Wyrok - II SAB/Łd 128/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku. Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr 2 im. Wandy Chotomskiej w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Przedszkola nrZobowiązano organ do załatwienia wniosku. Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr 2 im. Wandy Chotomskiej w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
UZASADNIENIE
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P. J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr 2 im. Wandy Chotomskiej w Zgierzu na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego.Z akt sprawy wynika, że P. J. e-mailem z dnia 3 lutego 2026 r. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Przedszkola nr 2 w Zgierzu w trybie ustawyz dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o przekazanie następujących danych: "1. Zestawienia imiennej listy przyznanych w latach 2020, 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025 nagród przez dyrekcję Państwa placówki oświatowej dla wszystkich pracujących w niej nauczycieli z podaniem następujących danych: imię i nazwisko nauczyciela, szkoła w której pracuje nauczyciel, kwota nagrody brutto, data wypłacenia nagrody. 2. Proszę również o przedstawienie kopii dokumentów zawierających pisemne uzasadnienie przyznania nagród z punktu 1".W dniu 16 lutego 2026 r. Dyrektor poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu na udzielenie informacji o 2 miesiące czyli do dnia 3 kwietnia 2026 r.Następnie w dniu 2 kwietnia 2026 r. Dyrektor przekazał wnioskodawcy wykaz nagród przyznanych nauczycielom przez Dyrektora w latach 2020-2025 w formie tabeli, przy czym imiona i nazwiska poszczególnych nauczycieli zastąpił numerami umów nauczycieli. Ponadto Dyrektor wskazał w jaki sposób przyznawane są nagrody nauczycielom. Dyrektor poinformował wnioskodawcę, że nagrody przyznawane są nauczycielom za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńcze, a także za zaangażowanie i realizację zadań statutowych przedszkola zgodnie z przepisami art. 49 ustawy - Karta Nauczyciela oraz na podstawie regulaminu przyznawania nagród określonego Uchwałą nr LI/482/06 Rady Miasta Zgierza z dnia 31 sierpnia 2006 r.W dniu 8 kwietnia 2026 r. P. J. złożył skargę na bezczynność Dyrektora zarzucając naruszenie:art. 61 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez bezprawne ograniczenie prawa do otrzymywania informacji o charakterze publicznym, co do których nie zachodzą przesłanki do wyłączenia jawności.art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezprawne utajnienie imion i nazwisk nauczycieli pod pozorem ochrony prywatności, mimo że pełnią oni funkcje publiczne;3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez udzielenie informacji niepełnej, niezgodnej z zakresem żądania (brak uzasadnień dla przyznanych nagród).;4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez niedopełnienie obowiązku wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk nauczycieli, w sytuacji gdy organ uznał, że podlegają one ochronie;.W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania, w tym również nauczycieli szkół podstawowych, niezależnie od tego, iż tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych. Skarżący zauważył, że w niniejszej sprawie organ nie wydał decyzji odmownej w zakresie braku ujawnienia imion i nazwisk poszczególnych nauczycieli, którzy otrzymali od dyrektora placówki oświatowej nagrody, więc uniemożliwił merytoryczne odniesienie się przesłanek jakimi kierował się Organ dokonując anonimizacji tabeli z nagrodami oraz braku przekazania uzasadnień dla przyznanych nagród. Jako radny wykonujący mandat, w celu prawidłowego pełnienia swojej funkcji skarżący potrzebuje mieć wiedzę o tym jak funkcjonuje samorząd i jego jednostki organizacyjne.Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o:1) zobowiązanie organu do pełnego rozpatrzenia wniosku poprzez udostępnienie informacji zgodnie z treścią wniosku tj. podania imion i nazwisk nauczycieli przy kwotach nagród oraz przedstawienia kopii dokumentów zawierających pisemne uzasadnienie przyznania nagród w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi;2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Motywując swoje stanowisko organ podniósł, że odpowiedział na zapytanie skarżącego, z tym że w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 13 ust.2 ustawyo dostępie do informacji publicznej, wobec czego nie pozostaje w bezczynności.Dyrektor zgodził się ze skarżącym, że żądanie udostępnienia informacjiw zakresie wynagrodzeń osób zatrudnionych w jednostkach sfery budżetowej co do zasady jest informacją publiczną i dotyczy