Wyrok - II SAB/Łd 64/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi dopuścił się bezStwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi dopuścił się bez
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Magdalena Sieniuć
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 12 lutego 2026 r. P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej.W skardze skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 16 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2) zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 5) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 16 grudnia 2025 r. wystąpił do Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej obejmującej dokumentację techniczną oraz parametry wykonawcze stosowane przy realizacji i odbiorach robót drogowych. Organ w odpowiedzi ograniczył się do odesłania skarżącego do strony Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Łodzi. Informacje te nie zostały jednak wskazane w sposób precyzyjny ani wyodrębnione zgodnie z treścią wniosku. Skarżący skierował następnie wezwanie do należytego wykonania obowiązku ustawowego. Pismem z dnia 6 lutego 2026 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, twierdząc, że wskazanie miejsca publikacji dokumentów wyczerpuje obowiązek udostępnienia informacji.Zdaniem skarżącego, takie stanowisko organu jest sprzeczne z art. 61 Konstytucji RP oraz przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odesłanie do ogólnej strony BIP obejmującej liczne postępowania przetargowe oraz obszerną dokumentację techniczną nie stanowi bowiem udostępnienia informacji w rozumieniu ustawy. Informacja publiczna uznana za udostępnioną w BIP musi być zamieszczona w sposób jednoznaczny i umożliwiający jej odnalezienie bez konieczności samodzielnej selekcji i analizy dokumentów przez wnioskodawcę. Skarżący podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, iż organ nie może przerzucać na obywatela obowiązku wyszukiwania i rekonstruowania informacji z rozproszonych zbiorów dokumentów. Wobec tego uznać należy, że organ uchylił się od realizacji obowiązku ustawowego, mimo że dysponuje żądaną informacją i nie wykazał żadnych przeszkód prawnych do jej udostępnienia. Zdaniem skarżącego, bezczynność organu ma charakter rażący, albowiem narusza konstytucyjne prawo obywateli do informacji, została podtrzymana mimo wezwania do należytego wykonania obowiązku, nadto polega na świadomym przerzuceniu ciężaru realizacji obowiązku ustawowego na obywatela. W tych okolicznościach, w opinii skarżącego, zasadnym jest nie tylko zobowiązanie organu do udostępnienia informacji, lecz także wymierzenie grzywny, aby zapobiec utrwalaniu podobnej praktyki w przyszłości.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wyjaśnił, że w dniu 16 grudnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP do organu wpłynął wniosek P. S. o udostępnienie informacji publicznej. Dotyczył on przekazania kopii wszelkich dokumentów, instrukcji, wytycznych lub procedur technicznych określających:- dopuszczalne temperatury powietrza i nawierzchni przy układaniu asfaltu,- wymagania dotyczące wilgotności i stanu nawierzchni przed układaniem asfaltu,- minimalną temperaturę układu asfaltowego przy jego układania oraz wskazania źródeł, na które ZDiT się powołuje przy ustalaniu powyższych wytycznych (np. normy branżowe, dokumenty ministerialne, instrukcje producentów asfaltu lub inne oficjalne dokumenty).Następnie w dniu 29 grudnia 2025 r. (poprzez ePUAP) i 30 grudnia 2025 r. (mailowo) do wnioskodawcy zostało wysłane pismo z dnia 29 grudnia 2025 r. informujące o przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi do dnia 30 stycznia 2026 r. ze względu na znaczną liczbę wniosków wpływających do jednostki. W dniu 27 stycznia 2026 r. do wnioskodawcy została wysłana odpowiedź z dnia 23 stycznia 2026 r. (zgodnie z wnioskiem - zarówno poprzez ePuap jak i mailowo). Z kolei w dniu 27 stycznia 2026 r. wnioskodawca w odpowiedzi na wspomniane pismo organu przysłał "wezwanie do należytego wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej", wyrażające brak satysfakcji z uzyskanej informacji oraz żądanie jej udzielenia zgodnie z wnioskiem. Natomiast w dniu 10 lutego 2026 r. do wnioskodawców wysłano (zgodnie z wnioskiem - mailowo) odpowiedź z dnia 6 lutego 2026 r., w której wyjaśniono, że udzielona odpowiedź z dnia 23 stycznia 2026 r. zawierała wskazanie miejsca upublicznienia wnioskowanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej jednostki. Wobec tego, zdaniem organu, skoro zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej na wniosek udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, to w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stąd też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do zarządzenia z dnia 19 maja 2026 roku.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji publicznej obejmującej dokumentację techniczną oraz parametry wykonawcze stosowane przy realizacji i odbiorach robót drogowych, szczegółowo wskazane we wniosku skarżącego z 16 grudnia 2025 r.Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny kwestii formalnych należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało ponaglenie w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W związku z tym należało uznać, że skarga P. S. jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi tytułem wprowadzenia należy wskazać, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu został wymieniony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.Jednocześnie zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, CBOSA).W ocenie Sądu, Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi - jako kierownik jednostki budżetowej Gminy Miasta Łodzi (utworzonej w drodze uchwały Rady Miejskiej w Łodzi Nr VIII/104/03 z dnia 5 marca 2003 r.) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., natomiast informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 grudnia 2025 r. dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i pkt 5 lit. c) u.d.i.p., tj. dotyczą trybu działania podmiotu wykonującego zadanie publiczne oraz majątku publicznego.W dalszej kolejności należy zauważyć, że udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641) - (pkt 4).Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Podkreślić przy tym należy, że w ramach tej pierwszej sytuacji obowiązek organu dotyczy również wskazania wnioskodawcy miejsca udostępnienia informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej, jeśli dana informacja publiczna podlega takiej formie udostępnienia, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.Analiza akt rozpoznawanej sprawy z perspektywy powołanych regulacji dowodzi, że wnioskiem z dnia 16 grudnia 2025 r. skarżący drogą elektroniczną (mailową) wystąpił do organu o udostępnienie wskazanych na wstępie dokumentów dotyczących wytycznych technicznych stosowanych przez ZDiT przy wykonywaniu remontów nawierzchni asfaltowej, wskazanie źródeł, na które ZDiT się powoduje przy ustalaniu powyższych wytycznych. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano udostepnienie kopii powyższych dokumentów w formie elektronicznej lub wskazanie, gdzie można je uzyskać. W odpowiedzi na ten wniosek organ w dniu 29 grudnia 2025 r. (poprzez ePUAP) i 30 grudnia 2025 r. (mailowo) do wnioskodawcy zostało wysłane pismo z dnia 29 grudnia 2025 r. informujące o przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi do dnia 30 stycznia 2026 r. ze względu na znaczną liczbę wniosków wpływających do jednostki. Następnie w dniu 27 stycznia 2026 r. do wnioskodawcy została wysłana odpowiedź z dnia 23 stycznia 2026 r. (zgodnie z wnioskiem - zarówno poprzez ePuap jak i mailowo).Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w dniu 27 stycznia 2026 r. wnioskodawca w odpowiedzi na wspomniane pismo organu przysłał "wezwanie do należytego wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej", wyrażające brak satysfakcji z uzyskanej informacji oraz żądanie jej udzielenia zgodnie z wnioskiem. Natomiast w dniu 10 lutego 2026 r. do wnioskodawcy wysłano (zgodnie z wnioskiem - mailowo) odpowiedź z dnia 6 lutego 2026 r., w której wyjaśniono, że udzielona odpowiedź z dnia 23 stycznia 2026 r. zawierała wskazanie miejsca upublicznienia wnioskowanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej jednostki i wskazane w piśmie z dnia 31 stycznia 2026 r. miejsce publikacji żądanych dokumentów wyczerpuje ustawowy obowiązek udzielenia informacji.Mając na uwadze powyższe Sąd dopatrzył się bezczynności organu w okresie obejmującym złożenie przez skarżącego wniosku z dnia 16 grudnia 2025 r. do dnia udzielenia odpowiedzi w drodze pisma z dnia 23 stycznia 2026 r. odsyłającej do strony internetowej Urzędu Miasta Łodzi z podaniem adresu: https://bip.uml.lodz.pl/urzad-miasta/przetargi/, tj do dnia podania miejsca upublicznienia przedmiotowych informacji (w Biuletynie Informacji Publicznej). Zdaniem Sądu, w piśmie wydłużającym termin na udzielenie wnioskowanych informacji "do dnia 30 stycznia 2026 r." organ nie wskazał na szczególne trudności w załatwieniu tego wniosku, aby mogły one usprawiedliwiać wydłużenie tego terminu, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Podkreślić przy tym należy, że sam organ wskazuje, że żądane informacje są upublicznione na stronie internetowej Urzędu Miasta Łodzi (adres: https://bip.uml.lodz.pl/urzad-miasta/przetargi/Biuletynie), a jego zadaniem w niniejszej sprawie było jedynie podanie adresu i linku do miejsca, w którym są dostępne. Dowodzi to tym samym, że organ w sposób nieusprawiedliwiony dokonał wydłużenia owego terminu, upatrując uzasadnionej podstawy swego działania w normie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy udostępnienie żądanej informacji poprzez podanie ww. adresu i linku winno było nastąpić bez zbędnej zwłoki, wskazane bowiem dość ogólnie okoliczności (znacznego wpływu wniosków do jednostki) nie wyczerpywały przesłanek zastosowania trybu wydłużenia ww. terminu.Nie ulega jednak wątpliwości, że organ udzielił ww. informacji w drodze pisma z dnia 23 stycznia 2026 r., a następnie do kwestii tych odniósł się ponownie w drodze pisma z dnia 6 lutego 2026 r., wyjaśniając, że wskazane wcześniej miejsce publikacji żądanych dokumentów wyczerpuje jego ustawowy obowiązek udzielenia informacji. Słusznie przy tym wskazując w odpowiedzi na wystąpienie skarżącego z dnia 27 stycznia 2026 r., że w świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wnioskowy przewidziany jest wyłącznie dla informacji, których nie zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, a co za tym idzie, przepis ten nie daje podstawy do żądania od Zarządu Dróg i Transportu dokonania selekcji informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej ani też przesłania na wniosek kopii wskazanych informacji.Powyższe rodzi ten skutek, że postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania wnioskowanych czynności (udostępnienia żądanych informacji i dokumentów) w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe, a zatem postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2025 r. podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).Jednocześnie Sąd po analizie akt sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Taka zaś sytuacja – wobec przedstawionych wyjaśnień organu - nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 149 pkt 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 grudnia 2025 r. w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto w przedstawionych okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i oddalając w tym zakresie skargę - orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.Z kolei o kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącemu zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł (obejmującej zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł).aj., przyznając skarżącemu zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł (obejmującej zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł).aj