Wyrok - III SA/Po 309/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego KUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego K
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
świadek
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (15)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z/s w P. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 marca 2025 r., nr [...], w której określono dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przy ul. [...] w P., w punkcie 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. W punkcie 2. określiło dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przy ul. [...] w P. jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia w wysokości L,AeqD - 50 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej sąsiadujących z zakładem od strony południowo-zachodniej ograniczonej przez ul. [...], od strony zachodniej ograniczonej przez ul. [...] oraz od strony wschodniej ograniczonej przez ul. [...].W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze. podniosło, że w dniach 12.10.2022 r. godz. 22:00-23:30 oraz 20.10.2022 r. godz. 13:25-14:50 pomiar hałasu przeprowadzili na terenie zakładu przy ul. [...] uprawnieni pracownicy Laboratorium Badawczego [...] k/ O.. Ponieważ wynik pomiaru hałasu w porze dnia przyjmowany jest w odniesieniu do najmniej korzystnych 8 godzin czasu pracy suwnic spalinowych, suwnicy elektrycznej wraz z resztą zakładu i przejazdem samochodów ciężarowych, dlatego wezwano [...] S.A. do przedstawienia informacji nt. czasu pracy ww. urządzeń. W dniu 18.11.2022 r. wpłynęła odpowiedź Spółki, w której podano, że w godzinach 8.00-16.00 przejeżdża 10 samochodów ciężarowych: przejazd 1-2 min., załadunek 20 minut. Suwnice spalinowe pracują łącznie przez 27 minut, a suwnica elektryczna przez 350 minut. Dodatkowym źródłem hałasu jest ruch samochodów ciężarowych przyjeżdżających do pobliskiego zakładu [...] Sp. z o.o.W dniu 14.12.2022 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło sprawozdanie z pomiarów akustycznych [...] wykonanych w dniach 12.10.2022 r. oraz 20.10.2022 r. na terenie zakładu przy ul. [...]. Punkty pomiarowe wyznaczono w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu przy budynku jednorodzinnym P1- ul. [...] oraz przy budynku jednorodzinnym P2 - ul. [...]. W obydwu punktach pomiary wykonano tak w porze dnia, jak i w porze nocy. Jako trzy główne źródła hałasu wytypowano samochody ciężarowe, suwnice spalinowe, suwnicę elektryczną wraz z pracą pozostałej części zakładu. Równoważny poziom dźwięku A w porze dnia wynosił P1 - 51,3 dB, P2 - 45,1 dB; natomiast w porze nocnej wynosił P1 - 50,5 dB, P2 - 47,0 dB. Wartość dopuszczalna dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi odpowiednio w porze dnia 50 dB, a w porze nocnej 40 dB. Punkty pomiarowe znajdowały się ok. 15 metrów od granicy terenów zakładu. Do sprawozdania załączono także protokół z pomiarów akustycznych.Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 09 lutego 2023 r., nr [...], określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przy ul. [...] w P. jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia i nocy w wysokości LAeqp -50 dB oraz LAeąN -40 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej sąsiadujących z zakładem od strony południowo-zachodniej ograniczonej przez ul. [...], od strony zachodniej ograniczonej przez ul. [...] oraz od strony wschodniej ograniczonej przez ul. [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 2 czerwca 2023 r. wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W skutek rozpoznania skargi [...] S.A. z siedzibą w P., Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 501/23 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...].W dniu 19 kwietnia 2024 r. dwóch pracowników UMP i dwóch pracowników PINB przeprowadziło oględziny terenu analizowanego pod kątem rodzaju zabudowy i wykorzystania terenu. Sprawdzono łącznie 133 nieruchomości położone przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...]