ekonomika procesowa, a także, czy nie naruszy ono konstytucyjnie gwarantowanych praw, w szczególności prawa do procesu. W opinii Kolegium, zasadność stawianego zarzutu uwidacznia szczególnie przedostatni akapit uzasadnienia kwestionowanego postanowienia, z którego treści wynika, iż - w ocenie Sądu - za zasadnością zawieszenia postępowania przemawia to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy będzie zależało od wyniku postępowania toczącego się przez TSUE w związku z pytaniem prejudycjalnym skierowanym w sprawie II SA/GI 931/25. Sąd pominął zupełnie, że spełnienie jedynie przesłanki określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest wystarczające do zawieszenia postępowania, ponieważ konieczne jest równoczesne wykazanie celowości wstrzymania biegu postępowania w realiach danej sprawy. Kwestia ta nie była jednak przedmiotem analizy Sądu.Reasumując Kolegium wskazało, że uzasadnienie postanowienia Sądu zasadniczo ogranicza się do przytoczenia okoliczności faktycznej, treści przepisu prawa, a także nominalnej konkluzji, iż zaistniały stan faktyczny wyczerpuje znamiona określone w stosowanej regulacji. Zdaniem Kolegium to uzasadnienie zostało sporządzone w sposób niepełny, nierzetelny i lakoniczny, co uniemożliwia odczytanie przesłanek, jakimi kierował się Sąd zawieszając postępowanie.Uzasadniając zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Kolegium wyjaśniło, że instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi instytucję o charakterze wyjątkowym, wprowadzającą wyłom od ogólnej zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, znajdującej umocowanie w art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl zasady exceptiones non sunt extendendae nie można dokonywać zaś takiej interpretacji przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, która rozszerzałaby zastosowanie tego mechanizmu. Wszelkie bowiem obstrukcje, nawet prawnie dopuszczalne, godzą w prawo do sądu, stanowiące jeden z fundamentów demokratycznego państwa prawnego. W ocenie Kolegium, aby zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., pomiędzy tym postępowaniem a postępowaniem zawisłym przed innym sądem bądź organem, musi występować realny i bezpośredni związek przejawiający się tym, że rozstrzygnięcie sprawy procedowanej poza postępowaniem sądowoadministracyjnym będzie determinować treść wyroku bądź postanowienia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Za zasadnością zawieszenia postępowania powinny przy tym przemawiać okoliczności faktyczne danej sprawy, które uzasadniają realizację innych wartości szczególnych kosztem prawa strony do szybkiego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy, nawet jeśli w danym postępowaniu zaistnieje fakultatywna przesłanka zawieszenia, to nie może być mowy o żadnym automatyzmie działania. Zawieszenie pozostawiono bowiem w sferze pewnej swobody sądu i zastosowanie tej instytucji musi zostać szczegółowo wyjaśnione.W ocenie Kolegium, w realiach zawisłej przed Sądem sprawy sądowoadministracyjnej, przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie zaistniała, a Sąd dopuścił się nieprawidłowej subsumpcji.Podsumowując wskazano, iż w stanie faktycznym sprawy nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji, że Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.W odpowiedzi na zażalenie skarżąca spółka wniosła o jego oddalenie jako oczywiście bezzasadnego.W uzasadnieniu wskazano, że na tle przedstawionego w skardze stanu faktycznego i prawnego zasadnym jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zakres tego pytania dotyczy bowiem wykładni kluczowych przepisów dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, w brzmieniu nadanym dyrektywą 2018/851, a więc aktów prawa Unii, z których wynika obowiązek osiągania określonych poziomów recyklingu, sposób ich realizacji przez państwa członkowskie oraz mechanizmy nadzorcze i prewencyjne służące zapewnieniu terminowego wykonania tych obowiązków. Rozstrzygnięcie TSUE będzie miało bezpośrednie znaczenie dla oceny zgodności przyjętego w prawie krajowym modelu implementacji dyrektyw odpadowych, w szczególności w zakresie przerzucenia ciężaru osiągania poziomów recyklingu na gminy oraz podmioty odbierające odpady komunalne, a także dla dopuszczalności i proporcjonalności sankcji administracyjnych nakładanych na te podmioty. W szczególności odpowiedź Trybunału może przesądzić, czy krajowy system sankcyjny, nieuwzględniający istnienia mechanizmów wczesnego ostrzegania oraz przyczyn niezależnych od podmiotów zobowiązanych, pozostaje w zgodzie z celem i skutecznością unijnych regulacji.Skarżąca podkreśliła również, że wynik postępowania prejudycjalnego ma istotne znaczenie dla oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "znikomej wagi naruszenia" oraz warunku zaprzestania naruszania prawa w sytuacji, gdy sankcja dotyczy uchybienia jednorocznego, stwierdzanego ex post, a dalsze wykonywanie obowiązków zależy od czynników pozostających poza bezpośrednią kontrolą przedsiębiorcy.W konsekwencji, wobec istnienia ścisłego związku pomiędzy