Postanowienie - I SA/Kr 599/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Kr 5/20 postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2. zwrócić D.B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczoOdrzucono skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Kr 5/20 postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2. zwrócić D.B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
uiszczenie wpisu sądowego / odrzucenie skargi administracyjnej
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jarosław Wiśniewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., postanowieniem z 28 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Kr 5/20 odrzucił skargę D.B. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 17 października 2019r., nr 1201-IEE.711.1.148.2019.2.ET w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie braków formalnych skargi (brak nr PESEL, brak osnowy skargi, brak określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego). Postanowienie Sądu uprawomocniło się z dniem 27 listopada 2024r., co wynika z postanowienia starszego referendarza sądowego o stwierdzeniu prawomocności z dnia 16 czerwca 2026r.Pismem z 30 lipca 2025r., sprecyzowanym następnie pismem z 2 września 2025r., skarżący wniósł o wznowienie zakończonych postępowań sądowych, toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, w tym m.in. pod sygn. akt I SA/Kr 5/20. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 272 § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o sygn. C-42/24. Zaznaczył, że decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania, przypadającej do zwrotu naruszyła art. 3 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. została wydana po upływie maksymalnego okresu przedawnienia. Podkreślił, że przyjęta przez organy krajowe i Sąd I instancji wykładnia przepisów wspólnotowych dotyczących przedawnienia zwrotu dofinansowania była wadliwa. Równocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego z uwagi na problemy zdrowotne spowodowane w jego ocenie głównie przez bezprawne działania instytucji państwowych.W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 marca 2026r., pismem z 16 marca 2026r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 10 września 2025r. w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Ww. wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 3 kwietnia 2026r., natomiast 10 kwietnia 2026r. uiścił on wpis sądowy od skargi o wznowienie postępowania sądowego.Postanowieniem z 24 marca 2026r. sygn. I SA/Kr 599/25 Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (Dział VII. Wznowienie postępowania) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.W zakresie terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania, wskazać należy, że po prawomocnym przywróceniu skarżącemu terminu do jej wniesienia, Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania z tego powodu.Natomiast złożona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu, gdyż nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.Zgodnie z treścią art. 272 § 2a p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia.W orzecznictwie podkreśla się, że badanie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. nie ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy formalnie w skardze o wznowienie powołano podstawę wznowienia przez wskazanie konkretnego przepisu w ramach art. 271-273 p.p.s.a.Weryfikuje się natomiast, czy przez wzgląd na uzasadnienie, podnoszone podstawy rzeczywiście zachodzą. Sformułowanie zatem podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. samo przez się nie oznacza oparcia takiej skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wynika, że wskazana podstawa w istocie nie zachodzi. Sytuacja taka wystąpi, np. w przypadku wskazania na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które nie ma nic wspólnego z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego objętego skargą o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., I FSK 236/21; postanowienie NSA z 4 września 2025 r., I GSK 1012/25; postanowienie WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2025 r., I SA/Gd 218/25).W wyroku wskazanym przez skarżącego, TSUE orzekał w sprawie terminów przedawnienia, przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i w uregulowaniach krajowych. TSUE orzekł, że (1) artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustalającym termin przedawnienia dłuższy niż termin przewidziany w art. 3 ust. 1, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności. Przepisy te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które przewidują, że ten termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym organy krajowe stwierdziły nieprawidłowość w odniesieniu do przepisów tego rozporządzenia; a nadto (2), że artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia możliwości ustanowienia terminu przedawnienia dłuższego niż czteroletni termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, to nieprzekraczalny termin przedawnienia ustalony w tym art. 3 ust. 1 akapit czwarty należy obliczać poprzez odniesienie do tego dłuższego terminu przedawnienia.Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że prawomocne orzeczenie kończące postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący, to postanowienie odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. z powodu nieusunięcia przez skarżącego braków formalnych skargi (brak nr PESEL, brak osnowy skargi, brak określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego) w ustawowym terminie.Wyjaśnić trzeba, że odrzucenie skargi oznacza, że Sąd w ogóle nie zajmował się merytorycznym badaniem aktu będącego przedmiotem kontroli sądowej, bowiem wniesiona skarga okazała się niedopuszczalna z przyczyn formalnych. Nie było zatem żadnej przestrzeni na jakiekolwiek powiązanie tematyki objętej rzeczonym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości i postanowienia z 28 sierpnia 2020r., kończącego postępowanie o sygn. akt I SA/Kr 5/20. W szczególności Sąd nie dokonywał w tamtym postępowaniu wykładni przepisów wspólnotowych dotyczących przedawnienia zwrotu dofinansowania, o której wzmiankuje skarżący. Widać zatem na pierwszy rzut oka, że powołane przez skarżącego orzeczenie TSUE nie ma żadnego wpływu na treść wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi.W ocenie Sądu powyższy brak związku jest na tyle oczywisty, że Sąd miał możliwość odrzucić skargę o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym, w ramach granic wstępnego badania skargi o wznowienie postępowania wyznaczonych w art. 280 § 1 p.p.s.a.Ponadto dodać należy, że sam skarżący nie wskazał, jak w jego ocenie, powołane orzeczenie TSUE ma wpływ na treść postanowienia z 28 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Kr 5/20 o odrzuceniu skargi. Skarżący w swoim wywodzie przedstawił opinię, że wyrok TSUE ma wpływ na postępowanie w przedmiocie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 29 czerwca 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Trzeba jednak mieć na względzie, że decyzja ta nie była przedmiotem kontroli w postępowaniu zakończonym postanowieniem WSA w Krakowie z 28 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Kr 5/20.W skardze o wznowienie postępowania, próżno szukać nawiązania przez skarżącego do realiów postępowania zakończonego wyżej wymienionym postanowieniem. W zasadnie jedyną okolicznością, która pozwala w zindywidualizowany sposób powiązać skargę o wznowienie postępowania z powyższym postanowieniem, jest sygnatura "I SA/Kr 5/20", jaką wymienił skarżący wśród 27 innych sygnatur. Podkreślić trzeba, że przez wzgląd na wyjątkowość instytucji wznowienia postępowania, Sąd nie może samodzielnie doszukiwać się przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę.Końcowo stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący powołał w skardze przepis art. 272 § 2a p.p.s.a., to jednak w rzeczywistości skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie. Powołany przez skarżącego wyrok TSUE nie ma wpływu na treść wydanego prawomocnego orzeczenia, kończącego postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący.W świetle powyższego Sąd – działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzucił skargę o wznowienie postępowania. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a..