Wyrok - II GSK 919/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2671/22 w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora TranspOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2671/22 w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transp
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 133
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 177
ppsa
art. 135
ppsa
art. 176
ppsa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2671/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi U. sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr BP.502.219.2022.0155.RZ9.250156 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2022 r.; zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej U. sp. z o.o. z siedzibą w G. 400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Organ administracji wniósł również o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że w wyniku błędnej interpretacji zapisów wewnętrznego zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 28/2014 z 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, organy w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, poprzez nieuwzględnienie "błędu pomiaru" podwójnej osi pojazdu, co doprowadziło do nałożenia na stronę surowszej kary pieniężnej podczas, gdy organy w sposób prawidłowy ustaliły nacisk podwójnej osi pojazdu, przy pomocy zalegalizowanych urządzeń pomiarowych, co do których nie istnieją przepisy prawa powszechnie obowiązującego nakazujące obejmowanie jakichkolwiek "błędów pomiarów",2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 450) poprzez jego niezastosowanie podczas gdy organ w sposób właściwy zastosował ten przepis poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej we właściwej wysokości, tj. 10 000 zł oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a poprzez jego zastosowanie przez Sąd i uznanie za słuszne wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 6000 zł, podczas gdy właściwym było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem tych decyzji należało wnioskować na tej podstawie, że wobec wadliwego podejścia do rozumienia oraz zastosowania w rozpatrywanej sprawie § 30 ust. 1 i ust. 2 zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, organy administracji publicznej niezasadnie pominęły – co wobec tychże wadliwości prowadziło również do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego istotnych okoliczności – dopuszczalny tą regulacją prawną 2% margines błędu pomiaru, którego ustanowienie jest – zdaniem Sądu I instancji – motywowane potrzebą uwzględniania tolerancji wartości wskazywanych przez wagę w celu ustalenia parametrów wagowych pojazdu również w sytuacji, gdy ma to wpływ na wysokość kary pieniężnej nakładanej w związku z nienormatywnością pojazdu. Wobec tego, że o wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę decydował pomiar nacisku podwójnej osi napędowej kontrolowanego pojazdu – wynoszący bez zastosowania 2% marginesu błędu pomiaru 20,20 t – wskazujący na przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,20 t, a więc o 12,22%, zastosowanie dopuszczalnego 2% marginesu błędu pomiaru nie mogło pozostawać bez wpływu na wniosek, że wysokość kary pieniężnej wynosiłaby nie 10 000 zł, lecz 6 000 zł.Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.Podkreślając w punkcie wyjścia, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – którego funkcją i celem jest kontrola zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przeprowadzana w granicach wyznaczonych stawianymi w niej zarzutami i korespondującym z nimi ich uzasadnieniem – czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17) – co wobec znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie, powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13) –wymaga przede wszystkim przypomnienia, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, albo – tak jak w rozpatrywanej sprawie – nałożenia obowiązku.W tym też kontekście – i zarazem wobec istoty spornej w sprawie kwestii rysującej się na tle zestawienia przywołanego powyżej stanowiska Sądu I instancji z podważającym jego prawidłowość stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa, ani zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ani też zarzut niewłaściwego zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym (odpowiednio, pkt 1 oraz pkt 2 petitum skargi kasacyjnej).Przede wszystkim trzeba podkreślić, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. s. 3 – 4) nie wynika, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania i rekonstruowanych z nich wzorów działania adresowanych do organu administracji publicznej stanowiących wzorce kontroli legalności zaskarżonego działania administracji (art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) oraz wzoru działania adresowanego bezpośrednio do tego Sądu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a.), które Sąd ten miałby naruszyć kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a ponadto na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanego naruszenia wymienionych przepisów postępowania na wynik sprawy, co wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, nie może – wobec jego daleko idących deficytów – odnieść skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ.Powyższe nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie może być uznany za skuteczny zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zwłaszcza, że ocena (zasadności) zarzutu błędu subsumcji może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).Co więcej, wobec treści przywołanego przepisu prawa – z którego wynika, że karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1500 zł - za brak zezwolenia kategorii I; 2) 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii II-IV; 3) za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepis ten – odnosząc się do (zasad określania) wysokości kary pieniężnej – ma charakter tzw. przepisu konsekwencyjnego, a więc innymi słowy, że jest przepisem sankcjonującym w relacji do sankcjonowanego przepisu art. 64 ust. 1 – 3 w związku z art. 140aa ust. 1 (w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2) ustawy – Prawo o ruchu drogowym ustanawiającego warunki ruchu pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych, których naruszenie podlega karze pieniężnej nakładanej decyzją adresowaną do podmiotów, o których jest mowa w ust. 3 art. 140aa tej ustawy.Wobec treści oraz funkcji przepisu art. 140ab ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie sposób jest więc twierdzić, że Sąd I instancji miałby naruszyć jego pkt 3 lit. b) przez jego niezastosowanie, zaś jego pkt 3 lit. a) przez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem przepis ten – co trzeba podkreślić – nie wyznaczał zbioru koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. Stanowiąc o przekroczeniu dopuszczalnych wartości, o których jest w nim mowa, odpowiednio o nie więcej niż o 10% (lit. a) i o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (lit. b), przepis