Wyrok - II GSK 989/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3624/21 w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3624/21 w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
prawo karne skarbowe
Role w sprawie
podejrzany
świadek
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Ostrowska
Podstawa prawna
art. 336
kc
art. 660
kc
art. 107
kk
art. 107
kks
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 145
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3624/21, oddalił skargę P.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr 1401-IOA.4246.9.2021.BM w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej dla posiadacza samoistnego lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty do gier.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.IW dniu 3 czerwca 2018 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu mieszczącym się przy ul. O. w P. W lokalu tym ujawniono pięć włączonych do sieci automatów do gier.Kontrolujący przeprowadzili oględziny zewnętrzne ww. automatów oraz eksperyment w celu sprawdzenia czy gry mają charakter gier losowych. Wynik eksperymentu potwierdził losowy charakter urządzanych gier. Wszystkie sporne automaty, po ich przewiezieniu do magazynu Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie, zostały zbadane przez biegłego sądowego, który potwierdził, że spełniony został jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3, jak również art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2094 ze zm.; dalej: u.g.h., ustawa o grach hazardowych).W dniu kontroli funkcjonariusze celni przesłuchali w charakterze świadka osoby, które zastano w przedmiotowym lokalu, tj.: J. W. oraz J. Z. - osobę grająca na automatach.Ustalono, że właścicielem lokalu, w którym znajdowały się przedmiotowe automaty jest P. N. (dalej: skarżący, strona). W dniu 25 października 2018 r. przesłuchano skarżącego jako świadka, a następnie w dniu 3 marca 2020 r. jako podejrzanego.Decyzją z dnia 11 stycznia 2021 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie - działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h - nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500.000 zł. jako na posiadacza samoistnego lokalu, w którym znajdowały się ww. automaty do gier.Decyzją z dnia 8 kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonane przez organ I instancji dowiodły, że gry na ww. automatach są grami losowymi w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Zdaniem DIAS bezspornym jest także, że gry organizowane były w celach komercyjnych.Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu kontroli, tj. 3 czerwca 2018 r. strona była posiadaczem samoistnym kontrolowanego lokalu, który nie był przedmiotem posiadania zależnego, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność usługowa, polegająca na udostępnianiu grającym automatów do gier hazardowych.Na prowadzenie w przedmiotowym lokalu działalności polegającej na udostępnianiu grającym automatów do gier hazardowych świadczą:zeznania w charakterze świadka złożone przez Panią J. Z. do protokołu z dnia 3 czerwca 2018 r. Wyżej wymieniona grała na automatach w przedmiotowym lokalu w dniu kontroli i zeznała m.in., że cyt.: "Do tego lokalu przyjechałam około godziny 4 rano. Wiedziałam, że są tu automaty do gier. Byłam kiedyś w tym lokalu. Pierwszy raz tym lokalu byłam na początku tego roku";- ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy celno-skarbowych opisane w protokole oględzin miejsca z dnia 3 czerwca 2018 r., cyt.: ,,Nad wejściem znajduje się neon "otwarte" oraz dwie kamery. (...) Po wejściu środka lokalu po lewej stronie znajduje się pięć automatów do gier".Urządzenia go gier znajdowały się w publicznie dostępnym miejscu i były włączone do sieci, zatem były ogólnie dostępne oraz przygotowane do użytkowania i prowadzenia gier, a więc w lokalu prowadzona była działalność usługowa polegająca na udostępnianiu spornych automatów grającym.DIAS podkreślił, że skarżący nie kwestionował faktu, iż przedmiotowy lokal jest jego własnością, a zatem jest posiadaczem samoistnym lokalu i jednocześnie nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że lokal ten był przedmiotem posiadania zależnego.Złożone przez skarżącego zeznania co do okoliczności oddania w posiadanie zależne są niewiarygodne, wzajemnie sprzeczne i stoją