Wyrok - III SA/Po 425/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. P., R. Ł. i J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. P. kwotę 9Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. P., R. Ł. i J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. P. kwotę 9
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 77
kpa
art. 140
kpa
art. 136
kpa
art. 104
kpa
art. 145
kpa
art. 153
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2025 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ II instancji) – po rozpatrzeniu odwołania B. P. – uchyliło, wydaną przez Burmistrza [...] (zwanego dalej: Burmistrzem lub organem I instancji), decyzję z 26 sierpnia 2024 r. ([...]) o odmowie ustalenia warunków zabudowy.Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.Przywołaną wyżej decyzją z 26.8.2024 r. Burmistrz – po rozpatrzeniu wniosku B. P. (zwanego dalej: Inwestorem) – odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na terenie położonym w miejscowości Z. , oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr ewid.[...] i [...] (obręb [...]), a polegającej na budowie:- trzech budynków inwentarskich wraz z niezbędną infrastrukturą, przeznaczonych do hodowli brojlera kurzego w obsadzie każdym budynku do 293,244 DJP,- płyty fundamentowej i montażu na niej czterech naziemnych zbiorników na gaz,- dwóch awaryjnych zbiorników na odcieki,- trzech płyt fundamentowych i montażu na każdej z nich dwóch silosów paszowych,- konfiskatora,- szczelnego zbiornika przeciwpożarowego,o łącznej obsadzie drobiu całego przedsięwzięcia do 879,732 DJP,stwierdzając w uzasadnieniu, że inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej, ponieważ w związku z jej funkcjonowaniem, w zakresie pozyskiwania paszy oraz pozbywania się obornika, Inwestor będzie korzystać z usług zewnętrznych podmiotów. W konsekwencji, zdaniem organu I instancji, w sprawie nie ma zastosowania wyłączenie określone w art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503; w skrócie: u.p.z.p.). Jednocześnie organ stwierdził, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tzw. zasady dobrego sąsiedztwa), co uniemożliwiło ustalenie warunków zabudowy.Na skutek odwołania wniesionego przez Inwestora, SKO – przywołaną na wstępie decyzją z 31.1.2025 r. – uchyliło ww. decyzję Burmistrza i ustaliło warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ II instancji przeprowadził postępowanie w pełnym zakresie i uznał, że nie ma przeszkód dla ustalenia warunków zabudowy w kształcie wynikającym z wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. SKO odstąpiło od analizy w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wskazując, że Inwestor przedłożył stosowne oświadczenie o wielkości posiadanego gospodarstwa rolnego (42,64 ha). W ocenie SKO pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. zostały spełnione. Organ ten wskazał ponadto, że projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (w skrócie: WWKZ), Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] (w skrócie: PPIS), Marszałkiem Województwa [...] (zwanym dalej: Marszałkiem Województwa), Starostą Powiatu [...] (zwanym dalej: Starostą) oraz zarządcą dróg gminnych w [...].Skargę na opisaną decyzję SKO wnieśli: K. P., R. Ł., J. Ł., T. Ł., T. M. i A. M., reprezentowani przez ad G., który – zarzuciwszy naruszenie:1) przepisów prawa procesowego, tj.:a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – przez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktyczno-prawnego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej całościowej oceny mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia;b) art. 7 i art. 77 k.p.a. – w związku z zastosowanym w sprawie wyłączeniem badania spełnienia przez inwestycję przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.;c) art. 7 i art. 77 k.p.a. – przez nierzetelne ustalenie charakteru planowanej inwestycji poprzez:- nieustalenie, za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 4 grudnia 2008 r. o sygn. akt II OSK 1536/07, że pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza – w sytuacji, gdy już na pierwszy rzut oka widać, że planowana inwestycja nie spełnia tego kryterium, zaś organ II instancji nie wyjaśnił powiązań technologicznych, funkcjonalnych i organizacyjnych występujących między planowaną inwestycją, a zabudowaniami Inwestora w sąsiedniej gminie;- niewzięcie pod uwagę definicji zabudowy zagrodowej, odnoszącej się do zabudowań, znajdującej