. Sporządzono tabelaryczny spis nieruchomości, mapę obszaru badanego oraz dokumentację fotograficzną. W protokole z dnia 19 kwietnia 2024 r. stwierdzono, że na obszarze badanym znajduje się 116 budynków jednorodzinnych (87%), 13 budynków mieszkaniowo-usługowych (10%), 3 budynki usługowe (2%) i jeden budynek oświaty.Na podstawie kwerendy danych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEilDG) organ I instancji ustalił listę osób prowadzących działalność gospodarczą przy ul. [...] oraz ul. [...], a następnie osoby te wezwał pismami z dnia 18 czerwca 2024 r. do złożenia wyjaśnień na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej budynkach przy tych ulicach.W piśmie [...] S.A. z 22 lipca 2024 r. wskazano, że główne źródła hałasu stanowią suwnica elektryczna - 92,5 dB, suwnica spalinowa - 102,2 dB. Załączono fotografie pokazujące stan techniczny odnowionych suwnic.W dniu 12 sierpnia 2024. pracownik firmy [...] sp. z o.o. w obecności przedstawiciela [...] S.A. oraz dwóch pracowników Urzędu Miasta [...], dokonał pomiaru tła akustycznego przy wyłączonym ruchu zakładu. Punkty pomiarowe ustawiono przy ul. [...] i ul. [...].W dniu 26 sierpnia 2024. pracownik firmy [...] sp. z o.o. w obecności przedstawiciela [...] S.A. oraz dwóch pracowników Urzędu Miasta [...], dokonał pomiaru mocy akustycznej suwnicy elektrycznej "[...]", suwnicy spalinowej "[...]", suwnicy spalinowej "[...]", ciężkich samochodów na placu magazynowym, oraz zakładu (obudowy silników, obudowy wciągarek)W dniu 2 września 2024. pracownik firmy [...] Sp. z o.o. w obecności przedstawicieli [...] S.A. oraz dwóch pracowników Urzędu Miasta [...], dokonał pomiaru mocy akustycznej- załadunek towaru przez suwnice na pojazd ciężki, przejazd pojazdu ciężkiego, przejazd wózka widłowego.W piśmie pełnomocnika [...] S.A. z 25 września 2024 r. wskazano czas pracy suwnic, wysokość suwnic, czas pracy zakładu, podział placu składowego na strefy, średnią liczbę przejazdu wózków widłowych, średni czas załadunku wózków widłowych. W piśmie z 25 listopada 2024 r. wskazano natomiast czas pracy zakładu oraz czas pracy pojazdów ciężkich i ich średnia liczba.W dniu 5 grudnia 2024 r. uprawnieni pracownicy firmy [...] Sp. z o.o. przeprowadzili badania hałasu emitowanego przez zakład przy ul. [...] w dwóch punktach pomiarowych zlokalizowanych przy budynkach jednorodzinnych położonych naprzeciwko zakładu. Stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu tylko w porze dziennej. Sprawozdanie z badań złożono w Urzędzie Miasta [...] w dniu 09 grudnia 2024 r.Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 19 marca 2025 r., nr [...], określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przy ul. [...] w P. jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia i nocy w wysokości LAeąD -50 dB oraz LAeqN -40 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz dla terenów zabudowy jednorodzinnej z usługami sąsiadujących z zakładem od strony południowo-zachodniej ograniczonej przez ul. [...], od strony zachodniej ograniczonej przez ul. [...] oraz od strony wschodniej ograniczonej przez ul. [...]. Załącznik do decyzji stanowi mapa z zaznaczonym terenem analizowanym oraz z oznaczonym terenem zakładu.SKO w [...] ponownie rozpoznając sprawę zważyło w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm. dalej jako "p.o.ś.") jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.Z kolei tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., to tereny zagospodarowane: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową.Powyższe regulacje powiązane są z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które reguluje dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na poziomie 50dB w ciągu dnia i 40 dB w nocy, a dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej na poziomie 55 dB w ciągu dnia i 40 dB w nocy.Wydanie decyzji z art. 115a ust. 1 u.p.o.ś. może mieć miejsce, gdy emisja hałasu ma charakter ponadnormatywny, a więc taki gdy następuje przekroczenie dopuszczalnych norm. "Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, jako akt kreujący obowiązek o charakterze publicznoprawym, kierowana jest wyłącznie do oznaczonego indywidualnie podmiotu (zakładu) emitującego hałas i w odniesieniu do zakresu czasowego, w którym przekroczone zostały dopuszczalne normatywnie poziomy hałasu. Dopuszczalny poziom hałasu może być przekroczony dla pory dziennej (wedle wskaźnika hałasu LAeqD) lub dla pory nocnej (wedle wskaźnika hałasu LAeąN). Tym samym może być on przekroczony tylko w dzień, tylko w nocy, albo w ciągu całej doby. To, że zgodnie z brzmieniem ust. 3 art. 115a u.p.o.