w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Wskazać bowiem należy, iż lokal ten strona wynajęła od kwietnia 2018 r. i miał być w nim wykonany remont, co było warunkiem otrzymania czynszu. Strona natomiast przez kilka miesięcy nie weryfikowała postępu tych prac. Strona twierdzi, że klucze do lokalu przekazała nieznajomemu najemcy w kwietniu 2018 r. i nie była w tym lokalu "w czasie jak ten wynajmujący był w tym lokalu" a zgłosiła się tam dopiero po informacji o telefonicznej informacji o opuszczeniu lokalu i zrezygnowania z najmu przez nieznajomego stronie mężczyznę. Również wskazana przez podatnika wysokość opłat i dokonane w tym zakresie ustalenia są niespójne. Do protokołu z dnia 25.10.2018 r. Pan P. N. zeznał, że: "Jak się spotkaliśmy to on mi się przedstawił chyba jako Piotrek, po krótkiej negocjacji ustaliliśmy cenę czynszu na kwotę 500 zł". Natomiast do protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego z dnia 03.03.2020 r. zeznał: że "pierwsze spotkanie odbyło się w moim domu, na tym spotkaniu dałem mu klucze do tego lokalu i o ile pamiętam ustaliliśmy cenę najmu na 700 zł miesięcznie".Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - skargę strony uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.Według Sądu I instancji dowody zgromadzone w aktach sprawy potwierdziły, że badane urządzenia umożliwiają rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Bezspornym jest także, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe automaty udostępnione były publicznie w kontrolowanym lokalu. Automaty były włączone do sieci a tym samym gotowe do eksploatacji.Jak podkreślił WSA, sporne jest w sprawie, czy lokal w chwili przeprowadzenia kontroli był przedmiotem posiadania zależnego, co uwalniałoby stronę od odpowiedzialności za ujawnione automaty. Skarżący przyznając, że jest właścicielem opisanego wyżej lokalu jednocześnie podniósł, że oddał lokal w posiadanie zależne, wobec czego nie powinien podlegać karze administracyjnej.W ocenie Sądu I instancji twierdzenia skarżącego należy uznać za całkowicie niewiarygodne. Nie był on bowiem w stanie podać danych personalnych osoby której udostępnił lokal i wydał klucze. Nie był w stanie podać żadnych danych kontaktowych (twierdził, że opisywany najemca kontaktował się z nim z numeru zastrzeżonego). Również opisywane okoliczności, w jakich miało dojść do wynajęcia i warunki udostępnienia lokalu budzą poważne wątpliwości. Należy też zauważyć, że to stronę obciąża ciężar dowodu, że lokal został oddany w posiadanie zależne.Jednak, niezależnie od oceny wiarygodności twierdzeń strony, WSA podzielił pogląd organu, że nawet z tych niewiarygodnych okoliczności wynika, że lokal nie był przedmiotem posiadania zależnego. Analizując fakty podane przez skarżącego, należy uznać, że nie doszło do przeniesienia posiadania na posiadacza zależnego. Strona co najwyżej planowała wynająć lokal bliżej nieokreślonej osobie, ostatecznie jednak nie doszło do wynajęcia, ponieważ osoba ta zrezygnowała. Strona przyznaje, że nie doszło do zawarcia umowy najmu ani do zapłaty pieniędzy za wynajem.Sam skarżący podał, że jest właścicielem lokalu, co też oznacza, że jest jej posiadaczem samoistnym (art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel - posiadacz samoistny). Z przytoczonych okoliczności faktycznych wynika, że lokal nie był przedmiotem posiadania zależnego.Sąd I instancji podzielił także pogląd organu, że w kontrolowanym lokalu była prowadzona działalność, o jakiej mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h . W tym kontekście WSA wyjaśnił, że do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy o grach hazardowych wystarczy, żeby w lokalu znajdującym się w posiadaniu samoistnym nie będącym przedmiotem posiadania zależnego ujawniony został niezarejestrowany automat do gier hazardowych. Kara pieniężna zostaje nałożona nie tyle za urządzanie gier na automatach, a za posiadanie samoistne lokalu, w którym niezarejestrowany automat został ujawniony. Dla nałożenia ewentualnej sankcji nie mają znaczenia kwestie własnościowe dotyczące automatów do gier. Nie ma więc znaczenia, czy urządzenie jest własnością posiadacza lokalu, jest przedmiotem dzierżawy czy też prawa do niego przysługują podmiotowi trzeciemu. Dla nałożenia kary wystarczające jest by niezarejestrowany automat do gier znajdował się w danym