Postanowienie - II SA/Gd 110/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. nr SKO Gd/3622/25 w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE K. K. (dalej jakoOdmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. nr SKO Gd/3622/25 w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE K. K. (dalej jako
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
UZASADNIENIE
K. K. (dalej jako: "strona", "skarżąca") 16 stycznia 2026 r. nadała w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. nr SKO Gd/3622/25. Tego samego dnia, również w urzędzie pocztowym, nadała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek wyjaśniła, że termin do wniesienia skargi upłynął 8 stycznia 2026 r., jednak uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jej winy, bowiem w końcowym okresie biegu terminu do wniesienia skargi jej jedenastomiesięczne dziecko zachorowało, wymagając stałej opieki i wizyt lekarskich. Równocześnie skarżąca i jej mąż, osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności i postępującym rdzeniowym zanikiem mięśni, również zachorowali na infekcję wirusową, co spowodowało, że w tym czasie pozbawiona była faktycznie możliwości organizacyjnych i zdrowotnych do sporządzenia skargi. Skarżąca wyjaśniła, że sprawuje całodobową opiekę nad mężem i dzieckiem, a jednoczesna choroba wszystkich członków rodziny spowodowała obiektywną, niezależną od skarżącej przeszkodę w zachowaniu terminu. Przeszkoda ta ustała 11 stycznia 2026 r., a wniosek wraz ze skargą złożyła w terminie 7 dni od jej ustania. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżąca załączyła, jak to określiła, dokumentację medyczną w postaci karty wizyty ambulatoryjnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2026 r., poz. 143; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy).W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 9 grudnia 2025 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 8 stycznia 2026 r. Termin ten nie został przez skarżącą dochowany, bowiem skarga wniesiona została w dniu 16 stycznia 2026 r.W tym samym dniu złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej choroba jej, jej męża i dziecka ustała 11 stycznia 2026 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu należało uznać za dopuszczalny i złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.Zasadniczym warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się natomiast z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04; wszystkie przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności, takich jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia (por. T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). Strona wnosząca wniosek, aby uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu, powinna zatem wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej.Kryterium braku winy jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/03). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z 8 lipca 2008 r., II OZ 712/08, z 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15). Skoro przepis art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu, nawet lekkie niedbalstwo, powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia (zob. postanowienie NSA z 26 maja 2020 r., II FZ 124/20).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja nie uprawdopodabnia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyjaśniła, że w końcowym okresie biegu terminu do wniesienia skargi jej jedenastomiesięczne dziecko zachorowało, wymagając stałej opieki i wizyt lekarskich. Równocześnie skarżąca i jej mąż, osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności i postępującym rdzeniowym zanikiem mięśni, zachorowali na infekcję wirusową. W celu uprawdopodobnienia tych twierdzeń skarżąca przedłożyła jednak tylko kartę wizyty ambulatoryjnej z 3 stycznia 2026 r. dotyczącą jej dziecka, natomiast nie przedstawiła żadnego potwierdzenia stanu zdrowia męża i swojego. Uznać zatem trzeba, że argument dotyczący infekcji wirusowej skarżącej i jej męża, która uniemożliwić miała dokonanie czynności procesowej, nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Z karty ambulatoryjnej wizyty wynika, że dziecko w dniu 3 stycznia 2026 r. "nie gorączkuje kaszle mniej katar nadal apetyt słabszy". Zalecono leki i kontrolę za trzy dni. Z karty tej nie wynika, aby choroba dziecka wykluczała obiektywnie możliwość sporządzenia i wniesienia przez skarżącą skargi w terminie do dnia 8 stycznia 2026 r., tym bardziej, że korespondencję z organami prowadziła drogą elektroniczną, więc również ten mało wymagający pod względem logistycznym sposób wniesienia skargi był dla skarżącej dostępny.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, iż nie miała możliwości wnieść skargi w terminie.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.., orzekł jak w postanowieniu.