ś. określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeąN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład oznacza, że są one formułowane tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie. W konsekwencji też tylko w takim zakresie dobowym, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu. Efekt w postaci rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu administracyjnego musi być adekwatny do ustaleń zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym.Wyniki pomiarów wykonanych przez [...] Sp. z o. o. na zlecenie Prezydenta Miasta [...], w punktach pomiarowych P1 i P2 wynosiły odpowiednio: P1 - LAeqD -54,2 dB oraz LAeqN - 19,3 dB P2 - LAeqD -51,2 dB oraz LAeqN - 27,3 dBWartość dopuszczalna wynosi LAeqN - 40 dB w porze nocnej dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec tego przeprowadzone pomiary nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory nocnej. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta [...], w której określono dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przy ul. [...] w P. w porze nocnej, okazała się bezpodstawna.Kolegium podkreśliło, że w sprawozdaniu firmy [...] Sp. z o. o. określono źródła hałasu: suwnica elektryczna, suwnica spalinowa, praca zakładu, załadunek wózka widłowego, przejazd wózka widłowego, przejazd samochodu ciężarowego z załadunkiem (str. 6). Biegły akustyk opisał w sprawozdaniu zastosowaną metodę obliczeniową oraz sposób wyznaczenia ekwiwalentnego poziomu dźwięku A. Dla oceny oddziaływania hałasu urządzeń na środowisko zewnętrzne wykonano symulacje komputerowe propagacji hałasu zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2000 Akustyka (st. 7-8 sprawozdania).Autor pomiarów w piśmie z dnia 12.02.2025 r. wyjaśnił, że moc akustyczna źródeł hałasu funkcjonujących na obszarze zakładu została wyznaczona w drodze pomiarowej. Zastosowano metodę wyznaczania mocy akustycznej na podstawie pomiarów poziomów dźwięku przeprowadzonych względem źródła hałasu w innych odległościach. Wyznaczenie poziomu hałasu metodą obliczeniową polegało na indywidualnym uwzględnieniu każdego źródła hałasu, umieszczeniu go w planie przestrzennym a następnie określeniu poziomu hałasu w punktach receptorowych. W tych punktach wyznaczono poziom hałasu przemysłowego i porównano go z wartością dopuszczalną. Obliczenia są oparte na modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawartym w normie PN-ISO 9613-2 "Akustyka - Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczeniowa".Dalej wskazano, że drugim elementem postępowania prowadzonego w trybie art. 115a p.o.ś. jest wyznaczenie terenów chronionych akustycznie wokół zakładu emitującego hałas. W odniesieniu do zakładu [...] S.A. analiza dotyczyła tylko tych terenów, które są położone na zachód i południowy -zachód od zakładu, gdyż pozostałe tereny mają charakter przemysłowy. Na badanym terenie nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla niewielkiego fragmentu na południe od zakładu została podjęta uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 03-12-2024 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] w P..Z uwagi na brak planu miejscowego o kwalifikacji terenów decyduje ich faktyczny i przeważający sposób zagospodarowania.Dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem ustalane są w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., na które oddziałuje zakład. Zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewiduje się dopuszczalny poziom hałasu dla wskaźnika LAeqD - 50 dB, a dla terenów przeznaczonych na czasowy pobyt dzieci i młodzieży LAeqD- 50 dB.Zgodnie z art. 115 p.o.ś.: "W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio." Zgodnie z art. 114 ust. 2 p.o.ś.: "Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu."Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo określił sposób użytkowania i przeznaczenie terenów wokół zakładu. Zabudowa wzdłuż ulicy [...], ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Organ I instancji przeprowadził szczegółową kwerendę dokumentacji oraz oględziny terenu. Stwierdzone nieliczne przypadki rejestracji w CEDGiED siedziby działalności gospodarczej w domach jednorodzinnych nie świadczyły o faktycznym miejscu wykonywania działalności gospodarczej. Przeprowadzona analiza wskazuje jednoznacznie, że w analizowanym obszarze przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i dla tego typu zabudowy należało ustalić dopuszczalne normy hałasu.Organ odwoławczy z urzędu uwzględnił, że pomiary hałasu wykonane przez uprawnionych pracowników [...] Sp. z o. o., nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla pory nocnej. Pozostałe ustalenia przeprowadzone przez organ I instancji, a odnoszące się do pomiaru i emisji hałasu, a także do określenia rodzaju zabudowy i przeznaczenia terenów położonych w graniach ul. [...], ul. [...] i ul. [...], odpowiadają prawu.Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu [...] S.A. z/s w P. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, obejmujących również koszty zastępstwa procesowego. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie:1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:1.1. art. 115 i 115a ust. 1 i 3 w zw. z art. 114 ust. 2 p.o.ś., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym określeniu terenu chronionego akustycznie, co doprowadziło do nieprawidłowej klasyfikacji obszaru sąsiadującego z zakładem Skarżącej jako terenu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, mimo że z uwagi na faktyczne zagospodarowanie i sposób użytkowania jest oczywiste, iż obszar ten stanowi co najmniej teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu wyższe niż wskazane w Decyzji;1.2. art. 115a ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt. 48 p.o.ś. poprzez uwzględnienie w analizie akustycznej drogi dojazdowej do zakładu Skarżącej, która nie jest własnością Skarżącej i nie stanowi terenu zakładu Skarżącej, co zgodnie z art. 115a ust. 2 p.o.ś. wyklucza możliwość wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska;1.3. art. 115 i 115a ust. 1 i 3 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z tabelą nr 1 załącznika do Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym określeniu, że dopuszczalny poziom hałasu emitowany przez zakład Skarżącej określa się jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy pojęcie to nie jest znane ustawie;1.4. art. 115 i 115a ust. 1 i 3 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zdefiniowaniu pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodnie z Prawem budowlanym, podczas gdy w ustawie prawo ochrony środowiska nie znajduje się odesłanie do tej ustawy.2.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:2.1. art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu Decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności nie odniesienie się do zarzutów Skarżącej zawartych w odwołaniu;2.2. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 p.o.ś. poprzez przyjęcie, że zakład Skarżącej emituje hałas przekraczający dopuszczalne poziomy hałasu, podczas gdy przeprowadzony pomiar tła akustycznego nie uwzględniał wszystkich źródeł hałasu, w tym:1) hałasu sąsiadującego z zakładem Skarżącej przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o., a także hałasu generowanego przez: kruszarnię [...], zakład [...] sp. z o.o., [...] S.A.,2) hałasu pochodzącego z drogi wewnętrznej zlokalizowanej w południowej części zakładu wynikający z ruchu wszelkich pojazdów korzystających z tej drogi, w tym także samochodów osobowych,3) potencjalnego udziału hałasu kolejowego i drogowego, które to źródła hałasu nie mają związku z działalnością Skarżącej, w konsekwencji czego uzyskane w toku postępowania wyniki pomiarów są niemiarodajne i nie mogą stanowić podstawy ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla Skarżącej;2.3. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w postaci innej opinii biegłego specjalizującego się w ocenie poziomu hałasu i pomiarach akustycznych, z uwzględnieniem zastrzeżeń podniesionych w odwołaniu, dyskwalifikujących przeprowadzoną na etapie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] opinię [...] sp. z o.o., a w konsekwencji naruszenie reguły, zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy;2.4. art. 7 oraz art. 79 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, że niepowiadomienie Skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia pomiaru hałasu generowanego przez zakład Skarżącej, które odbyło się w dniu 19.08.2024 r. oraz sprawdzenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów wokół zakładu Skarżącej, które odbyło się w dniu 19.04.2024 r. nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, podczas gdy niepowiadomienie Skarżącej pozbawiło ją możliwości zweryfikowania prawidłowości pomiarów hałasu oraz prawidłowego sposobu przeprowadzenia wizji lokalnej, co zostało wskazane w odwołaniu, lecz nie zostało zauważone przez Organ;2.5. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i niepodjęciu przez Organ wszelkich koniecznych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem charakteru analizowanego terenu, a w konsekwencji błędnym ustaleniem dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z terenu zakładu Skarżącej;2.6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w zw. z częścią A ust. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, poprzez przyjęcie na podstawie wartości wskaźników wyznaczonych metodą obliczeniową, że zakład Skarżącej generuje hałas przekraczający dopuszczalne normy, chociaż SKO nie wykazało, że w danych warunkach nie można uzyskać wyniku za pomocą pomiarów bezpośrednich, a ponadto wydało Decyzję na podstawie niekompletnej i niezgodnej z metodologią wykonywania badań emisji hałasu opinii;2.7. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w zw. z częścią F załącznika nr 7 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, poprzez przyjęcie na podstawie wykonanej metody referencyjnej (autorskiej), że zakład Skarżącej generuje hałas przekraczający dopuszczalne normy, chociaż SKO szczegółowo nie scharakteryzowało tej metody i nie uzasadniło jej wyboru, co uniemożliwia Skarżącej odniesienie się do przyjętej metodologii i dokonanie ewentualnej kontroli merytorycznej wyników;2.8. art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy, podczas gdy w sprawie zaistniały okoliczności konieczne do wyjaśnienia przy udziale świadków, biegłych albo w drodze oględzin, co skutkowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej;2.9. art. 7a k.p.a., polegający na nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść Skarżącej co do treści normy prawnej wyrażonej w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś, która posługuje się innymi rodzajami terenów od terenów ujętych w tabeli nr 1 załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, na którym Organ oparł swoją decyzję oraz co do pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, które nie zostało zdefiniowane w ustawie prawo ochrony środowiska;2.10. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegający na niezastosowaniu się do zobowiązaniu sądu z wyroku z dnia 12.10.2023 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 501/23, w którym wskazano sposób załatwienia sprawy i jej rozstrzygnięcia;W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 501/23 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...].Kontrola sądowa sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112 dalej: "Rozporządzenie").Zgodnie z art. 115a ust 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Na podstawie art. 112a pkt 1 lit. b p.o.ś. , wskaźniki hałasu LAeqD D lub LAeqN, to wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00).Zgodnie z dyspozycją art. 115a ust 3 p.o.ś., w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, wydanej w trybie art. 115a ust. 1 p.o.ś., określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Decyzji nie wydaje się, jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej nie będącej przedsiębiorcą (art. 115a ust 2 p.o.ś.). Dopuszczalne poziomy hałasów określone zostały w cytowanym powyżej rozporządzeniu, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 113 ust. 1 p.o.ś. Przy czym, w art. 113 ust 2 pkt 1 p.o.ś. wskazano, iż w rozporządzeniu ustalone zostaną zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową; b) pod szpitale i domy pomocy społecznej; c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży; d) na cele uzdrowiskowe; e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe; f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową.Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z 2007 r. - tabela 1 - dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą LAeqD= 50 dB i LAeqN=40 dB, zaś dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz terenów mieszkaniowo-usługowych dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą LAeqD= 55 dB i LAeqN=45 dB.Niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 501/23, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...].Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada zawarta w artykule 153 p.p.s.a. jest obowiązkowa i skutkuje tym, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny, rozpatrując ponownie tę samą sprawę, muszą uwzględnić wcześniej wydaną ocenę prawną, ponieważ jest ona dla nich wiążąca. Wyjątek od tego obowiązku występuje tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana prawa, znacząca zmiana okoliczności faktycznych lub jeśli wyrok zostanie uchylony w odpowiedniej procedurze (zob np. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., I GSK 1013/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot "w sprawie" oznacza tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., III OSK 744/24).Wobec powyższego, za wiążące należało uznać w sprawie zobowiązanie organu do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przede wszystkim, ustalenie faktycznego sposobu użytkowania terenu, dla którego ustalił dopuszczalne poziomy hałasu. Organ zobowiązany został do sporządzenia szczegółowego opisu, ile budynków ma charakter mieszkalny, a ile usługowy i mieszkalno-usługowy. Ponadto, organ został zobowiązany do ponownego przeprowadzenia pomiaru hałasu przez podmiot niezwiązany, z uwzględnieniem uwag dotyczących poprzedniego pomiaru.W pierwszej kolejności wskazać należy, że SKO nieprawidłowo określiło w zaskarżonej decyzji dopuszczalny poziomu hałasu - jedynie dla pory dnia, podczas gdy z przepisu art. 115a ust. 3 p.o.ś. wynika jednoznacznie, że w decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu dla pory dnia LAeqD i dla pory nocy LAeqN. Nieokreślenie w decyzji poziomu hałasu dla pory nocnej oznacza, że brak jest regulacji w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem dla terenów, na które oddziałuje ten zakład, co ocenić należy jako błędne i godzące w racjonalność przedmiotowej instytucji, której celem jest ochrona przed nadmiernym oddziaływaniem hałasu, także w porze nocnej. Poziom ten powinien zostać w decyzji organu II instancji określony bez względu na to, czy z przeprowadzonego postępowania w ocenie organu wynika, że nie został on przekroczony.Brak któregoś z tych elementów decyzji sprawia, że decyzja organu odwoławczego nie rozstrzyga o całości sprawy administracyjnej związanej z określeniem dopuszczalnego poziomu hałasu.Obowiązkowym elementem każdej decyzji jest rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.). Przyjmuje się, że rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, czy też nałożeniu obowiązku. Wyrażając rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego, rozstrzygnięcie decyzji przedstawia sposób zakończenia postępowania w danej instancji. To w rozstrzygnięciu decyzji, a nie innych jej elementach, dokonuje się zatem konkretyzacja prawa. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydało decyzję, w której uchyliło decyzję organu I instancji w całość i orzekło merytorycznie. Kolegium nie wypełniło jednak obowiązku określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem zarówno dla pory dziennej, jak i nocnej, co w ocenie Sądu stanowiło już samodzielną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.Przechodząc dalej na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiło Sprawozdanie z badań emisji hałasu od środowiska pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsywnego Nr [...] oraz Nr [...], wykonane przez akredytowane laboratorium [...] sp. z o.o.Opinia biegłego w postępowaniu administracyjnym stanowi jeden ze środków dowodowych mających pozwolić organowi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Postępowanie administracyjne uregulowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego charakteryzuje się bowiem szeregiem zasad, których przestrzeganie należy do podstawowych obowiązków organów administracji publicznej. Jak wynika z zasady prawdy obiektywnej obowiązującej w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników dla władzy publicznej (art. 8 § k.p.a.), powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu daje wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a)Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Opinia biegłego jest jednym z dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z istoty opinii biegłego jako dowodu wynika, że musi on zawierać uzasadnienie, które pozwoli dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez konieczności wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Opinia biegłego musi być przejrzysta, jasna i nie może zawierać sprzeczności, musi stanowić logiczną całość. Biegły winien zatem wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły do przedstawionych konkluzji. Biegły powinien odnieść się do konkretnych kwestii przedstawionych mu jako budzące wątpliwości lub wyjaśnić obowiązujące zasady ogólne w danej dziedzinie.Jak się przyjmuje powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ administracji publicznej nie może co do zasady wkraczać w merytoryczną treść opinii. Nie oznacza to jednak, że organ jest zwolniony z obowiązku oceny wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. To bowiem na organie spoczywa obowiązek dokładnego i pełnego wyjaśnienia sprawy. W szczególności, organ winien dokonać oceny, czy opinia biegłego zawiera ustosunkowanie się do wszystkich aspektów sprawy istotnych do jej rozstrzygnięcia. W razie dostrzeżenia braków, organ winien rozważyć zadanie biegłemu dodatkowych pytań. Organ ma również obowiązek ustosunkowania się i udzielenia odpowiedzi na zarzuty sformułowane przez stronę. Sama zaś opinia podlegać musi ocenie w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, który ma być kompleksowo zgromadzony. Dopiero po zebraniu pełnego materiału dowodowego oraz wyjaśnieniu zastrzeżeń strony do opinii, może organ dokonać ustaleń i ocen potrzebnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu jest zatem weryfikacja opinii pod kątem jej kompletności, rzetelności, logiczności i zrozumiałości.Tego zabrakło w zaskarżonej decyzji.W ocenie Sądu, SKO bezkrytyczne uznało za wiarygodny dowód w postaci sprawozdania z pomiaru hałasu pomimo, że:1. Pomiar tła akustycznego został wykonany w innym terminie niż pomiar hałasu od badanego źródła - tydzień później (str. 5 sprawozdania z badań nr [...]), a zarówno sprawozdanie jak i uzasadnienie decyzji nie zawiera wyjaśnień w tej kwestii. Natomiast, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r, w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji( t.j. Dz.U z 2023 r. poz.1706) zał. nr 7 Metodyka referencyjna okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsywnego (dalej jako: rozporządzenie z 2023 r.) w części E (Wykonywanie pomiarów) ust. 4 (Pomiary tła akustycznego) w pkt 2 stanowi, że: "Pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich dokonuje się pomiarów poziomu emisji ze źródła" .Organ nie wskazał czy badanie tła akustycznego może być przeprowadzone w innym terminie, niż pomiary poziomu emisji ze źródła, czy badanie to przeprowadzone było w podobnych warunkach. W sprawozdaniu z badań nr [...] na str. 8 i 9 w tabelach od 6-1 do 6-4 "Warunki meteorologiczne", wskazane zostały tylko liczbowe wartości.2. Zgodnie z Metodyką w części A pkt 2 wartość równoważnego poziomu dźwięku A wyznacza się metodą obliczeniową w sytuacji, gdy w danych warunkach nie można uzyskać wyników za pomocą pomiarów bezpośrednich. Brakuje zatem uzasadnienia, dlaczego odstąpiono od badania bezpośredniego (pomiarów).3. W tabeli 8.2 sprawozdania [...] wskazano niepewność pomiaru odpowiednio: 2,8 dB dla punktu P1 oraz 3,0 dB dla punktu P2 dla pory nocnej. Ponieważ hałas z zakładu ocenia się w odniesieniu do dób, brak jest wyjaśnienia, czy ma to wpływ na całą serię pomiarową.4. Przy ocenie hałasu wykazano w pkt 7 sprawozdania nr [...] zestawienie podstawowych elementów wykorzystywanych w obliczeniach akustycznych, natomiast z niczego nie wynika, czy te wszystkie elementy w modelu akustycznym zostały ujęte.5. W sprawie brakuje scharakteryzowania i uzasadnienia przyjętej metody preferencyjnej ( autorskiej).Ponadto, słuszny jest zarzut stawiany przez skarżącą, że SKO w zasadzie powieliło uzasadnienie organu I instancji, nie odniosło się w swojej decyzji do wszystkich podnoszonych zarzutów i twierdzeń przez skarżącą, co niewątpliwie stanowi naruszenie prawa również w kontekście wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 501/23.W świetle powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art.115a ust.1 p.o.ś.Sąd nie podzielił natomiast zarzutu braku prawidłowego określenia sposobu użytkowania i przeznaczenia terenów wokół zakładu. Zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien wskazywać, które z terenów objętych planem można zaliczyć do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a więc z planu powinno pośrednio wynikać, na których terenach obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu określone rozporządzeniem. W treści przepisu art. 114 ust. 2 p.o.ś. wprowadzono natomiast zasadę, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Istotne jest, że przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś. ma zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu. W przypadku zaś braku planu miejscowego - jak w niniejszej sprawie - gdy zachodzi potrzeba ustalenia, czy na danym terenie obowiązują normy hałasu, przepis art. 115 p.o.