ten określa wyłącznie wysokość kary pieniężnej, która jest odpowiednio wyższa za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu o odpowiednio większą wartość.W związku z tym, że o dopuszczalnych parametrach pojazdu oraz warunkach ruchu pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych – a co za tym idzie, o koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie tych warunków, którego rezultat determinuje sposób stosowania art. 140ab ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy, a mianowicie stosowanie lit. a), albo lit. b), albo lit. c) tego przepisu prawa – trzeba wnioskować na podstawie (sankcjonowanych) przepisów art. 64 ust. 1 – 3 w związku z art. 140aa ust. 1 (w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2) przywołanej ustawy oraz art. 66 ust. 5 tej ustawy i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych – do których nota bene odwołano się w zaskarżonej decyzji (zob. s. 1, s. 4 – 5) – wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga podkreślenia, że sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie oraz jego rezultat zostały – w relacji do przywołanych przepisów prawa – zorientowane i zarazem zdeterminowane zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, w tym zwłaszcza treścią § 30 tego zarządzenia (zob. s. 7 – 8 zaskarżonej decyzji oraz s. 2 – 3 decyzji organu I instancji).Jeżeli kwestionując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku skarżący kasacyjnie organ w ogóle nie podważa clou stanowiska Sądu I instancji (zob. 11 – 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), z którego wynika, że ocena odnośnie do braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 6 czerwca 2022 r. była motywowana wadliwym rozumieniem oraz zastosowaniem przez organy administracji § 30 ust. 1 i ust. 2 (w związku z § 29d) wymienionego zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którego konsekwencją były błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego istotnych okoliczności – to jest błędne ustalenie nacisku podwójnej osi napędowej kontrolowanego pojazdu, który bez koniecznego zastosowania 2% marginesu błędu pomiaru wynosił 20,20 t wskazując na przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,20 t, a więc o 12,22% – a mianowicie, nie zarzuca naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny odpowiednich przepisów tego zarządzenia, to nie może pozostawać to bez wpływu na wniosek, że w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów skargę kasacyjną tym bardziej należało uznać za nieuzasadnioną.Zwłaszcza, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną – o czym była mowa powyżej – wskazanych deficytów skargi kasacyjnej w żadnym stopniu, ani też zakresie nie usuwa argumentacja eksponująca znaczenie konsekwencji mających – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – wynikać z ustanowionej na gruncie przywołanego zarządzenia instytucji prawa do tzw. "drobnego błędu" – której źródła, treści oraz istoty organ administracji przy tym nie wyjaśnia w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać – czy też argumentacja eksponująca znaczenie okoliczności, że "[...] procedura ważenia była wprowadzona celowo i organy nie mogły dokonać błędnej jej interpretacji", że "Organ [...] nie może modyfikować procedury kontrolnej [...]", czy też argumentacja z której wynika, że "[...] ustalenia faktyczne, niezależnie od okoliczności powinny być zawsze ustalane na tych samych, obiektywnie niezmiennych zasadach. "Naciąganie" procedury odjęcia błędu pomiaru na wszystkie przypadki [...] stanowiłoby [...] nierówne traktowanie kontrolowanych" (s. 4 skargi kasacyjnej). Argumentacja ta nie odwołuje się bowiem, do żadnych wzorów normatywnych, które miałyby zostać naruszone przez Sąd I instancji, jako wzorce kontroli legalności zaskarżonej decyzji.Deficytów stanowiska organu administracji w omawianym zakresie – co trzeba podkreślić w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów – nie usuwa również teza, że "[...] żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisy Prawa o miarach nie nakazuje odejmowania tolerancji od wyników pomiarów uzyskanych za pomocą legalizowanych urządzeń pomiarowych. Wyniki pomiarów uzyskane przy pomocy legalizowanych urządzeń mają rękojmię prawa na ich poprawność" (s. 3 skargi kasacyjnej).W odpowiedzi na tego rodzaju stanowisko – i abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji podważył prawidłowość posłużenia się przez organ administracji wagami typu SAW 10C III, czy też aby podważył sposób ich użycia, a tym samym, aby podważył wynik ważenia kontrolowanego pojazdu przeprowadzonego z użyciem tychże wag, albowiem wynika z niego wniosek przeciwny (zob. 9 – 10 uzasadnienia orzeczenia) – wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga ponownego podkreślenia – i zarazem przypomnienia – że sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie oraz jego rezultat zostały zorientowane i zarazem zdeterminowane zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, w tym zwłaszcza treścią § 30 tego zarządzenia, co wprost wynika z zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 6 czerwca 2022 r. (zob. s. 7 – 8 kontrolowanej decyzji oraz s. 2 – 3 decyzji organu I instancji).Jakkolwiek – co jest aż nadto oczywiste w świetle art. 93 ustawy zasadniczej (odnośnie do jego paradygmatycznego charakteru zob. zwłaszcza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie K 21/98) – wymienione zarządzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest aktem prawa wewnętrznie obowiązującego z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy – w tym zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do jego adresatów, którymi są podmioty organizacyjnie podległe podmiotowi wydającemu akt wewnętrznego kierownictwa – to jednak wobec tego, że zarządzenie to – co jest nie mniej oczywiste w świetle przedmiotu jego regulacji – kształtowało sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie oraz rezultat tego postępowania wyrażający się w ustaleniu konsekwencji prawnych tak ustalanych faktów wobec adresata decyzji wieńczącej to postępowanie, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że operując w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie był pozbawiony – co jest nie mniej oczywiste w świetle art. 178 ust. 1 ustawy zasadniczej – prawa kontroli legalności zaskarżonej decyzji z pozycji argumentów stanowiących konsekwencję oceny odnośnie do braku prawidłowości rozumienia oraz stosowania przez organy administracji wzorów działania adresowanych do nich na gruncie postanowień przywołanego zarządzenia.W związku z tym więc – co ponownie trzeba podkreślić – że skarżący kasacyjnie nie zarzuca naruszenia przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego – które wobec przedmiotu jego regulacji determinowało sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz wynik tego postępowania – to w rekapitulacji należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a..