się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w skrócie: r.w.t.b.), albowiem zgodnie z § 3 pkt 3 r.w.t.b. przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych – co oznacza, że aby można mówić o zabudowie zagrodowej, rolnik musi posiadać rodzinne gospodarstwo rolne, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (w skrócie: u.k.u.r.), tymczasem organ II instancji nie ustalił tych okoliczności, a zarazem zastosował w sprawie wyłączenie badania spełnienia przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.;- niezbadanie czy Inwestor faktycznie zamieszkuje na terenie planowanej inwestycji,2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1, 4 i 5 u.p.z.p. – przez nieustalenie stanu faktyczno-prawnego koniecznego do oceny przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy [w skrócie: decyzji w.z.] dla przedmiotowej inwestycji i błędne uznanie, że w tej sprawie występuje wyjątek, o którym mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p.– wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, oraz o przeprowadzenie postępowania sądowego w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.Prawomocnym postanowieniem z 08 kwietnia 2025 r. tut. Sąd odrzucił skargę: T. Ł., T. M. i A. M..Nieprawomocnym wyrokiem z 25 czerwca 2025 r. o sygn. akt IV SA/Po 275/25 (zwanym też dalej: Wyrokiem WSA) tut. Sąd uwzględnił skargę: K. P., R. Ł. i J. Ł., i uchylił zaskarżoną decyzję SKO z 31.1.2025 r. W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności wskazał, że w przedmiotowej sprawie orzekał już dwukrotnie sąd administracyjny (wyroki WSA w Poznaniu: z 1.7.2022 r. II SA/Po 208/22 oraz z 14.4.2023 r. IV SA/Po 30/23), wyjaśniając, że we wcześniejszych sprawach obsada budynków inwentarskich różniła się nieco rodzajem i parametrami, jednakowoż wyroki te nie są bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Zdaniem WSA, wskazania i oceny prawne zawarte w ww. wyrokach pozostawały (i pozostają nadal) aktualne i wiążące, i to zarówno dla organów obu instancji, jak i składu Sądu orzekającego w tej sprawie (art. 153 p.p.s.a.). WSA wskazał, że spór w kontrolowanej sprawie nadal ogniskuje się wokół kwestii zasadności zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Tymczasem, w ocenie WSA, kwestia ta została już wiążąco przesądzona w zapadłym uprzednio prawomocnym wyroku z 1 lipca 2022 r. o sygn. akt II SA/Po 208/22 i zaakceptowana w kolejnym wyroku z 14 kwietnia 2023 r. o sygn. akt IV SA/Po 30/23 – z których wynika, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie może znaleźć zastosowania wyjątek określony w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a zatem wniosek Inwestora powinien podlegać rozpoznaniu na ogólnych zasadach określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym z uwzględnieniem tzw. zasady dobrego sąsiedztwa statuowanej w pkt 1 tego przepisu. W efekcie WSA podzielił stanowisko organu I instancji, że wnioskowana inwestycja nie jest związana z prowadzeniem własnego gospodarstwa rolnego, albowiem tak olbrzymia hodowla drobiu, ponad czterokrotnie powyżej 210 DJP, zalicza się do hodowli wielkoprzemysłowej.W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez Inwestora od opisanego Wyroku WSA, Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 08 stycznia 2026 r. o sygn. akt II OSK 2614/25 (zwanym dalej: Wyrokiem NSA) – uchylił zaskarżony wyrok o sygn. akt IV SA/Po 275/25 i przekazał sprawę WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, NSA w pierwszej kolejności stwierdził, że Sąd I instancji w sposób bezpodstawny opierając się na dyspozycji art. 153 p.p.s.a. uznał, że w niniejszej sprawie zainicjowanej wnioskiem B. P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą na łączną obsadę inwentarza 897,732 DJP, związany jest oceną prawną wyrażoną przez WSA w Poznaniu w wyrokach z 1 lipca 2022 r. o sygn. akt II SA/Po 208/22 i z 14 kwietnia 2023 r. o sygn. akt IV SA/Po 30/23, wydanych w sprawie toczącej się z wniosku E. P. i B. P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i budowie budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej obsadzie inwentarza 2824,296 DJP. W ocenie NSA przepis art. 153 p.p.s.a. nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania przede wszystkim ze względu na brak tożsamości przedmiotowej i podmiotowej obu wskazanych spraw, co trafnie wytknięto w skardze kasacyjnej. Poza tym, jak dalej zauważył Sąd kasacyjny, ww. wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Po 30/23 został uchylony wyrokiem NSA z 08 stycznia 2026 r. o sygn. akt II OSK 1871/23, przy czym spór w tamtej sprawie koncentrował się – tak jak w sprawie niniejszej – wokół zagadnienia zabudowy zagrodowej oraz zasad ustalania warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji. I także w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że co do zasady planowana inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej, umożliwiający zastosowanie wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Rozważania przeprowadzone przez Sąd kasacyjny potwierdziły zasadność sformułowanych w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. 153, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 p.p.s.a., oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 4 u.p.z.p., skutkującą koniecznością uchylenia zaskarżonego Wyroku WSA na podstawie art. 185 p.p.s.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA uznał bowiem, że wobec uchybień popełnionych w toku sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, bowiem Sąd a quo, zajmując błędne stanowisko odnośnie do niedopuszczalności zastosowania w niniejszej sprawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., skoncentrował się na weryfikacji prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie poddając już analizie pozostałych przesłanek ustalenia warunków zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p., w tym zgodności z przepisami odrębnymi, na co zwracali uwagę skarżący w skardze, których spełnienie jest niezbędne również w przypadku zabudowy zagrodowej. Wobec tego – zgodnie z wytycznymi NSA – przy ponownym rozpoznaniu skargi, uznając, że co do zasady inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej umożliwiający zastosowanie wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., do Sądu I instancji będzie należała ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p.W piśmie procesowym z 31 marca 2026 r. ad G. – jako pełnomocnik skarżących: K. P., R. Ł. i J. Ł., a także uczestników postępowania, których skarga została uprzednio odrzucona, tj.: T. Ł., T. M. i A. M. – podjął obszerną polemikę z "narracją" przyjętą w Wyroku NSA, forsując stanowisko strony skarżącej, że planowana zabudowa nie może być kwalifikowana jako zabudowa zagrodowa. W konkluzji pełnomocnik stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż wnioskowana zabudowa i sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich nie dadzą się pogodzić z zasadą "dobrego sąsiedztwa". Wobec wadliwości, jaką – zdaniem autora pisma – dotknięta jest decyzja SKO, w następstwie mylnego rozumienia terminu zabudowy zagrodowej, nie doszło do wyjaśnienia, czy są spełnione warunki dobrego sąsiedztwa, i z tych względów należy zaskarżoną decyzję uchylić. "W tym stanie rzeczy złożona przez skarżących skarga jest w pełni zasadna i zasługuje na uwzględnienie niezależnie od uwag NSA, które zdaniem skarżących zostały oderwane od stanu faktycznego sprawy".W piśmie procesowym 11 maja 2026 r. pełnomocnik Inwestora, r. K., wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Nawiązując do ww. pisma procesowego, przede wszystkim wytknął, że deklaracja Skarżących, iż nie zgadzają się z oceną prawną przyjętą w Wyroku NSA, nie może wywołać oczekiwanego przez nich skutku prawnego, stanowiąc wyłącznie nieskuteczną polemikę z tym wyrokiem. Albowiem przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji jest związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA. Związanie to obejmuje w szczególności ocenę, że planowana inwestycja co do zasady mieści się w pojęciu zabudowy zagrodowej oraz że nie można wyłączyć zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. z powodu skali inwestycji, braku pełnej samowystarczalności paszowej, korzystania z usług zewnętrznych w zakresie obornika albo specjalistycznego charakteru produkcji rolnej. Pełnomocnik Inwestora podkreślił, że skarżący nie wskazują na żadną zmianę stanu prawnego ani na istotną zmianę stanu faktycznego, która mogłaby uzasadniać odstąpienie od tej wykładni NSA.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zasadniczo z innych przyczyn niż wskazywane przez skarżących.Na wstępie należy podkreślić, że na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze, któremu organ ani uczestnicy postępowania się nie sprzeciwili.Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; w skrócie: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 stycznia 2026 r. ([...]; dalej też jako: Decyzja WZ), w pkt I uchylająca decyzję Burmistrza [...] z 26 sierpnia 2024 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: trzech budynków inwentarskich wraz z niezbędną infrastrukturą, przeznaczonych do hodowli brojlera kurzego w obsadzie każdym budynku do 293,244 DJP, płyty fundamentowej i montażu na niej czterech naziemnych zbiorników na gaz, dwóch awaryjnych zbiorników na odcieki, trzech płyt fundamentowych i montażu na każdej z nich dwóch silosów paszowych, konfiskatora, szczelnego zbiornika przeciwpożarowego – o łącznej obsadzie drobiu całego przedsięwzięcia do 879,732 DJP – na terenie położonym w miejscowości Z. , oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr ewid.[...] i [...] (obręb [...]).Materialnoprawną podstawę zaskarżonej Decyzji WZ stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130; w skrócie: u.p.z.p.) – zasadniczo w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; w skrócie: zm.u.p.z.p.2023), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. i gruntownie zmieniła zasady ustalania warunków zabudowy, w tym brzmienie art. 61 u.p.z.p. i określony w nim sposób wyznaczania obszaru analizowanego. Znowelizowane w ten sposób przepisy u.p.z.p. znajdowały zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na to, że wniosek Inwestora wpłynął 28 maja 2024 r. – z zastrzeżeniem wszakże art. 59 ust. 2 zm.u.p.z.p.2023 (w brzmieniu pierwotnym), w myśl którego: "Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie:1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 [tj. u.p.z.p.] w brzmieniu dotychczasowym;2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1."W kontrolowanej sprawie kluczowe znaczenie, zwłaszcza dla ustalenia zakresu sądowej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji SKO, ma niewątpliwie okoliczność, że uprzednio w tej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.1.2026 r. o sygn. akt II OSK 2614/25 ("Wyrok NSA"), uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25.6.2025 r. o sygn. akt IV SA/Po 275/25 ("Wyrok WSA") i przekazujący sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania.Jest to istotne dlatego, że – po pierwsze – przepis art. 190 p.p.s.a. stanowi, iż: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". A po drugie – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (znajdującym odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 193 in principio p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024, uw. 3 i 5 do art. 153).W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są – co do zasady – związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w ww. przepisie zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024, uw. 9 do art. 153).Żadna z takich sytuacji nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie. W konsekwencji Sąd w niniejszym składzie ponownie rozpoznający sprawę po Wyroku NSA pozostaje związany wskazaniami co do dalszego postępowania oraz ocenami prawnymi wynikającymi z tego wyroku. Związanie to rozciąga się także na dalsze etapy postępowania w kontrolowanej sprawie, w tym na organy administracji oraz kolejne składy sądów orzekające ewentualnie na tych etapach.Z tych względów jako chybioną, a wręcz rażąco naruszającą przywołane przepisy art. 190 i art. 153 p.p.s.a., należy ocenić polemikę z wykładnią, oceną prawną i wytycznymi zawartymi w Wyroku NSA przez pełnomocnika skarżących w piśmie procesowym z 31.5.2026 r. – co słusznie też wytknął pełnomocnik strony przeciwnej w piśmie procesowym z 11.5.2026 r.Z Wyroku NSA jasno zaś wynika, że Sąd kasacyjny wiążąco ocenił i wskazał w szczególności, że:- Sąd I instancji ("Sąd a quo") zajął w Wyroku WSA błędne stanowisko odnośnie do niedopuszczalności zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W konsekwencji niezasadnie skoncentrował się na weryfikacji prawidłowości zastosowania przez organ I instancji przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie poddając już analizie pozostałych przesłanek ustalenia warunków zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p., w tym zgodności z przepisami odrębnymi;- ponownie rozpoznając skargę, Sąd I instancji, zgodnie z wytycznymi z Wyroku NSA powinien – uznając, że co do zasady inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej umożliwiający zastosowanie wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. – poddać ocenie zgodność z prawem zaskarżonej Decyzji WZ w aspekcie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p., która leży w zakresie