Wyrok - III OSK 2430/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 244/25 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie roOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 244/25 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie ro
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Przemysław Szustakiewicz
Podstawa prawna
art. 7
kpa
art. 64
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 141
ppsa
art. 188
ppsa
art. 204
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 244/25, oddalił skargę M. S. (dalej "skarżący") na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej "organ" lub "Minister") w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Wnioskiem z dnia 3 lutego 2025 r. skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej naboru, tj.: 1) wewnętrznych normatywów (zarządzenia Ministra/Dyrektora Generalnego lub inne dokumenty z kompletami załączników) dot. procedury przeprowadzania naborów na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej jakimi kierują się pracownicy organu przeprowadzając i organizując nabór na wolne stanowisko; 2) listy kandydatów spełniających wymagania formalne w naborze o nr 146466, których powiadomiono w związku z tym o zakwalifikowaniu do kolejnego etapu naboru – uwzględniając podanie imienia, nazwiska, posiadane wykształcenia (ukończone kierunki studiów i studiów podyplomowych), rok ukończenia kursu kancelaryjno archiwalnego I stopnia i nazwę organizatora kursu, informację o latach stażu pracy w archiwach zakładowych każdej z osób; 3) listy kandydatów, których oferty zostały odrzucone jako nie spełniające wymagań formalnych w naborze o nr 146466 – uwzględniając podanie imienia, nazwiska, posiadane wykształcenia (ukończone kierunki studiów i studiów podyplomowych), rok ukończenia kursu kancelaryjna archiwalnego I stopnia i nazwę organizatora kursu i informacji o latach stażu pracy w archiwach każdej z osób; 4) kopii dokumentu, w którym udokumentowano wyniki badania spełnienia warunków formalnych ofert złożonych do naboru o nr 146466; 5) sprawozdania rocznego archiwum zakładowego organu za 2024 i 2023 r.Organ pismem z dnia 17 lutego 2025 r. udzielił odpowiedzi na wniosek, w której przekazano skarżącemu "Zasady przeprowadzania naboru oraz naboru wewnętrznego na wolne stanowiska pracy do służby cywilnej w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej niebędące wyższymi stanowiskami" wraz z załącznikami; w zakresie pkt 2 wniosku, organ przekazał informacje dotyczące kandydatów spełniających wymagania formalne w naborze o nr 146466, wskazując ich imię i nazwisko, wykształcenie ze specjalizacją archiwalną, doświadczenie zawodowe co najmniej 3 lata na stanowiskach związanych z prowadzeniem archiwum zakładowego, ukończony kurs kancelaryjno-archiwalny 1 stopnia wraz z nazwą organizatora kursu; w zakresie pkt 3 i 4 wniosku wskazano, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej wyłącznie imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełnili wymagania formalne oraz wynik naboru stanowią informację publiczną – dane o osobach, które nie spełniły wymagań formalnych nie stanowią informacji publicznej. Wyniki badania spełnienia warunków formalnych, ofert złożonych do naboru o nr 146466 zostały udokumentowane w protokole z przeprowadzonego naboru – w załączeniu przekazano zanonimizowany protokół ze względu na ochronę danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p."); w zakresie pkt 5 wniosku organ wyjaśnił, że sprawozdanie roczne z działalności archiwum zakładowego za rok 2024 nie zostało jeszcze sporządzone. Zgodnie z § 42 ust. 1 Instrukcji archiwalnej, stanowiącej załącznik nr 3 do zarządzenia nr 3 Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 grudnia 2023 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwum zakładowego Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, archiwista sporządza sprawozdanie w terminie do dnia 31 marca roku następnego po roku sprawozdawczym. W załączeniu organ przekazał zanonimizowane sprawozdanie z działalności za rok 2023 ze względu na ochronę danych, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. Jednocześnie Minister poinformował, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie stanowią informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą.W skardze na bezczynność organu skierowanej do WSA w Warszawie skarżący postawił zarzut naruszenia: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotem złożonego wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z treścią pytań 2-5 wniosku, organ pozostaje w bezczynności, co sprawia, że skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.W dniu 23 września 2025 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji przytoczył podstawę prawną oraz definicję bezczynności organu – i stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej przedmiotu wniosku – czy ma on w całości walor informacji publicznej, jak twierdzi skarżący, czy też nie. Przed przystąpieniem do oceny żądanych przez skarżącego informacji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd I instancji wskazał na art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Stosownie zaś do art. 29 ustawy o służbie cywilnej imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wyniki naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. W ocenie WSA w Warszawie niewątpliwie zarządzenie "Zasady przeprowadzania naboru oraz naboru wewnętrznego na wolne stanowiska pracy do służby cywilnej w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej niebędące wyższymi stanowiskami" wraz z załącznikami stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Z akt postępowania wynika, że organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na pierwsze pytanie.Odnosząc się do kolejnych pytań, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym nie mają przymiotu informacji publicznej daty ukończenia kursu kancelaryjno-archiwalnego I