katalogu spraw publicznych. Należy mieć jednak na względzie, że ujawnienie listy imion i nazwisk poszczególnych nauczycieli wraz z podaniem kwotowych nagród w okresie ostatnich pięciu lat może naruszać prywatność tych osób. Tymczasem zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Zdaniem organu choć nauczyciele podlegają szczególnej ochronie prawnokarnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych to jednak nie składają oświadczeń majątkowych - w swojej pracy nie wydają decyzji administracyjnych ani nie podejmują decyzji związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Ponadto - nawet jeśli uznamy nauczycieli za osoby pełniące funkcje publiczne to jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - gdy dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki tj. prawa do prywatności oraz prawa do informacji publicznej - nie można a priori wyłączyć tej ochrony - nawet gdy mowa o osobach, co do których uznaje się, że pełnią funkcję publiczną. Należy natomiast w każdym konkretnym przypadku ważyć obie chronione prawem wartości a tam gdzie wkraczanie w sferę prywatności w wyraźny sposób styka się ze sferą publiczną - musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją - mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi.W przedmiotowym przypadku - z tabeli przekazanej przez Dyrektora wynika, jakie nagrody zostały przyznane nauczycielom w tej placówce na przestrzeni ostatnich sześciu lat. Dodatkowo numery umów zastępując nazwiska pozwalają zweryfikować - czy dany nauczyciel otrzymał nagrodę w kolejnych latach, czy nie. W związku z tym, podana przez Dyrektora tabela pozwala zweryfikować - w jaki sposób były przyznawane nagrody a tym samym w jaki sposób były wydatkowane środki publiczne.Zdaniem Dyrektora, występująca w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżność co do zakresu dopuszczalnego udostępniania danych osobowych nauczycieli w odniesieniu do składników wynagrodzenia o charakterze uznaniowym potwierdza, że przyjęta w niniejszej sprawie wykładnia przepisów prawa nie może być kwalifikowana jako pozostawanie w bezczynności. Udostępnienie informacji obejmującej liczbę oraz wysokość przyznanych nagród, przy jednoczesnym ograniczeniu zakresu danych osobowych nauczycieli, mieści się w granicach dopuszczalnej i racjonalnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor dokonał wyważenia konstytucyjnego prawa do informacjiz prawem do prywatności pracowników, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.Dyrektor, rozpoznając wniosek Skarżącego, działał jako administrator danych osobowych pracowników w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych, ponosząc prawną odpowiedzialność za sposób ich przetwarzania i ujawniania. Obowiązek ten obejmuje nie tylko formalne stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz także realną ocenę ryzyk naruszenia dóbr osobistych osób, których dane dotyczą.W toku rozpoznawania wniosku Dyrektor posiadał wiedzę, że informacje publiczne uzyskiwane przez P. J. są publikowane na ogólnodostępnym profilu w mediach społecznościowych, a następnie poddawane intensywnej, często emocjonalnej ocenie publicznej. Dyrektor miał również świadomość, że pod publikacjami dotyczącymi ujawniania dodatków czy innych wynagrodzeń nauczycieli pojawiają się komentarze o charakterze stygmatyzującym i deprecjonującym, przypisujące nauczycielom określone postawy ideologiczne, zarzuty "tworzenia koterii" czy "donosicielstwa". Wnioskodawca nie moderuje i nie usuwa wypowiedzi mogących potencjalnie naruszać dobra osobiste nauczycieli.Powyższy kontekst nie został przywołany w celu oceny motywów Skarżącego, lecz jako element niezbędny do oceny realnych skutków społecznych ujawnienia danych osobowych nauczycieli. Administrator danych, uwzględniając znane mu skutki wcześniejszych publikacji, ma obowiązek reagować poprzez zastosowanie środków minimalizujących ryzyko naruszenia dóbr osobistych nauczycieli.Szczególnego znaczenia w niniejszej sprawie nabiera także rola zawodu nauczyciela jako zawodu zaufania publicznego, wykonywanego w systemie oświaty, którego funkcjonowanie opiera się na relacjach opartych na zaufaniu społecznym. Nauczyciele realizują zadania publiczne o charakterze wychowawczo-opiekuńczym, pracując z dziećmi i rodzinami, a ich pozycja społeczna jest wyjątkowo wrażliwa na publiczną stygmatyzację lub uproszczone oceny. Z tego względu ujawnianie informacji personalnych dotyczących indywidualnych składników wynagrodzenia, w tym o charakterze uznaniowym, wymaga szczególnej ostrożności i proporcjonalności, uwzględniającej standardy ochrony prywatności.Dyrektor brał również pod uwagę sytuację nauczycieli, którzy