Wyrok - II SA/Gd 289/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Patrycja Czupyt po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 26 września 2025 r., nr XX/90/2025 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy PruszcStwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Patrycja Czupyt po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 26 września 2025 r., nr XX/90/2025 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszc
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Dariusz Kurkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
UZASADNIENIE
Wojewoda Pomorski (dalej jako: skarżący, Wojewoda) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 26 września 2025 r., nr XX/90/2025 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] w obrębie S. (dalej jako: plan miejscowy), zarzucając jej naruszenie art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1292 ), dalej jako "u.o.z.", poprzez brak uzgodnienia projektu planu z Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i domagając się stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości.W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że pismem z 29 stycznia 2025 r. (znak pisma: GPiRG.6721.3.3.2024.ZP), Wójt Gminy Pruszcz Gdański (dalej jako: Wójt, organ wykonawczy) zawiadomił Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako: PWKZ, Konserwator) o podjęciu uchwały nr IV/31/2024 z dnia 20 czerwca 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] w obrębie S., informując w piśmieo możliwości składania wniosków do planu w terminie 21 dni od dnia doręczenia.W terminie tym PWKZ, pismem z 19 lutego 2025 r. (znak pisma: ZN.5150.23.2025.JK), wniósł o to, aby w obrębie S. wykluczyć możliwość lokalizacji elektrowni słonecznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną w strefach przestrzeni przyrodniczej - obszar zieleni (lasów, zalesień itd.) oraz wód (jeziora, rzeki, cieki wodne). Ponadto, dla innych niż wyżej wymienione strefy, Konserwator określił warunki i parametry dla lokalizacji elektrowni słonecznych, które różnią się od postanowień przyjętych w uchwale.Jak wskazał Wojewoda, w wykazie wniosków do projektu planu zamieszczono adnotację o braku podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku PWKZ. Następnie, pismem z 16 maja 2025 r. (znak pisma: GPiRG.6721.3.4.2024.ZP), Wójt wystąpiło uzgodnienia i zaopiniowanie projektu planu przez wskazane w rozdzielniku organy. Pismo to nie zostało wysłane do Konserwatora. Organ ochrony zabytków nie znalazł się także w rozdzielniku tego pisma.W ocenie organu nadzoru w niniejszej sprawie nie wypełniono obowiązku spoczywającego na organie wykonawczym Gminy, a wynikającego wprost z treści art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p. Konserwator został pominięty w procedurze uzgadniania projektu planu miejscowego ze względu na samodzielne stwierdzenie przez Wójta w uchwale, że na terenie objętym planem miejscowym nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków ani obiekty objęte gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków, a obszar planu nie znajduje się w sąsiedztwie powyższych obiektów. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczającą przesłanką do pominięcia uzgodnienia projektu planu z Konserwatorem. Obowiązkiem Wójta było bowiem wystąpienie o uzgodnienie projektu planu miejscowego z PWKZ.Zdaniem Wojewody, stanowisko to potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym przepis art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. wprowadza obowiązek dokonania uzgodnień projektu planu miejscowego ze wskazanymi tam organami. Obowiązek ten jest niezależny od woli organu wykonawczego przeprowadzającego procedurę planistyczną i wynika wprost z ustawy. Kwestia, czy materia podejmowana w planie podlega kompetencjom danego organu należy do oceny tego organu, co wyraża on poprzez postanowienie w sprawie uzgodnienia. Natomiast pominięcie etapu uzgodnień stanowi istotne naruszenie trybu uchwalania planu miejscowego.Powyższe, zdaniem Wojewody, uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Skarżący wniósł też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na rzecz skarżącego.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Pruszcz Gdański (dalej jako: Rada, organ), reprezentowana przez Wójta, wniosła o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy na rozprawie.W uzasadnieniu organ wskazał, że na skutek zmiany przepisu art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósmy u.p.z.p. ustawodawca jednoznacznie doprecyzował zakres uzgodnienia projektów miejscowych planów przez konserwatora zabytków wskazując, że uzgodnienie takie dotyczy wyłącznie obiektów lub obszarów objętych ochroną konserwatorską. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym WKZ uzgadniał projekt planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Pojęcie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ma szeroki zakres znaczeniowy, gdyż odnosi się do pojęć zabudowa i teren. W poprzednim stanie prawnym uzgodnienia lub odmowy uzgodnień WKZ często dotyczyły więc nie tylko kwestii związanych z zabytkami, ale również z ukształtowaniem terenu, wskaźnikami zagospodarowania czy zagadnieniami związanymi z krajobrazem kulturowym. Zmiana wprowadzona przez ustawodawcę ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. w sprawie zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.) miała na celu usystematyzowanie powyższego i uniknięcie sytuacji, w których uzgodnienia WKZ dotyczą materii niezwiązanej bezpośrednio z zakresem zadań i kompetencji realizowanych przez ten organ.Natomiast wskazanie, że wójt występuje o uzgodnienie projektu planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami nie pozostawia wątpliwości, że uzgodnienie to powinno dotyczyć obszarów i terenów zakwalifikowanych jako zabytki. W przeciwnym razie zmiana tego przepisu będzie czysto iluzoryczna.Tym samym – zdaniem Rady, aktualnie projekty planów miejscowych dotyczące terenów, na których nie ma takich obiektów i obszarów, nie wymagają przedstawiania konserwatorowi zabytków do uzgadniania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w uchwale nr XX/90/2025, gdyż na terenie objętym planem ani w jego sąsiedztwie nie ma obiektów wpisanych do rejestru zabytków ani obiektów objętych gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków. Wynika to z § 2 pkt 2 uchwały.Odnosząc się do powołanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych Rada stwierdziła, że zapadło ono w odmiennym stanie faktycznym i nie powinno mieć zastosowania w sprawie. W powołanej przez skarżącego sprawie Wójt otrzymał od konserwatora odmowę uzgodnienia i nie zastosował się do jej treści arbitralnie uznając, że uznaje projekt za uzgodniony. W takim stanie sprawy WSA w wyroku stwierdził, iż organ postąpił niewłaściwie, gdyż powinien złożyć zażalenie na powyższe postanowienie WKZ do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego lub ponownie wystąpić o uzgodnienie do konserwatora zabytków.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465), dalej jako: "u.s.g.", uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne,a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych i nieistotnych naruszeń prawa. Mimo to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, istotne naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z 24 marca 1992 r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd - rozpoznając niniejszą sprawę, przeprowadził swoją ocenę zaskarżonej uchwały w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa.Ponadto należy odnieść się do regulacji szczególnej art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą nieważność aktu powoduje istotne naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zasady sporządzania planu dotyczą kwestii merytorycznych: zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu miejscowego oznacza natomiast kolejność podejmowanych przez organ czynności w toku procedury planistycznej. Przy interpretacji przesłanki istotności naruszenia trybu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy rozumieć zatem takie naruszenie, które prowadziw konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku. Rozważania te winny uwzględniać cel powyższej regulacji, którym jest zagwarantowanie praw podmiotów, jakie mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Szczegółowy przebieg postępowania zmierzający do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został w art. 17 u.p.z.p.Niniejsza kontrola sądowa została zainicjowana skargą Wojewody Pomorskiego złożoną w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że po upływie terminu 30 dni od dnia doręczenia wojewodzie uchwały lub zarządzenia, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.W przedmiotowej skardze Wojewoda zarzucił podjęcie przez Radę Gminy Pruszcz Gdański uchwały z dnia 26 września 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański dla działek nr [...], [...] i [...] w obrębie S. z naruszeniem art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 ), dalej jako "u.o.z.", poprzez brak uzgodnienia projektu planu z Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zdaniem Sądu zarzut ten jest zasadny.Jak już wskazano, tryb postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Jednym z etapów uchwalania planu jest uzgodnienie projektu z właściwymi organami, wśród których wymieniony został wojewódzki konserwator zabytków, o czym stanowi art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p.. Przy czym treść tego przepisu z dniem 24 września 2023 r. uległa zmianie. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 17 lit. e ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw dotychczasowa treść art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p. wskazująca na obowiązek uzgodnienia projektu planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków "w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" została zmieniona i przepis ten otrzymał brzmienie "w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami". Skarżona uchwała została podjęta w dniu 26 września 2025 r., a uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu podjęto w dniu 20 czerwca 2024 r., a więc po 23 września 2023 r. Wobec tego, na mocy art. 67 ust.3 pkt 1-3 ustawy zmieniającej, zastosowanie w sprawie ma przepisart. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, tj. zmieniającym zakres uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.Niemniej, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Rady, powyższa zmiana przepisu nie miała wpływu na obowiązek dokonania uzgodnienia projektu planu miejscowego z PWKZ, ani na obowiązek uwzględnienia warunków zawartychw postanowieniu organu uzgadniającego.W pierwszej kolejności stwierdzić bowiem należy, że przepis art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. wprowadza obowiązek dokonania uzgodnień projektu planu miejscowego ze wskazanymi organami. Obowiązek ten jest niezależny od woli organu wykonawczego przeprowadzającego procedurę planistyczną i wynika wprost z ustawy. Nie może więc on samodzielnie dokonać wyboru, do których organów wymienionych w ww. przepisie wystąpi o uzgodnienie. Kwestia, czy materia podejmowana w planie podlega kompetencjom danego organu należy do oceny tego organu, co wyraża on poprzez postanowienie w sprawie uzgodnienia. Trzeba przy tym zauważyć, że z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Oznacza to, że na postanowienie uzgadniające przysługuje zażalenie.Wójt zobowiązany był więc do wystąpienia o uzgodnienie projektu skarżonego planu miejscowego do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, niezależnie od tego, że według własnej analizy stwierdził, iż na terenie objętym planem nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków ani obiekty objęte gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków, jak też obszar objęty planem nie znajduje sięw pobliżu ww. obiektów, ani nie występują formy dóbr kultury współczesnej. Jak już bowiem wskazano, obowiązek uzgodnienia wynika z samej ustawy i organ prowadzący procedurę planistyczną nie ma podstaw do samodzielnego wyłączania uprawnień uzgodnieniowych poszczególnych organów. To, czy materia planu mieści się w kompetencjach rzeczowych tych organów należy do ich oceny. Organ uzgadniający może więc uznać, że projekt planu nie wymaga jego uzgodnienia lub uznać, że poruszane w planie kwestie podlegają jego kompetencjom i w tym zakresie plan uzgodnić bądź wskazać warunki, od których uzależnione będzie pozytywne uzgodnienie. Jeżeli zaś organ planistyczny stoi na stanowisku, że organ błędnie stwierdził swoją kompetencję do uzgodnienia i chce uniknąć związania wskazanymi warunkami, musi zaskarżyć wydane postanowienie.Rada argumentowała, że ze względu na zmianę treści art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p., jeżeli na terenie planu nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków ani obiekty objęte gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków, jak też obszar objęty planem nie znajduje się w pobliżu ww. obiektów, a konserwator ma dokonywać uzgodnienia "w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami",w takim wypadku brak jest podstaw do występowania w procedurze planistycznejo uzgodnienie z tym organem. Jak już jednak wskazano, to konserwator zabytków decyduje o tym czy rzeczywiście na terenie planu nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków ani obiekty objęte gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków, jak też czy obszar objęty planem nie znajduje się w pobliżu ww. obiektów. Jedynie na marginesie należy zatem zauważyć, że zwrot "w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami" jest pojęciem szerokim i obejmuje także kwestie ochrony krajobrazu kulturowego. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.z. ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome, będące w szczególności krajobrazami kulturowymi. Zatem krajobraz kulturowy stanowi element ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, który podlega uzgodnieniu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w procedurze planistycznej.Odnosząc się do zarzutów Wojewody Sąd uznał je zatem za zasadne.Jak już wskazano, przepis art. 17 pkt 6 u.p.z.p. jednoznacznie statuuje obowiązek uzgodnienia projektu planu miejscowego z enumeratywnie wyliczonymi tam organami. W orzecznictwie zaś podkreśla się, że jeśli według przepisów prawa rozstrzygnięcie ma być poprzedzone uzgodnieniem (zgodą) innego podmiotu lub też osiągnięciem innego rodzaju porozumienia z podmiotem do tego powołanym, to treść stanowiska zajętego w wymienionych formach wiąże organ prowadzący postępowanie główne (zob. m.in. S. Biernat, Działania wspólne administracji państwowej, Wrocław 1979, s. 81 i n.; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 468 i n.; J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96, OSP 1999, z. 3,poz. 56. Co też istotne, gdy przepis prawa materialnego wprowadza współdziałanie, nakazując uzgodnienie, zgodę, porozumienie, organ administracji związany jest postanowieniem i nie może poddać go weryfikacji rozpoznając sprawę (J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 106, Nb 12). Dopóki więc postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (zob. wyroki NSA: z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; z 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10;z 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 882/11; z 28 czerwca 2019 r., sygn. aktII OSK 1490/18, CBOSA).Ratio legis instytucji "uzgodnienia" w procedurze planistycznej polega więc na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego na kształt normatywny postanowień planu. Ustawodawca, nakazując organowi wykonawczemu gminy uzgodnienie projektu planu ze wskazanymi organami, w tym z właściwym konserwatorem zabytków, określił konsekwencje prawne takiego uzgodnienia. Organ uzgadniający może skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający. Odmowa uzgodnienia projektu planu przez uprawniony organ oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w planowanym kształcie. Zaś w przypadku uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego, mimo odmowy uzgodnienia przez uprawniony organ, zgodnie z dyspozycją art. 28 u.p.z.p., skutkuje to, co do zasady, nieważnością uchwały rady w całości lub w części (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2024/12, CBOSA; por. Z. Niewiadomski [red.], Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 2011, s. 229).).Zatem niewątpliwie organy sprawujące władztwo planistyczne związane są treścią uzgodnień poczynionych przez właściwe podmioty, które to uzgodnienie następuje w formie postanowienia zaskarżalnego zażaleniem i ewentualnie skargą do sądu administracyjnego. Jeśli wójt (burmistrz, prezydent miasta) został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 6 u.p.z.p., to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 910/11, CBOSA). Jedynie w sytuacji, gdy podmioty uzgadniające w postanowieniu o odmowie uzgodnienia nie określą warunków na jakich to uzgodnienie może nastąpić, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego (art. 24 ust. 2 u.p.z.p.).Jak zaś wynika z dokumentacji związanej z uchwaleniem zaskarżonej uchwały, w dniu 16 maja 2025 r. Wójt przesłał w trybie art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. wyszczególnionym w rozdzielniku do pisma organom projekt planu miejscowego, nie kierując go jednak do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Natomiast na wcześniejszym etapie Konserwator - pismem z 19 lutego 2025 r. - wniósło to aby w obrębie S. wykluczyć możliwość lokalizacji elektrowni słonecznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną w strefach przestrzeni przyrodniczej - obszar zieleni (lasów, zalesień itd.) oraz wód (jeziora, rzeki, cieki wodne), a w obszarach lokalizacji elektrowni słonecznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną uwzględnić rozwiązania przestrzenne niwelujące negatywne oddziaływanie na krajobraz kulturowy ze wskazaniem