stopnia, ponieważ kurs ten nie stanowił kryterium wpływającego na ocenę kandydata. Informacji publicznej nie stanowiło również żądanie udostępnienia listy kandydatów, których oferty zostały odrzucone jako nie spełniające wymagań formalnych w naborze oraz informacje o tych osobach (imiona, nazwiska, wykształcenie, roku ukończenia kursu, staż pracy). Ponadto, w opinii WSA w Warszawie, organ w sposób prawidłowy przekazał protokół, w którym udokumentowano wyniki badania spełnienia warunków formalnych ofert złożonych do naboru o nr 146466. W protokole zanimizowano jedynie dane osób, których oferty odrzucono, bo nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i ustawy o służbie cywilnej. Co do sprawozdania rocznego z działalności archiwum zakładowego za rok 2024 Sąd I instancji wskazał na wyjaśnienia organu, iż sprawozdanie nie zostało jeszcze sporządzone – zgodnie z § 42 ust. 1 Instrukcji archiwalnej, stanowiącej załącznik nr 3 do zarządzenia nr 3 Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 grudnia 2023 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwum zakładowego Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, archiwista sporządza sprawozdanie w terminie do dnia 31 marca roku następnego po roku sprawozdawczym. W załączeniu organ przekazał zanonimizowane sprawozdanie z działalności za rok 2023 ze względu na ochronę danych, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. W konkluzji Sąd I instancji wskazał, że odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona 14 dnia terminu, o którym mowa w art. 13 ust.1 u.d.i.p.Pismem z dnia 24 listopada 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. wywiódł skarżący (dalej także "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1. na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:a) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez WSA w Warszawie i uznanie, że w niniejszej sprawie wnioskowane przez skarżącego informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym;b) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez WSA w Warszawie i uznanie, że wnioskowane przez skarżącego informacje nie są informacjami podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym, a więc o sprawie publicznej;c) art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowane przez skarżącego informacje "w pkt..." nie są informacją o naborze kandydatów do zatrudnienia, tj. nie są informacją publiczną;2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia:a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na bezczynność w części na skutek bezzasadnego uznania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy w omawianym stanie faktycznym i prawnym wnioskowane przez skarżącego informacje dotyczą podmiotu publicznego i prawidłowości prowadzonych przez niego postępowań, a więc dotyczą sprawy publicznej;b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, tj. bez przedstawienia argumentów mających przekonywać, że organ nie dopuścił się bezczynności.Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie – w przypadku określonym w art. 188 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi – a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22).Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut 2b) – zauważyć trzeba, że powołany przepis traktuje o elementach uzasadnienia wyroku i stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., III OSK 2850/22).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji wyraźnie wskazał powody, dla których przyjął, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek w zakresie, w jakim rzeczywiście dotyczył on informacji publicznej – i tym samym nie pozostaje w bezczynności. "Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku.Zarzut naruszenia przepisów postępowania odnoszący się do art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (zarzut 2a) w założeniu – z uwagi na wadliwą konstrukcję – nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zarzut o tożsamej konstrukcji był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego – na gruncie sprawy o analogicznych uwarunkowaniach faktycznych i prawnych – w szczególności w wyroku z dnia 29 maja 2026 r., III OSK 2321/25. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumentację zaprezentowaną w tymże wyroku, toteż argumentacja przedstawiona dalej jest z nią zasadniczo zbieżna.Przepis art. 151 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 149 § 1 oraz § 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 145 § 1 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a. – ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., zobowiązany jest bezpośrednio powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jego zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Poza art. 151 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie powołał tylko art. 1 ust. 1 u.d.i.p.Ponieważ skarżący kasacyjnie na podstawie omawianego zarzutu usiłuje podważyć prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w zakresie zakwalifikowania żądanych przez niego informacji jako niestanowiących informacji publicznej – przytoczyć warto in extenso argumentację co do tej kwestii zawartą w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2026 r.: "Nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w tym zakresie, na podstawie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który określając zakres pojęcia informacji publicznej i odsyłając w zakresie jej udostępniania do »zasad i trybu określonych w niniejszej ustawie«, jednocześnie ich nie regulując, nie jest przepisem postępowania. Ponadto i w związku z tym, dla skuteczności tego powiązania niezbędne było wskazanie również na art. 10 ust. 1 u.d.i.p., regulujący tryb wnioskowy dostępu do informacji publicznej, tj. tryb, na podstawie którego złożono wniosek w niniejszej sprawie, a ponadto chcąc zaś zakwestionować prawidłowość oceny takiego dokumentu jak wniosek o udostępnienie informacji publicznej należało wskazać przepisy, które stanowią podstawy i kryteria dokonywania takiej oceny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera takich przepisów, konieczne jest zatem odwołanie się do ogólnych standardów w tym zakresie. Niewątpliwie standardy takie wyznacza zasada prawdy obiektywnej sformułowana w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym »W toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (...)