w okresie objętym wnioskiem nie otrzymali nagrody z przyczyn obiektywnych, takich jak: długotrwałe zwolnienie lekarskie, urlop dla poratowania zdrowia, urlop wychowawczy, macierzyński lub inne usprawiedliwione nieobecności. Ujawnienie imiennej listy osób nagrodzonych, bez równoczesnego ujawnienia pełnego kontekstu kadrowego, mogłoby prowadzić do nieuprawnionych i krzywdzących ocen porównawczych, stawiających niektórych nauczycieli w fałszywym świetle.W tym stanie rzeczy zastosowanie anonimizacji danych osobowych nauczycieli stanowiło środek proporcjonalny, pozwalający z jednej strony na pełną realizację społecznej kontroli wydatkowania środków publicznych poprzez ujawnienie liczby i wysokości przyznanych nagród, a z drugiej - na skuteczną ochronę dóbr osobistych, prywatności oraz godności osób wykonujących zawód zaufania publicznego. Działanie to mieści się w granicach dopuszczalnej wykładni art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie może być oceniane jako bezczynność.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia.Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902) (dalej: u.d.i.p.).Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem skarżącego uznać należy, że skarga na bezczynność jest zasadna.Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest kwestionowane w sprawie, że organ władzy publicznej tj. Dyrektor Miejskiego Przedszkola nr 2 im. Wandy Chotomskiej w Zgierzu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W świetle przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe należy bowiem przyjąć, że dyrektor przedszkola publicznego, analogicznie do dyrektora szkoły publicznej, wykonuje zadania publiczne związane z realizacją prawa dzieci do wychowania i opieki, odpowiedniej do wieku i osiągniętego rozwoju. Stanowi integralną część systemu oświaty i edukacji. Wykonując zadania publiczne dysponuje majątkiem publicznym i reprezentuje kierowane przez siebie przedszkole na zewnątrz. Stąd też ciąży na nim obowiązek udzielania informacji, które spełniają kryterium przedmiotowe informacji publicznej. Jest on organem władzy publicznej, o którym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r., I OSK 2352/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a wobec tego jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Kwestia ta nie stanowiła zresztą sporu pomiędzy stronami.W rozpoznawanej sprawie należało zatem ocenić, czy żądane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną, a ponadto czy organ udzielił żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, czy też, jak zarzuca strona, pozostawał w sprawie bezczynny.W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w postaci imiennej listy przyznanych w latach 2020, 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025 nagród przez dyrekcję placówki oświatowej dla wszystkich pracujących w niej nauczycieli z podaniem następujących danych: imię i nazwisko nauczyciela, szkoła w której pracuje nauczyciel, kwota nagrody brutto, data wypłacenia nagrody, a ponadto domagał się przedstawienia kopii dokumentów zawierających pisemne uzasadnienie przyznania nagród. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 2 kwietnia 2026 r. przesłał wnioskodawcy informację w postaci zanonimizowanego wykazu nagród przyznanych nauczycielom w latach 2020-2025. Ponadto organ wskazał, że nagrody przyznawane są nauczycielom za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńcze, a także za zaangażowanie i realizację zadań statutowych przedszkola zgodnie z przepisami art. 49 ustawy - Karta Nauczyciela oraz na podstawie regulaminu przyznawania nagród określonego Uchwałą nr LI/482/06 Rady Miasta Zgierza z dnia 31 sierpnia 2006 r.Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów. Niewątpliwie informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą wynagrodzenia wszystkich pracowników organu. Skoro wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami, w tym również nagrody, finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zatem żądana przez skarżącego informacja z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dane te bowiem mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.). Wynagrodzenia te należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne.Nie można przy tym pominąć, że stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji żądanych informacji, lecz przez ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wobec tego wnioskując o podanie wysokości nagród przyznanych poszczególnym pracownikom placówki, wnioskodawca w istocie żądał udostępnienia informacji publicznej, a z kolei organ ma obowiązek takiej informacji