takich działań. Żaden z tych warunków nie został uwzględniony w zaskarżonej uchwale, natomiast powyższe pismo Konserwatora wyraźnie wskazuje, że w jego ocenie na terenie objętym planem występują określone uwarunkowania krajobrazu kulturowego, mieszczącego się w szerokim ujęciu "ochrony zabytków i opieki nad zabytkami". Tym bardziej więc brak dokonania uzgodnienia z PWKZ jawi się jako istotne naruszenie trybu sporządzania aktu planistycznego, albowiem bez tej czynności treść uchwały planistycznej jest inna, niż gdyby przeprowadzono procedurę uzgodnieniową, w której PWKZ zawarłby ww. warunki, które musiałyby następnie zostać uwzględnione w uchwale lub zakwestionowane przez organ gminy stosownym zażaleniem na postanowienie uzgadniające.Jeszcze raz podkreślić trzeba, że Wójt nie miał samodzielnych uprawnień do oceny czy konieczne jest dokonanie uzgodnienia z Konserwatorem, gdyż obowiązek taki wynika wprost z przepisu prawa, niezależnie od samodzielnej oceny Wójta, że na obszarze planu brak jest obiektów wpisanych do rejestru zabytków, czy też obiektów objętych gminną lub wojewódzką ewidencją zabytków, a obszar planu nie znajduje się w pobliżu ww. obiektów. Jak już bowiem wskazano, aktualny zakres kompetencji uzgodnieniowych PWKZ - wynikający z art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme u.p.z.p. - obejmuje także krajobraz kulturowy, co pomija tak ocena Wójta, jak i § 2 pkt 2 uchwały.Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1292; w skrócie "u.o.z.") - ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome, będące w szczególności krajobrazami kulturowymi, a krajobraz kulturowy jest to postrzegana przez ludzi przestrzeń, zawierająca elementy przyrodnicze i wytwory cywilizacji, historycznie ukształtowana w wyniku działania czynników naturalnych i działalności człowieka (vide art. 3 pkt 14 u.o.z.). Trzeba też dodać, że - wbrew stanowisku organu, formą ochrony zabytków nie jest tylko wpis do odpowiedniego rejestru zabytków, ale również ustalenie ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (vide art. 7 u.o.z.). To zatem dopiero na etapie tworzenia tego aktu planistycznego może pojawić się konieczność objęcia ochroną konserwatorską jakiegoś obszaru gminy.Z tych względów Sąd w składzie rozpoznającym skargę uznał, że zarzuty Wojewody dotyczące istotnego naruszenia trybu sporządzania planu ze względu na brak wymaganego uzgodnienia są uzasadnione.Dodatkowo Sąd - kontrolując zaskarżoną uchwałę dostrzegł, że - wbrew zapisom § 1 ust. 5 pkt 4 uchwały, nie zawiera ona w załączniku nr 4 zbioru danych przestrzennych zawartych w planie. Obowiązek w tym zakresie wynika z art. 67a u.p.z.p., który stanowi, że organy właściwe do sporządzania projektów aktów planowania przestrzennego tworzą oraz prowadzą, w tym aktualizują i udostępniają, zbiory danych przestrzennych w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. z 2021 r., poz. 214). W myśl art. 67a ust. 5 u.p.z.p. dane przestrzenne tworzone dla aktów planowania przestrzennego stanowią załącznik do uchwały przyjmującej akt planowania przestrzennego lub wydanego zarządzenia zastępczego wojewody w sprawie uchwalenia aktu planowania przestrzennego.Forma papierowa załącznika nr 4 do zaskarżonej uchwały przesłana do Sądu wskazuje, że załącznik ten ma format gml. W wersji elektronicznej załączony do uchwały plik "Załacznik4.gml" jest nieaktywny i nie odnosi do właściwych danych na stronie BIP Urzędu. Nie został więc spełniony wymóg udostępnienia zboru danych przestrzennych dla przedmiotowego planu miejscowego, który umożliwiałby w szczególności wyświetlanie, nawigowanie, powiększanie i pomniejszanie, przesuwanie lub nakładanie na siebie zobrazowanych zbiorów oraz wyświetlanie objaśnień symboli kartograficznych i zawartości metadanych (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej).Mając na uwadze rodzaj dostrzeżonych i omówionych wyżej uchybień oraz ich kwalifikację jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu (brak pozytywnego uzgodnienia) Sąd uwzględnił wniosek Wojewody o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o czym na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekłw pkt 1 wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając od Rady Gminy Pruszcz Gdański na rzecz Wojewody zwrot kwoty 480 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.. orzekłw pkt 1 wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając od Rady Gminy Pruszcz Gdański na rzecz Wojewody zwrot kwoty 480 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.