Postanowienie - I SAB/Wa 163/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE E. Ś. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wnioskuOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE E. Ś. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Łukasz Trochym
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
E. Ś. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 grudnia 2025 r. o wniesienie skargi nadzwyczajnej.W skardze wskazał, że występował do organu z wnioskami dotyczącymi wniesienia skargi nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] wydanego w sprawie o sygn. akt VII Ca 559/22. Zdaniem skarżącego jego pisma z dnia 12 lutego 2025 r. oraz 1 grudnia 2025 r., a także ponaglenia z dnia 12 lipca 2025 r. i 3 lutego 2026 r. nie zostały załatwione. Zarzucił organowi bezczynność oraz naruszenie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.). Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosków, stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.Organ wyjaśnił, że w dniu 4 stycznia 2023 r. wpłynął do Prokuratury Krajowej wniosek skarżącego o wniesienie skargi nadzwyczajnej od wyroku Sądu Okręgowego w [...] wydanego w sprawie VII Ca 559/22. Po przeprowadzeniu analizy akt sprawy nie stwierdzono przesłanek uzasadniających wniesienie skargi nadzwyczajnej. Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. skarżący został poinformowany o braku podstaw do skorzystania z tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Jak wskazał organ, po otrzymaniu powyższej informacji skarżący wielokrotnie kierował kolejne pisma domagając się ponownej analizy sprawy i zmiany stanowiska. Pisma te były traktowane jako ponowne wnioski dotyczące tej samej sprawy i pozostawiane bez biegu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:skarga podlega odrzuceniu.Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Za dopuszczalną uznaje się skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego.Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, opinie i akty wskazane w ww. przepisie (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 1785) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9).Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.Katalog przywołanych powyżej aktów i czynności jest wyczerpujący, stanowi tym samym katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w innym przedmiocie niż określony powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i winna zostać odrzucona w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast jak stanowi § 3 ostatnio przywołanego artykułu, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest działalność Prokuratora Krajowego związana z oceną zasadności wniesienia skargi nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego.Instytucja skargi nadzwyczajnej została uregulowana w art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2024 r. poz. 622 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że uprawnienie do wniesienia skargi nadzwyczajnej zostało przyznane określonym podmiotom publicznym, w tym Prokuratorowi Generalnemu. Ustawodawca nie przyznał natomiast jednostce prawa podmiotowego do domagania się wniesienia skargi nadzwyczajnej przez którykolwiek z podmiotów uprawnionych. Ocena, czy zachodzą przesłanki określone w art. 89 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, należy wyłącznie do organu wyposażonego przez ustawę w kompetencję do wniesienia tego środka zaskarżenia.Działania podejmowane przez Prokuratora Generalnego lub jednostki organizacyjne Prokuratury w związku z analizą wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej nie stanowią prowadzenia postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a. Nie kończą się one wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia podlegającego zaskarżeniu ani innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.Pismo informujące o braku podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej ma charakter wyłącznie informacyjny. Nie rozstrzyga ono o prawach ani obowiązkach adresata w sferze prawa administracyjnego i nie wywołuje skutków właściwych aktom podlegającym kontroli sądu administracyjnego.Także pozostawienie bez biegu kolejnych wystąpień skarżącego dotyczących tej samej sprawy nie stanowi aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji czynności te pozostają poza zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.Skoro działalność organu związana z oceną zasadności wniesienia skargi nadzwyczajnej nie mieści się w żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., to nie może również stanowić przedmiotu skargi na bezczynność. Nie istnieje bowiem obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego.Skarga na bezczynność jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądów administracyjnych. Jeżeli natomiast czynność organu nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, niedopuszczalna jest również skarga na jej niewykonanie.Wobec stwierdzenia, że przedmiot skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a..