Wyrok - II SAB/Po 98/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Fundacji na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu do rozpoznania wniosku skaStwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Fundacji na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu do rozpoznania wniosku ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Izabela Paluszyńska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 25 marca 2026 r. Fundacji (dalej również jako: "Fundacja" albo "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.Skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 13 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; stwierdzenie, że organ dopuścił się w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 13 grudnia 2025 r. wniosła do organu za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania mnożnika dodatku funkcyjnego pobieranego przez prezesa oraz wiceprezesów sądu. Skarżąca wskazał, że do dnia złożenia skargi nie otrzymała z organu żadnej korespondencji w przedmiocie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej, przyjmując jako datę wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu pierwszy dzień roboczy po dniu złożenia wniosku, tj. 15 grudnia 2025 r., przyjąć należało, że ustawowy termin na udostępnienie informacji publicznej upłynął w dniu 29 grudnia 2025 r.Odpowiadając na skargę z dnia 9 kwietnia 2026 r., Prezes Sądu (dalej również jako: "organ") wniósł o: umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku jako bezprzedmiotowego, wobec udzielenia skarżącej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, rozpoznanie sprawy także pod nieobecność Organu.Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że pismem z dnia 7 grudnia 2025 r., podpisanym 12 grudnia 2025 r., a złożonym organowi przez ePUAP w dniu 13 grudnia 2025 r., skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania mnożnika dodatku funkcyjnego pobieranego przez prezesa oraz wiceprezesów sądu. Organ zaznaczył, że przygotował odpowiedź na powyższy wniosek i w dniu 23 grudnia 2025 r. wysłał ją skarżącemu za pośrednictwem ePUAP. Niestety, nie zauważono przy tym błędu wysyłania przez ePUAP i faktu, że skarżący nie otrzymał odpowiedzi, a sprawę omyłkowo zakończono. Omyłkowo również odpowiedź nie została wysłana na adres mailowy skarżącego, zgodnie z wnioskiem.Organ podniósł ponadto, że po wpłynięciu skargi w dniu 30 marca 2026 r., jeszcze tego samego dnia podjęto czynności mające na celu wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Również tego samego dnia organ przesłał do skarżącego pismo wskazujące na przyczynę opóźnienia wraz z odpowiedzią z dnia 23 grudnia 2025 r., której skarżący na skutek omyłki organu wcześniej nie otrzymał. Skarżący wysłał potwierdzenie przeczytania wiadomości w dniu 30 marca 2026 r., o godz. 14:34. Zdaniem organu, skoro po wniesieniu skargi udzielono informacji żądanej we wniosku, na chwilę orzekania w sprawie stan bezczynności nie występuje, a postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności.Przechodząc do charakteru naruszenia, organ wyjaśnił ponadto, iż opóźnienie w przekazaniu skarżącemu informacji, o które wnioskował pismem przesłanym w dniu 13 grudnia 2025 r., było wynikiem wyłącznie omyłki organu, nie zaś intencjonalnym działaniem mającym na celu nieudostępnienie określonych informacji skarżącemu. Potwierdza to fakt, że organ przesłał skarżącemu wcześniej już przygotowaną odpowiedź niezwłocznie po jego interwencji. Mając to na uwadze, organ podniósł, że nawet jeśli uznać, iż organ dopuścił się bezczynności, w niniejszym przypadku nie można przyjąć w żaden sposób, iż bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą.Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania.Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, iż Prezes Sądu Rejonowego jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie żądane przez stronę skarżącą dane, obejmujące wskazanie mnożnika dodatku funkcyjnego pobieranego przez prezesa oraz wiceprezesów sądu, stanowią bezsprzecznie informację publiczną. Dotyczą one bowiem zasad wynagradzania osób pełniących funkcje publiczne i dysponowania majątkiem publicznym (środkami budżetowymi), co w pełni mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższego jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).Z pism procesowych stron jak i akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu administracji w dniu 13 grudnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP i następnego dnia roboczego rozpoczął się bieg terminu do udzielenia żądanych informacji. W konsekwencji, termin do udostępnienia żądanych informacji upłynął w końcówce grudnia 2025 roku. W tym terminie żądanej informacji skutecznie nie udzielono, co wprost przyznał sam organ. Dopiero na skutek wpłynięcia w dniu 30 marca 2026 r. skargi na bezczynność, organ w tym samym dniu podjął skuteczne działania i udzielił skarżącemu żądanej informacji, wysyłając odpowiedź (z pierwotną datą 23 grudnia 2025 r.) wraz z pismem wyjaśniającym przyczyny opóźnienia. Wiadomość ta została odczytana przez skarżącego w dniu 30 marca 2026 r. o godz. 14:34.Tym samym uznać należało, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2025 r., o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku. Bezczynność ta ustała jednakże po doręczeniu organowi skargi i przed wydaniem niniejszego orzeczenia. Ostatecznie podmiot zobowiązany prawidłowo, choć z opóźnieniem, załatwił wniosek skarżącego, udzielając mu wnioskowanej informacji.Z uwagi na załatwienie wniosku skarżącego w pełnym zakresie jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd, orzekanie o zobowiązaniu organu do załatwienia przedmiotowego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Z tego względu, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2025 r.Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt III wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie.W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Przeciwnie, z akt sprawy oraz wyjaśnień złożonych przez organ wynika jednoznacznie, że brak udzielenia odpowiedzi w terminie stanowił omyłkę techniczną oraz pomyłkę pracowników, a nie był działaniem celowym. Organ przygotował merytoryczną odpowiedź jeszcze przed upływem ustawowego terminu (w dniu 23 grudnia 2025 r.), jednakże na skutek niezauważenia błędu wysyłki przez platformę ePUAP i omyłkowego braku przesłania korespondencji na alternatywny adres e-mail, informacja ta nie dotarła w ówczesnym czasie do adresata. Co niezwykle istotne dla oceny stopnia zawinienia, organ podjął działania w celu załatwienia sprawy natychmiast po powzięciu wiadomości o zaistniałym błędzie technicznym – jeszcze tego samego dnia, w którym wpłynęła skarga (30 marca 2026 r.), ostatecznie udzielając skarżącemu wnioskowanej informacji i wyjaśniając powody opóźnienia. Wobec tego Sąd stwierdził, że bezczynność Prezesa Sądu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100,00 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając ją od organu na rzecz strony skarżącej.Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.