kompetencji Sądu I instancji.W konsekwencji Sąd w niniejszym składzie, uznawszy – zgodnie z wykładnią, oceną prawną i wskazaniami zawartymi w Wyroku NSA – że SKO zasadnie rozpoznało wniosek Inwestora z zastosowaniem wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (który stanowi, że: "Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie"), było zobligowany skoncentrować się już tylko na skontrolowaniu ustaleń tej decyzji oraz procedury poprzedzającej jej wydanie przez pryzmat przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p., w myśl których wydanie decyzji w.z. jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:- pkt 2 – teren ma dostęp do drogi publicznej;- pkt 3 – istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;- pkt 4 – teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;- pkt 5 – decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;- pkt 6 – zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.Od razu należy zaznaczyć, że nie było sporne w niniejszej sprawie spełnienie przez planowaną inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 u.p.z.p. Taką ocenę zgodnie wyraziły organy obu instancji, a ich ustalenia w tej mierze nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron postępowania administracyjnego. Prawidłowość takiej oceny nie budzi również zastrzeżeń Sądu w niniejszym składzie.Natomiast spór dotyczył tego, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a to przede wszystkim w kontekście – przywołanego w decyzji organu I instancji – unormowania art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2024 r. poz. 54, z późn. zm.; w skrócie: p.o.ś.). W myśl tego przepisu: "W obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych."W związku z tym godzi się zauważyć, że użyte w cytowanym przepisie pojęcie "zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 48a p.o.ś. – jako obejmujące dwie kategorie zakładów, a mianowicie: (i) zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub (ii) zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1 p.o.ś. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej "awarią przemysłową", w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o dużym ryzyku".Zgodnie z upoważnieniem ustawowym zamieszczonym w art. 248 ust. 3 p.o.ś. minister właściwy do spraw gospodarki określa – w drodze rozporządzenia – rodzaje i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku, z uwzględnieniem:1) kryteriów kwalifikowania substancji do kategorii substancji stwarzających zagrożenia: a) dla zdrowia, b) fizyczne, c) dla środowiska, d) pozostałe,2) nazw i oznaczeń numerycznych substancji niebezpiecznych decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku– kierując się potrzebą zapewnienia właściwej kwalifikacji zakładów ze względu na stwarzane przez nie zagrożenia wystąpienia awarii przemysłowej.Obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. poz. 138; w skrócie "rozporządzenie MR"). W świetle przepisów tego rozporządzenia do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej zalicza się m.in. zakład, w którym występują gazy łatwopalne lub określone ciecze łatwopalne w ilości równej lub większej niż 10 Mg, ale mniejszej niż 50 Mg, zaś do kategorii zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – m.in. zakład, w którym występują gazy łatwopalne lub określone ciecze łatwopalne w ilości równej lub większej niż 50 Mg.W załączonej przez Inwestora do wniosku z 28 maja 2024 r. (inicjującego kontrolowane postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy) decyzji Burmistrza [...] z 2 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie fermy drobiu na działkach o nr ewid.[...], [...], obręb [...], gmina [...]" ([...]; w skrócie: Decyzja UŚ) – wzmiankowanej również w pkt 4.3) Decyzji WZ (na s. 2) – przedsięwzięcie to zostało zakwalifikowane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 p.o.