ś. nakazuje właściwym organom dokonać oceny, czy obszar, na który oddziałuje hałas, należy do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., z uwzględnieniem odpowiedniego zastosowania art. 114 ust. 2 p.o.ś. W tym celu, w myśl cyt. art. 115 p.o.ś., organy obowiązane są ustalić, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich.Jak wynika z akt sprawy, na analizowanym terenie zlokalizowanych jest 115 budynków zakwalifikowanych przez organy do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 2 do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, 14 do zabudowy mieszkaniowo-usługowej, jeden budynek usługowy oraz 1 budynek zakwalifikowany do zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci młodzieży. Na tej podstawie stwierdzono, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna stanowi 86% posesji znajdujących się na analizowanym obszarze, czyli jest przeważająca. Organy I i II instancji ustaliły rodzaje terenów, precyzyjnie wyjaśniły, a następnie jednoznacznie przedstawiły w uzasadnieniu decyzji, wraz ze wskazaniem dowodów na których się oparły, na jakie tereny oddziałuje zakład i czy wymagają one ochrony, w tym jak ustalono rodzaje tych terenów oraz przeważający rodzaj terenu. Jak wynika z przywołanych przepisów, to na organie spoczywa ustalenie faktycznego sposobu użytkowania terenu, co organy uczyniły. Tym samym zarzut skarżącej, że nie brała udziału w tych czynnościach, jest bezzasadny.Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowej sprawie zabrakło dokładnego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności dokonania wyczerpującej oceny sprawozdania jako dowodu w sprawie i odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania (w tym dotyczących dróg wewnętrznych). W konsekwencji, Sąd nie może ocenić, czy prawidłowo zastosowano art. 115a ust. 1 p.o.ś., który warunkuje wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.Tym samym należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art.115a ust.1 p.o.ś.W toku ponownego rozpatrzenia sprawy SKO, gdy dojdzie do wniosku o zasadność zastosowania art. 115a ust. 1 p.o.ś. i konieczność określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem, określi je zarówno dla pory dziennej, jak i nocnej. Niezasadnie bowiem pominięto określenie dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem także dla pory nocnej (od 22:00 do 6:00).Organ ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.Odnosząc się do wniosku dowodowego zgłoszonego w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a., rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające - tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Sprawa zostanie ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej, zatem dokumenty, z których skarżąca wywodzi określone skutki prawne, będą mogły być przedstawiane przez skarżącą i będą rozpatrywane przed tym organem. Dotyczy to również przedłożonej przez skarżącą opinii eksperta, która ma charakter dokumentu prywatnego i jako dowód w sprawie powinna zostać zanalizowana przez organ, co winno znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji.W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w przypadku prowadzenia uzupełniającego i ograniczonego do dowodu z dokumentów postępowania dowodowego, może wyjątkowo dopuścić dowód w celu rozwiania wątpliwości zaistniałej już w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przez dostateczne wyjaśnienie sprawy należy rozumieć stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu według kryteriów wynikających z art. 3 § 1 p.p.s.a. Z powyższego wynika ponadto, że sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00, LEX nr 50129), jak w niniejszej sprawie.O zwrocie kosztów skarżącej Sąd postanowił w punkcie 2 wyroku zasądzając na mocy art. 200 § 1 p.p.s.a i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), kwotę 200 zł, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018r., poz. 265), kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej Spółki oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 697 zł.. w zw. § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), kwotę 200 zł, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018r., poz. 265), kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej Spółki oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 697 zł.