Postanowienie - I GZ 232/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 247/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 11 lutego 2025 r., nr BOPR-II.431.36.2023.EBK w przedmiocie orzeczenia o solidarnOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 247/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 11 lutego 2025 r., nr BOPR-II.431.36.2023.EBK w przedmiocie orzeczenia o solidarn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Kwota główna
61 838,10 zł · kwota żądania
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Henryk Wach
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r., III SA/Lu 247/25 odmówił J. F. (dalej: skarżący lub strona) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Lubelskiego z 11 lutego 2025 r., nr BOPR-II.431.36.2023.EBK w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.Strona w skardze na wyżej wymienioną decyzję zawarła wniosek o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że skarżący osiąga dochody z tytułu umowy o pracę w wysokości 4 300 złotych brutto. Ponadto leczy się kardiologicznie, a jego żona cierpi na choroby przewlekłe. Skarżący i jego żona pokrywają też koszty edukacji córki - czesne 4 700 złotych za semestr oraz przekazują jej kwotę 1 500 złotych miesięcznie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podkreślił, że określony w zaskarżonej decyzji rodzaj obowiązku w postaci zwrotu dofinansowania nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują dodatkowe i szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.Sąd I instancji podniósł, że z dołączonych do skargi dokumentów nie wynika, by istniało rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał wprawdzie w uzasadnieniu wniosku, że osiąga dochody z tytułu umowy o pracę w kwocie 4 300 złotych miesięcznie oraz ponosi koszty utrzymania i edukacji córki, ponadto powoływał się na zły stan zdrowia swój i swojej żony, jednak w uzasadnieniu wniosku nie wskazał wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na dokumenty przedłożone przez skarżącego i ustalenia dla potrzeb rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowieniem z 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SPP/Lu 43/25 Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego od odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych). Z przedstawionych dokumentów wynika, że sytuacja majątkowa finansowa i majątkowa skarżącego jest stabilna.Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), poprzez niezastosowanie go mimo, że zaskarżona decyzja niesie dla Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów strona przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.Dla zastosowania ochrony tymczasowej zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wystarczy, zatem tak jak uczyniono to we wniosku i w zażaleniu przywołanie ww. przesłanek, lecz wymagane jest wykazanie ich istnienia. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona, jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Samo powołanie się na wystąpienie ww. przesłanek bez odniesienia ich do konkretnej sytuacji skarżącego świadczy o gołosłowności argumentacji strony skarżącej.Skarżący, bowiem w zażaleniu nie przedstawił wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej, aby można było ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wyjaśnieniu sytuacji majątkowej nie świadczą przywołane w zażaleniu okoliczności związane z chorobami skarżącego i jego żony a także z pokrywaniem kosztów edukacji córki.Podstawy zastosowania ochrony tymczasowej nie można upatrywać również z koniecznością spłaty środków z budżetu Unii Europejskiej w wysokości 61 838,10 złotych, wraz z odsetkami w wysokościach 17 890 złotych oraz 2 378 złotych.Skarżący nie wyjaśnił na czym miałoby polegać wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany okoliczności, o czym mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. Skarżący, podobnie, jak w poprzednim postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania aktu, oparł swój wniosek o lakoniczne twierdzenia, które nie spełniają wymogów określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie dają podstaw do przyjęcia, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu.Nie jest także taką okolicznością wysokość zobowiązania objętego decyzją: wynika to z faktu, że w prawie administracyjnym przewidziano szereg środków egzekucyjnych, jak choćby egzekucja z pieniędzy, z rachunku bankowego czy z wynagrodzenia, które co do zasady nie prowadzą do zaistnienia okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a., a są stosowane również wówczas, gdy wysokość dostępnych środków nie wystarcza na pokrycie całej kwoty zobowiązania jednorazowo.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.