udzielić, bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, lecz wówczas powinnością organu jest wydanie decyzji administracyjnej. W tym zakresie wniosek nie został rozpoznany zgodnie z ustawą, bowiem organ ani nie udostępnił skarżącemu informacji, ani nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osób, których informacja ta dotyczyła.Abstrahując od oceny czy żądane przez skarżącego dane podlegają ochronie prawnej stwierdzić należy, że nie sposób podzielić argumentacji organu, jakoby anonimizacja danych mogła zastąpić w niniejszej sprawie wydanie przez organ decyzji odmownej. Warto bowiem przypomnieć, że anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, stanowi realizację obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko wówczas, gdy czynność ta nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Kluczowe znaczenie ma zatem w takiej sytuacji zrekonstruowanie woli wnioskodawcy wyrażonej w żądaniu udostępnienia informacji publicznej oraz ocena wyniku anonimizacji pod kątem zachowania przez dany dokument walorów informacyjnych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2026 r., III OSK 1581/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie wolą skarżącego było uzyskanie imiennej listy nauczycieli, a co za tym idzie dokonanie anonimizacji tych danych jawi się jako niewystarczający i niewłaściwy sposób załatwienia wniosku skarżącego.Wskazać należy, że jeśli żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, to podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela informacji niepełnej lub wymijającej (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2025 r., III OSK 218/25, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie rację ma skarżący, że wobec udostępnienia informacji dotyczącej przyznanych nagród nauczycielom w latach 2020-2025 z pominięciem przypisania tych kwot konkretnym nauczycielom organ w istocie udzielił informacji niepełnej. W zakresie żądania dotyczącego "imiennej listy nauczycieli", które stanowiło istotny dla skarżącego element wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ ani nie udostępnił informacji w żądanym zakresie i formie, ani nie wydał decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Taki stan rzeczy uzasadniał uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie do pełnego rozpatrzenia wniosku strony. Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.Organ nie udostępnił ponadto skarżącemu kopii dokumentów zawierających pisemne uzasadnienie przyznania nagród i w tym zakresie również pozostaje bezczynny. Mimo wskazania w jakich przypadkach przyznawane są pracownikom nagrody, organ nie wyjaśnił, czy żądane dokumenty zostały sporządzone, a co za tym idzie - czy podlegają udostępnieniu, czy też nie zostały sporządzone i wobec tego organ nie może ich udostępnić, bowiem informacją taką nie dysponuje.Powyższe okoliczności sprawy uzasadniały uwzględnienie skargi na bezczynność organu również w powyższym zakresie i zobowiązanie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku).W związku z powyższym Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd oceniając charakter bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził w pkt 2 sentencji wyroku, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca nie określił w przepisach p.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny sąd orzekający musi ocenić daną sprawę, przy czym ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego. Uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa. Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu. Sąd uznał, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy. Organ w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. odpowiedział na wniosek skarżącego, choć przyznać należy, że w niepełnym zakresie. Bezczynność w zakresie imion i nazwisk poszczególnych nauczycieli wynikała z błędnego przekonania organu, że dokonanie anonimizacji żądanych przez skarżącego danych jest wystarczającym sposobem załatwienia jego wniosku. Nawet jednak niewłaściwa interpretacja przepisów czy ich zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dostrzegł zatem jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, że bezczynność organu była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Wobec tego zdaniem Sądu należy uznać, że stwierdzona przez Sąd bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu Sąd również uznał, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie dolegliwości pieniężnej, polegającej na wymierzeniu organowi grzywny nie jest uzasadnione (art. 149 § 2 p.p.s.a.).O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.aj., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.aj