lokalu. Fakt, iż lokal nie miał szyldu nie oznacza, że nie był to lokal usługowy.WSA zgodził ze się stanowiskiem organu, że do rozstrzygnięcia i końcowego załatwienia sprawy wystarczające było oparcie się na tych dowodach, które zostały zgromadzone w sprawie.IISkargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj. art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. w zw. z art. 336 i art. 660 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że dla skutecznego wykazania oddania lokalu w posiadanie zależne konieczna jest pisemna umowa najmu, podczas gdy zgodnie z art. 660 k.c. forma pisemna nie jest zastrzeżona pod rygorem nieważności, a jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej;2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p., polegający w szczególności na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań wszystkich świadków przesłuchanych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S., sygn. akt II K 313/20, prowadzonym w oparciu o ten sam stan faktyczny, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu drugiej instancji w całości;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1,3 i 4 oraz art. 90 u.g.h. poprzez brak uchylenia decyzji wymierzającej karę pieniężną skierowanej do podmiotu nie będącego, ani posiadaczem samoistnym lokalu, ani posiadaczem zależnym lokalu, ani podmiotem prowadzącym działalność usługową w lokalu i nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., ani podmiotem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.IIINaczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania.Z treści skargi kasacyjnej wynika, że istota postawionych w tym środku zaskarżenia zarzutów sprowadza się do kwestionowania stanowiska WSA w Warszawie, który podzielił ocenę organów, że w świetle materiału dowodowego niniejszej sprawy skarżący spełniał przesłanki uznania go za posiadacza samoistnego lokalu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.Odnosząc się do tak zarysowanej istoty sporu należy uznać za całkowicie niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. w zw. z art. 336 i art. 660 k.c. Według autora skargi kasacyjnej w sprawie dokonano błędnej wykładni ww. przepisów polegającej na uznaniu, że dla skutecznego wykazania oddania lokalu w posiadanie zależne konieczna jest pisemna umowa najmu.Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie ani organy, jak i Sąd I instancji nie dokonywały wykładni art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. w zw. z art. 336 k.c. i art. 660 k.c. Nie czyniły tego, gdyż podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącego był art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Zatem, skoro Sąd I instancji nie dokonywał wykładni ww. przepisów, to nie mogło dojść do ich naruszenia w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.Ponadto - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - ani organy administracji, ani Sąd I instancji nie przyjęły, że wyłącznie pisemna umowa najmu mogłaby prowadzić do skutecznego oddania przez skarżącego lokalu w posiadanie zależne. Nie kwestionowano również dopuszczalności zawarcia umowy najmu w formie ustnej ani nie wyprowadzano z zarzucanych przepisów kodeksu cywilnego wniosku, że brak zachowania formy pisemnej skutkuje nieważnością stosunku najmu.Skarżący kasacyjnie próbuje przypisać organom oraz Sądowi I instancji pogląd, którego te w ogóle nie wyraziły. W uzasadnieniach decyzji oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stwierdzono, że brak pisemnej umowy najmu samodzielnie przesądzał o uznaniu skarżącego za posiadacza samoistnego lokalu. Organy oraz Sąd I instancji wskazały jedynie, że w realiach niniejszej sprawy brak było jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem innej osobie. Przedmiotem oceny organów było, zatem to, czy doszło do rzeczywistego oddania kontrolowanego lokalu w posiadanie zależne w rozumieniu art. 336 k.c., a tym samym utraty przez skarżącego przymiotu posiadacza samoistnego.Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., polegający w szczególności na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań wszystkich świadków przesłuchanych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o sygn. akt II K 313/20.Zarzut ten został sformułowany w sposób ogólnikowy, albowiem skarżący nie wskazuje okoliczności faktycznych, które miałyby zostać wykazane za pomocą tych dowodów. W szczególności skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji pozwalającej przyjąć, że przeprowadzenie tych dowodów mogłoby prowadzić do odmiennych ustaleń w zakresie kluczowej dla sprawy okoliczności, tj. statusu skarżącego jako posiadacza samoistnego lokalu.Należy przy tym zauważyć, że postępowanie karnoskarbowe i postępowanie administracyjne to dwa odrębne postępowania, mające inne cele i prowadzone są w oparciu o inne reguły (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5618/16). Celem tego pierwszego jest przede wszystkim ustalenie czy został popełniony czyn zabroniony, wyjaśnienie okoliczności z tym związanych oraz ustalenie, kto ewentualnie ponosi winę za ten czyn. W omawianej kwestii występują dwa rodzaje kar o różnym charakterze administracyjnym i karnym. Odpowiedzialność administracyjna za naruszanie warunków urządzania gier na automatach w zakresie odnoszącym się do miejsca ich urządzania oraz odpowiedzialność karnoskarbowa za prowadzenie gier na automacie wbrew przepisom ustawy nie wykluczają się wzajemnie. Odpowiedzialność karnoskarbowa oparta jest na odmiennych przesłankach niż odpowiedzialność za delikt administracyjny. O ile pierwsza z nich, oparta jest na zasadzie winy, którą można przypisać osobie fizycznej – to druga oparta jest już na przesłance obiektywnego naruszenia prawa.Zatem sam fakt przeprowadzenia określonych dowodów w postępowaniu karnoskarbowym nie oznacza, że organy administracji zobowiązane są do ich automatycznego powielania. Zakres postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej wyznaczają bowiem okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz potrzeba ich wyjaśnienia.W konsekwencji, podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność dotycząca uniewinnienia skarżącego w postępowaniu karnoskarbowym od zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 Kodeksu karnego skarbowego nie ma wpływu na trafność zaskarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 648/17) .Nie można również pomijać, że obowiązek wynikający z art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. nie oznacza konieczności przeprowadzania każdego potencjalnie możliwego dowodu, lecz wymaga wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zgromadzony materiał dowodowy pozwala na dokonanie ustaleń faktycznych, organ nie jest zobowiązany do dalszego rozszerzania postępowania dowodowego wyłącznie w celu powielania czynności przeprowadzonych w innym postępowaniu.W realiach niniejszej sprawy przedmiotem postępowania było przede wszystkim ustalenie, czy skarżący pozostawał posiadaczem samoistnym lokalu w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Organy zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń w tym zakresie. Skarżący nie wykazał natomiast, aby zeznania dodatkowych świadków mogły podważyć poczynione ustalenia lub doprowadzić do odmiennej oceny jego statusu prawnego.W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla przyjęcia posiadania zależnego nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, iż lokal został oddany innej osobie do używania. Posiadanie, zarówno samoistne, jak i zależne, jest bowiem kategorią prawa rzeczowego odnoszącą się do faktycznego władztwa nad rzeczą. Kluczowe znaczenie ma zatem nie samo istnienie określonego stosunku obligacyjnego, lecz rzeczywiste wykonywanie władztwa nad rzeczą oraz zakres tego władztwa.Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał nawet podstawowych elementów mających świadczyć o faktycznym oddaniu lokalu w posiadanie zależne innej osobie. Nie wskazał danych osoby, której lokal miał zostać przekazany, nie określił zasad korzystania z lokalu, czasu trwania rzekomego najmu, wysokości czynszu ani sposobu wzajemnych rozliczeń. Nie sposób przyjąć za przekonujące stanowisko, zgodnie z którym właściciel lokalu, tj. skarżący skutecznie oddał go w posiadanie zależne osobie, której danych nie zna, nie potrafi jej zidentyfikować oraz nie dysponuje żadnymi obiektywnymi dowodami potwierdzającymi istnienie takiego stosunku prawnego lub faktycznego.Ponadto, skarżący przesłuchany w charakterze świadka, sam przyznał, że nie doszło ani do zawarcia umowy najmu, ani do zapłaty jakichkolwiek należności z tytułu najmu lokalu. Wskazał również, że jeszcze przed dniem kontroli potencjalny