ś. (zob. pkt I.4. Decyzji UŚ). W uzasadnieniu tej decyzji (na s. 8) wyjaśniono, że taka kwalifikacja wynika "ze względu na planowaną do magazynowania ilość gazu płynnego (powyżej 10 Mg)".Podejmując polemikę z tym ustaleniem, Inwestor w odwołaniu od decyzji organu I instancji (na s. 8) stwierdził, że Burmistrz, powołując się na Decyzję UŚ, przyjął błędną kwalifikację inwestycji – zaliczając ją do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Albowiem, w ocenie Inwestora, zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Rozwoju [błędnie określonym w odwołaniu jako "rozporządzenie Ministra Środowiska" – uw. Sądu] do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej można zaliczyć inwestycje, które magazynują łatwopalny gaz ciekły o masie 50 Mg, podczas gdy planowana inwestycje przewiduje – jak zaznaczył Inwestor – magazynowanie ok. 18 Mg gazu.Przedstawiona argumentacja Inwestora jest nietrafna. Pomijając nawet w tym miejscu okoliczność, że w świetle rozporządzenia MR, w odniesieniu do gazów łatwopalnych, o zaliczeniu danej inwestycji do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej decyduje osiągnięcie już ilości 10 Mg takiego gazu, a nie dopiero 50 Mg, należy podkreślić, że ustalenia Decyzji UŚ – w tym jej punktu I.4. mówiącego o zaliczeniu planowanej inwestycji do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – wiązały organy lokalizacyjne w niniejszej sprawie i nie mogły zostać skutecznie zakwestionowane w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.Dość powiedzieć, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 670; w skrócie: "u.u.i.ś.") jednym z obligatoryjnych elementów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzji u.ś.") jest określenie wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Wobec tego jest jasne, że już na etapie wydawania decyzji u.ś. musi dojść do zbadania i ewentualnego zaliczenia planowanej inwestycji do ww. kategorii zakładów. Zarazem w myśl art. 86 pkt 2 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże także organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., tj. w szczególności decyzje w.z. (których dotyczy art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.).Zarazem należy podkreślić – na co trafnie zwrócono uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 6.8.2009 r., II OSK 1249/08, w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia NSA i WSA przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – że spełnienie wymogu wynikającego z art. 73 ust. 3 p.o.ś. następuje w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jest to bowiem zagadnienie związane dopuszczalnością lokalizacji danej inwestycji na określonym terenie, a nie z jej wpływem na środowisko (por. też wyrok NSA z 9.4.2024 r., III OSK 7509/21).Wszystko to prowadzi do wniosku, że rozpoznając wniosek Inwestora o ustalenie warunków zabudowy, SKO, mając na uwadze stwierdzony w Decyzji UŚ status planowanej inwestycji jako zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej, winno było – w ramach badania zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. – zweryfikować w szczególności twierdzenie organu I instancji o niezgodności tej inwestycji z art. 73 ust. 3 p.o.ś., z uwagi na jej lokalizowanie w obszarze "zwartej zabudowy wsi" w rozumieniu tego ostatniego przepisu. Tymczasem SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyło się do tyleż ogólnikowego, co gołosłownego stwierdzenia, pozbawionego jakiejkolwiek argumentacji, że "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, – warunek został spełniony" – naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a.Sąd nie jest zaś władny "wyręczyć" organu II instancji w dokonaniu takiej weryfikacji, w tym w zakresie ustaleń co do występowania "zwartej zabudowy" w otoczeniu terenu planowanej inwestycji.Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę na obowiązującą w polskiej procedurze sądowoadministracyjnej zasadę, zgodnie z którą sąd administracyjny nie jest władny zastępować organu administracji w dokonywaniu niezbędnych ustaleń, rozważań, analiz i ocen, gdyż ustrojową rolą sądu administracyjnego nie jest rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw administracyjnych (ich "załatwianie" w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.), lecz – jak wynika z art. 184 Konstytucji RP, art. 1 p.u.s.a. i art. 3 p.p.s.a. – kontrola działalności administracji publicznej, i to zasadniczo tylko pod względem zgodności z prawem (legalności). Jak zaś się powszechnie przyjmuje, "sprawowanie kontroli działalności innych organów nie może i nie powinno przybierać postaci orzeczeń merytorycznych zastępujących orzeczenia podmiotów kontrolowanych. Nie taka jest funkcja kontroli. Kontrola każda, w tym kontrola sądów, nie powinna prowadzić do zastępowania podmiotów podlegających kontroli" (zob. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, "Państwo i Prawo" 1999, nr 12, s. 24; por. też M. Bogusz, Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku (uwagi na tle art. 31 ust. 2 ustawy o NSA) [w:] Prawo do dobrej administracji, Warszawa 2003, s. 284). W przypadku kontroli działalności publicznej przez sąd administracyjny istotne jest to, że sprawa, której przedmiot związany jest z działalnością określonego organu administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu (zob. R. Hauser, Nieporozumienia wokół charakteru orzeczeń sądów administracyjnych [w:] Ratio est anima legis. Księga jubileuszowa ku czci Profesora Janusza Trzcińskiego, Warszawa 2007, s. 238). Sąd administracyjny – inaczej niż sąd powszechny w zakresie poruczonych orzecznictwu tego sądu spraw wynikających z działalności administracji publicznej – nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie ocenić ("skontrolować" właśnie) działanie organu administracji. Innymi słowy, "sąd administracyjny nie załatwia spraw merytorycznie, nie może zastępować organów administracji właściwych do ich załatwienia i nie może sprawy ostatecznie załatwić. Powołany jest tylko do kontroli zgodności działania administracji z prawem w odniesieniu do konkretnego zaskarżonego aktu czy czynności" (zob. wyrok NSA z 1.1.2005 r., OSK 403/04). Tym samym nie jest rolą sądu administracyjnego uzupełnianie w jakimkolwiek zakresie aktów i czynności podejmowanych przez organy administracji, a w szczególności prowadzenie brakujących analiz lub rozważań, tudzież wyrażanie lub uzasadnianie brakujących ocen. W takim stopniu wadliwy akt organu administracji podlega uchyleniu przez sąd administracyjny (zob. wyrok WSA z 22.10.2021 r., IV SA/Po 717/21).Niezależnie od tego godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 12 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska. Tymczasem analiza treści uzasadnienia zaskarżonej Decyzji WZ (zob. zwłaszcza jej s. 4) oraz przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy pokazuje, że SKO nie uzgodniło projektu tej decyzji z ww. organami administracji publicznej. W konsekwencji zaskarżona decyzja dotknięta jest też wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., polegającą na wydaniu decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.Niezależnie od powyższego Sąd dopatrzył się dalszych uchybień jeszcze przy wydaniu zaskarżonej Decyzji WZ, polegających na:- niepodaniu w projekcie tej decyzji (zalegającym w nieponumerowanych aktach II inst.) danych personalnych osoby, która ów projekt sporządziła (zamiast tego wskazano li tylko ogólnie – i powtórzono tę formułkę w Decyzji WZ – że: "Projekt niniejszej decyzji sporządziła osoba posiadająca kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium RP (zgodnie z art. 60 ust. 4 i art. 5 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym") oraz braku udokumentowania w aktach administracyjnych sprawy posiadania przez tę osobą wymaganych uprawnień;- podpisaniu załączników do Decyzji WZ wyłącznie przez przewodniczącego składu orzekającego SKO, a nie przez wszystkich członków tego składu.Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO w całości (pkt 1 sentencji wyroku).O kosztach postępowania (pkt 2 i 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając:- poniesiony przez skarżącą K. P. koszt wpisu od skargi (500 zł), należne jej pełnomocnikowi wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 115; w skrócie: r.o.a.), a także koszt opłaty skarbowej od udzielonego przez nią pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 997 zł;- poniesiony przez skarżących R. Ł. i J. Ł., solidarnie (por. art. 202 § 2 p.p.s.a.), koszt wpisu od skargi (500 zł), należne ich pełnomocnikowi wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c r.o.a., a także koszt opłaty skarbowej od udzielonych przez nich pełnomocnictw (2 x 17 zł) – łącznie 1014 zł.O zwrocie skarżącym nadpłaconego wpisu w łącznej kwocie 1000 zł (pkt 4 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a.Ponownie rozpoznając sprawę, SKO uwzględni wskazania i oceny prawne Sądu zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W pierwszej kolejności zbada zgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi, w szczególności z art. 73 ust. 3 i 4 p.o.ś. W zależności od wyników tego badania sporządzi projekt decyzji w sprawie warunków zabudowy odpowiedniej treści (pozytywnej albo negatywnej dla Inwestora) i podda go wymaganym uzgodnieniom, w tym z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 12 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Następnie podejmie dalsze, właściwe kroki procesowe, zmierzające do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a..