«. W ugruntowanych poglądach doktryny i orzecznictwa wskazuje się, że w katalogu zasad ogólnych k.p.a. mieszczą się i takie, które mają znaczenie dla całego prawa administracyjnego pełniąc funkcję jego części ogólnej. Do zasad takich należy zaliczyć m.in. te, które zostały sformułowane w art. 7 k.p.a. Właśnie ze względu na taki ich uniwersalny charakter swoją wagą i treścią wykraczają poza ramy k.p.a. i przez to mają zastosowanie i do innych postępowań niż te, które zostały uregulowane w k.p.a., a także do prawa materialnego oraz ustroju administracji (zob. np. Z. Cieślak, Zasady prawa administracyjnego, w: Z. Cieślak, I. Lipowicz, Z. Niewiadomski, Prawo administracyjne. Część ogólna, Warszawa 2000, s. 65; J. Zimmermann, Alfabet prawa administracyjnego, Warszawa 2022, s. 300). Powołanie się na zasady zakodowane w art. 7 k.p.a. nie oznacza zatem stosowania proceduralnych przepisów k.p.a. do postępowania zainicjowanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, które nie kończy się wydaniem decyzji, lecz stosowaniem ogólnych norm-zasad całego prawa administracyjnego wysłowionych formalnie w art. 7 k.p.a. Potrzebę taką od lat akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślając np., że »Każdy wniosek, niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Nie można więc wykluczyć, że także i wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej nie będzie nadany bieg, jeśli jego treść nie pozwoli na ustalenie przedmiotu i istoty żądania, a wnioskujący takiego braku nie uzupełni. Czynności zmierzające do uzupełnienia takiego wniosku, czy też ustalenia rzeczywistej treści żądania nie będą co prawda podejmowane w trybie art. 64 k.p.a., ale w realizacji ogólnych zasad wynikających zarówno z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i z art. 6-12 k.p.a. Te ostatnie bowiem, jakkolwiek zamieszczone w kodeksie mającym zastosowanie do postępowań w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną, mają charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania administracji (władzy) publicznej« (zob. wyrok WSA w Krakowie z 13 listopada 2007 r., II SAB/Kr 58/07, LEX nr 974181; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SAB/Ol 33/12; H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 224-225). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wielokrotnie, że »Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Artykuł 10 ustawy nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony« (por. np. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., I OSK 903/13; wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., I OSK 3521/15; wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., III OSK 1077/21)".W świetle powyższego dla skutecznego zakwestionowania poprawności ustaleń i ocen Sądu I instancji w zakresie stanu faktycznego sprawy, a w tym przypadku statusu informacji o roku ukończenia kursu kancelaryjno-archiwistycznego przez kandydatów oraz o ich stażu pracy w archiwach zakładowych, nie było wystarczające poprzestanie na sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego zarzut ten nie mógł odnieść skutku.W tym miejscu, przed odniesieniem się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wypada zauważyć, że skoro skarżący kasacyjnie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie powołał przepisów postępowania mogących stanowić wzorzec kontroli ustaleń faktycznych Sądu I instancji, to ustalenia te pozostają miarodajne i nie podlegają weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym.Konstrukcja dwóch pierwszych zarzutów naruszenia prawa materialnego (zarzuty 1a i 1b) umożliwia ich łączne rozpoznanie, ponieważ na ich podstawie skarżący kasacyjnie, kwestionując ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy wytyka Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wadliwe, zdaniem skarżącego kasacyjnie, uznanie, że wnioskowane informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym. W związku z treścią tych zarzutów wyjaśnić należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumpcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również skutecznie prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że istotne pozostaje zweryfikowanie, czy w podniesionym zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego skarżący kasacyjnie wykazał, że Sąd I instancji w przyjętym stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał wadliwej subsumpcji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie tego nie uczynił, co sprawia, że omawiane zarzuty jawią się jako niezasadne. W tym kontekście wypada ponownie podkreślić, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie kwestionować stanu faktycznego (por. powołany wyrok NSA z dnia 29 maja 2026 r.).Z podobnych przyczyn nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez "ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowane przez skarżącego informacje »w pkt...« nie są informacją o naborze kandydatów do zatrudnienia, tj. nie są informacją publiczną". Przede wszystkim jest on sformułowany nieprecyzyjnie, bowiem nie wskazano w nim, o jakie informacje chodzi (wielokropek zamiast oznaczenia relewantnego punktu). Poza tym również w tym przypadku skarżący kasacyjnie nie wykazał błędu subsumpcji, podejmuje natomiast – niedopuszczalną w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego – próbę kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu I instancji.Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a