najemca poinformował go o rezygnacji z wynajmu. Oznacza to, że w chwili przeprowadzenia kontroli posiadaczem lokalu pozostawał bezspornie skarżący.Z zeznań skarżącego złożonych w dniu 3 marca 2020 r. wynika bowiem, że: "(...) Umowa wynajmu miała być sporządzona po wyremontowaniu tego pawilonu. Umowa nie została zawarta, ponieważ ten wynajmujący oświadczył, że opuszcza lokal, nie mówił dlaczego. On zostawił mi klucze i ja je odebrałem. W pomieszczeniu nie był wykonany remont (...)" – k. 78-79 akt administracyjnych. Podobnie we wcześniejszych zeznaniach z dnia 25 października 2018 r. skarżący wskazywał: "(...) W czerwcu przedzwonił do mnie, że oddaje mi klucze i zaprzestaje działalności, ja nawet nie zdążyłem spytać dlaczego oddaje mi ten lokal. On zostawił te klucze w otwartym lokalu, jak wtedy wszedłem do tego lokalu, to raczej nie widziałem, żeby był tam zrobiony remont (...)" – k. 40 akt administracyjnych.Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że lokal nie został wydany innej osobie do posiadania zależnego, a faktyczne władztwo nad nim sprawował skarżący jako jego właściciel.Wobec powyższego, organy i Sąd I instancji prawidłowo uznali, że brak było obiektywnych i wiarygodnych dowodów świadczących o rzeczywistym przekazaniu lokalu przez jego właściciela, tj. skarżącego innej osobie. Przeciwnie, zgromadzony materiał dowodowy prowadził do wniosku, że skarżący w dniu kontroli wykonywał wobec lokalu uprawnienia właścicielskie oraz zachowywał nad tym lokalem faktyczne władztwo. W konsekwencji, brak było podstaw do przyjęcia, że nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań wszystkich świadków występujących w postępowaniu karnoskarbowym mogło stanowić naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1,3 i 4 oraz art. 90 u.g.h. poprzez brak uchylenia decyzji wymierzającej karę pieniężną skierowanej do podmiotu nie będącego, ani posiadaczem samoistnym lokalu, ani posiadaczem zależnym lokalu, ani podmiotem prowadzącym działalność usługową w lokalu i nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u. g.h., ani podmiotem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie u.g.h.Odnosząc się do tego zarzutu zaznaczyć należy, że został on wadliwie postawiony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczy on bowiem naruszenia prawa materialnego, a konkretnie przesłanek odpowiedzialności administracyjnej przewidzianych w ustawie o grach hazardowych, wobec czego powinien zostać powołany w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.Przede wszystkim zauważyć należy, że część argumentacji przedstawiona w ramach tego zarzutu pozostaje oderwana od podstawy materialnoprawnej zaskarżonych decyzji. Organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 pkt 3 u.g.h., a więc z tytułu pozostawania posiadaczem samoistnym lokalu, w którym znajdowały się automaty do gier, przy jednoczesnym braku wykazania, że lokal stanowił przedmiot posiadania zależnego. Tymczasem argumentacja skargi kasacyjnej odnosi się także do przesłanek odpowiedzialności przewidzianych w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., dotyczących urządzającego gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.Podkreślić należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. ma charakter autonomiczny względem przesłanek określonych w pkt 1-3 tego przepisu. Dla przypisania odpowiedzialności posiadaczowi samoistnemu lokalu nie jest konieczne ustalenie, że podmiot ten był jednocześnie urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Decydujące znaczenie ma natomiast ustalenie, że dany podmiot pozostawał posiadaczem samoistnym lokalu, który nie został oddany w posiadanie zależne, a w lokalu tym znajdowały się automaty do gier. Tych zaś ustaleń autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył. Jak już wskazano wcześniej, argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie do twierdzenia, że lokal miał zostać oddany w posiadanie zależne nieznanej skarżącemu osobie. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte żadnymi obiektywnymi i wiarygodnymi dowodami.W konsekwencji, należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną przedstawioną w decyzjach organów i trafnie przyjął, że skarżący spełniał przesłanki odpowiedzialności administracyjnej przewidziane w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).