przedmiotem niniejszego postępowania a zakresem pytania prejudycjalnego, a także w celu zapewnienia zgodnej z prawem Unii wykładni przepisów krajowych i uniknięcia ryzyka wydania orzeczenia sprzecznego z przyszłym rozstrzygnięciem TSUE, jak również zachowanie jednolitej linii orzeczniczej, zdaniem spółki zawieszenie postępowania do czasu udzielenia odpowiedzi prejudycjalnej należy uznać za w pełni uzasadnione.Spółka nie podzieliła również sformułowanego przez Kolegium zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie skarżącej analiza uzasadnienia postanowienia prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw zawieszenia postępowania, w szczególności:(i) Sąd przeanalizował stan faktyczny i prawny sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach i uznał, że przedmiot obu postępowań jest tożsamy. Fakt, że WSA nie przytoczył stanu faktycznego sprawy zawisłej przed WSA w Gliwicach nie stanowi wady uzasadnienia, skoro z treści wprost wynika, że sprawa została przeanalizowana przez WSA, a wnioski tej analizy zostały odzwierciedlone w postanowieniu,(ii) Sąd wskazał jakimi powodami się kierował (konieczność uwzględnienia wykładni przepisów unijnych),(iii) Sąd przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności prowadzonego postępowania.Konkludując wskazano, że zaskarżone postanowienie dotyczy postanowienia incydentalnego, tym samym nie musi mieć wyczerpującego charakteru jako uzasadnienie wyroku, wystarczające jest przedstawienie toku rozumowania Sądu pozwalającego na kontrolę instancyjną. Wbrew twierdzeniom SKO, tok rozumowania Sądu I instancji jest jasny: wyrok TSUE może mieć wpływ na wynik postępowania prowadzonego na skutek skargi skarżącej i przesądzić o dopuszczalności krajowej konstrukcji odpowiedzialności administracyjnej, w takim przypadku sąd krajowy jest zobowiązany do uwzględniania takiej wykładni, a rozpoznanie sprawy przed uzyskaniem odpowiedzi TSUE mogłoby prowadzić do orzeczenia sprzecznego z prawem UE oraz do rozbieżności orzeczniczej wśród krajowych sądów administracyjnych w sprawach o tożsamym stanie faktycznym.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie jest niezasadne.Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazać należy, iż przewidziana w cytowanym przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy praw gwarantowanych w Konstytucji RP (rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i wynikającego z art. 7 p.p.s.a. postulatu szybkości postępowania.Wyjaśnić trzeba, iż zawieszenie postępowania nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 p.p.s.a. oznacza, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy. Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się że, aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 304/12 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).Podkreślić należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie.W rozpoznawanej sprawie podstawą zawieszenia postępowania było zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 931/25, z wymienionym wyżej pytaniem prejudycjalnym do TSUE.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych zależy od rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zagadnień dotyczących wykładni przepisów prawa unijnego.Należy wskazać, że treść pytania prejudycjalnego skierowanego do TSUE obejmuje zakresem przedmiot niniejszego postępowania, zakres tego pytania dotyczy bowiem wykładni kluczowych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/851, a więc aktów prawa Unii Europejskiej, z których wynikają obowiązki w zakresie osiągania określonych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a także sposób realizacji tych obowiązków przez państwa członkowskie oraz mechanizmy służące zapewnieniu terminowego wykonania celów określonych w tych aktach.Nie ulega przy tym wątpliwości, że sformułowane pytanie prejudycjalne pozostaje w związku ze sprawą dotyczącą decyzji SKO w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ustalenie, czy krajowy model realizacji obowiązków sprawozdawczych oraz system odpowiedzialności administracyjnej przewidziany w przepisach krajowych pozostaje zgodny z prawem Unii Europejskiej, stanowi zagadnienie prejudycjalne mające zasadnicze znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zakres merytoryczny zaprezentowanych w sprawie zagadnień, związanych z odpowiedzialnością za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, rzutuje bowiem na podejmowane w sprawie rozważania zbliżone do tych, które stały się podstawą sformułowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.W konsekwencji należało uznać, że rację ma Sąd I instancji wskazując, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy będzie zależeć od rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed TSUE. W tych okolicznościach uzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w przedmiocie pytania prejudycjalnego skierowanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 931/25.Należało tym samym uznać za chybione twierdzenia organu o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.