Wyrok - III SA/Kr 311/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Karcz Sędziowie Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr 56/XLIII/2022 w sprawie uchwalenia przebiegu dróg gminnych w miejscowości J. I. stwierdza nieważność punktu 25 Załącznika Nr 1 do zaskarżonej uchwały w części, tStwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Karcz Sędziowie Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr 56/XLIII/2022 w sprawie uchwalenia przebiegu dróg gminnych w miejscowości J. I. stwierdza nieważność punktu 25 Załącznika Nr 1 do zaskarżonej uchwały w części, t
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewelina Dziuban
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części
UZASADNIENIE
Uchwałą nr 56/XLIII/2022 Rady Gminy Ł. z dnia 29 kwietnia 2022 roku w sprawie uchwalenia przebiegu dróg gminnych w miejscowości J. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2022 r. poz. 3455), wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, dalej: "u.s.g.") oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej: "u.d.p.") – ustalono m.in. przebieg drogi gminnej J. P. (§ 1 pkt 25). Zgodnie z § 2 uchwały przebieg dróg został przedstawiony w sposób graficzny w załącznikach nr 2.30 do uchwały. Zgodnie z § 4 uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 9 maja 2022 r., nr 3455.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. B. (dalej: "skarżący") zarzucił zaskarżonej uchwale:- naruszenie art. 2a ust. 2 oraz art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.d.p. przez zaliczenie do kategorii dróg publicznych odcinka drogi nr [...] K "J. – P." Odcinek II biegnącego przez działkę ewidencyjną nr [...] obręb J. koniec na granicy z działką ewidencyjną nr [...] obręb J., podczas gdy działka ewidencyjna nr [...] obręb J. nie stanowiła własności Gminy Ł. w dacie podjęcia uchwały, w zakresie działki nr [...] obręb J. nie była wydana decyzja komunalizacyjna, dlatego organ administracji korzystając z konstrukcji ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych, de facto doprowadził do zaliczenia działki nr [...] obręb J. do drogi gminnej, a w konsekwencji pozbawił jej właściciela praw do tej nieruchomości w sposób arbitralny i niezgodny z prawem;- pominięcie przez organ administracji domniemań zgodności ze stanem faktycznym stanu ujawnionego w treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] obręb J.W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 25 wymienionej uchwały w części ustalającej przebieg drogi gminnej [...] "J.-P." Odcinek II oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność ich treści.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ł. wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że nie kwestionuje prawa własności skarżącego do działki ewidencyjnej nr [...]. Podniosła, że rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego nr 52 z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego nr 63/98) zaliczono do dróg gminnych m. in. odcinek drogi stanowiącej własność skarżącego. Organ podniósł, że zaskarżona uchwała nie dotyczy zaliczania do dróg gminnych, a jedynie przebiegu istniejącej drogi, nie doprowadziła do pozbawienia właściciela prawa własności. Organ podkreślił, że do czasu ujawnienia skarżącego w ewidencji gruntów i budynków Urząd Gminy Ł. był wpisany jako władający. Zaznaczył, że droga utrzymywana jest ze środków gminnych.W czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżący przedłożył zawiadomienie o czynnościach ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych z 9 lutego 2026 r. oraz zawiadomienie o czynnościach wyznaczenia punktów granicznych.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie Sąd rozważył, czy skarżącemu przysługiwała legitymacja skargowa w zaskarżeniu uchwały.Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 662, dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Posiadanie legitymacji skargowej zależy zatem od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą.Skarga wnoszona na podstawie art. 101 u.s.g. jest środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Interes prawny powinien wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę, a zaskarżana uchwała powinna naruszać sferę praw lub obowiązków skarżącego.W konsekwencji, skarżący powinien wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12). Sąd zobowiązany jest natomiast do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała, narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06).Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie może być wnoszona w interesie publicznym. Ochrona interesu publicznego realizowana jest natomiast w trybie postępowania nadzorczego przez organ nadzoru.Zdaniem Sądu skarżący posiadał interes prawny w zaskarżeniu uchwały, ponieważ wykazał, że jest właścicielem działki objętej uchwałą. Zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II GSK 1201/24) - wydanym na gruncie zaskarżonej uchwały - wskazał, że legitymację skargową do jej zaskarżenia mają w szczególności podmioty, w stosunku do których uchwała ingeruje w ich własność – a konkretnie, gdy ustala przebieg drogi gminnej choćby po jednej działce, do której skarżący ma tytuł prawny.Podstawy nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa.Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Idzie o takie naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podejmowania uchwał. Przesłanką uprawniającą do stwierdzenia nieważności uchwały jest więc zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, wskazanych w przepisach prawa przesłanek pojęcia stosownej uchwały, jak również naruszenie procedury podejmowania uchwały.Zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.W niniejszej sprawie niesporne są następujące okoliczności: skarżący jest właścicielem działki nr [...] obręb J., w stosunku do nieruchomości nie została wydana decyzja komunalizacyjna. Rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego nr 52 z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego (Dziennik Urzędowy Województwa Nowosądeckiego nr 63/98) zaliczono do dróg gminnych m. in. odcinek drogi stanowiącej własność skarżącego.Niesporną okolicznością jest również, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego.Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.d.p. ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Jak natomiast stanowi art. 7 ust. 1 u.d.p., do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2).Zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 2a ust. 2 u.d.p. drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.Jak stanowi art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998, nr 133, poz. 973) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca: 1) gmina – w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg (ust. 2). Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody (ust. 3).Dodać należy również, że w dacie podjęcia przez Wojewodę Nowosądeckiego rozporządzenia zaliczającego działkę stanowiącą własność skarżącego do dróg gminnych, przysługiwanie prawa własności gminie nie stanowiło elementu definiującego drogę gminną. Zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 1998 r. art. 7 ust. 1 u.d.p. (Dz. U. z 1985, nr 14, poz. 60), do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych. Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (ust. 2).W rezultacie, w dacie wydawania rozporządzenia okoliczność braku dysponowania tytułem prawnym do nieruchomości przez Gminę Ł., nie stanowiła przeszkody do uznania jej za część drogi gminnej. 1 stycznia 1999 r. wszedł jednak w życie art. 2a u.d.p., który stanowi, że droga gminna stanowi własność gminy.W związku z faktem, że w odniesieniu do działki skarżącego nie wydano decyzji komunalizacyjnej, brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość przeszła na własność gminy, a zatem nie spełniała w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały warunków koniecznych do uznania za drogę gminną.Sąd nie podziela stanowiska Rady Gminy Ł. zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że uchwała o przebiegu dróg gminnych ma wyłącznie charakter porządkujący i nie rodzi żadnych skutków prawnych dla skarżącego. Należy bowiem podkreślić, że w tym konkretnym przypadku, zaskarżona uchwała – z uwagi na brak decyzji komunalizacyjnej oraz brak posiadania przez Gminę Ł. prawa własności do przedmiotowej nieruchomości, powoduje, że uchwała ma skutek zbliżony do uchwały o zaliczeniu do dróg gminnych wydawanej na podstawie art. 7 ust. 1 u.d.p. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem uchwała o ustaleniu przebiegu istniejącej drogi gminnej ma charakter deklaratoryjny, nie może ona służyć jako narzędzie do konstytutywnego regulowania granic własnościowych drogi gminnej oraz usuwania sporów własnościowych między gminą a podmiotami trzecimi (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2025 r., II GSK 1642/21).Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomiędzy uchwałami podejmowanymi na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 u.d.p. zachodzi określony merytoryczny i sekwencyjny związek. Uchwała o zaliczeniu nieruchomości do dróg gminnych musi być w aktualnym stanie prawnym poprzedzona precyzyjnym i szczegółowym wyznaczeniem geodezyjnym i własnościowym granic pasa drogowego. Przepis art. 2a u.d.p. nie ma bezpośredniego zastosowania do pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, a nie stanowiących ich własności i zajętych pod drogi publiczne, nieruchomości. Dlatego warunkiem objęcia granicami pasa drogowego tego rodzaju nieruchomości jest uprzednie wydanie decyzji komunalizacyjnej na podstawie wspominanego już art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (por. wyrok NSA z 26 maja 2023 r., II GSK 1075/22).Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego punktu Załącznika nr 1 do uchwały w części odnoszącej się do drogi stanowiącej własność skarżącego, a także załącznika nr 2.25 w całości.W czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżący podniósł, że po wniesieniu skargi – Gmina Ł. podjęła działania zmierzające do ustalenia przebiegu granic ewidencyjnych nieruchomości skarżącego oznaczonej jako działka ew. [...] obręb J., a także czynności wyznaczenia punktów granicznych (k. 44-45 akt sądowych).Równocześnie, analiza materiału procesowego zawartego w aktach sprawy potwierdza, że organ stanowiący gminy nie wykazał za pomocą odpowiedniej dokumentacji ewidencyjnej (w tym kartograficzno-geodezyjnej) granic obszarowych oraz przebiegu pasa drogowego spornej drogi gminnej. Taki stan nie pozwala na jasne i precyzyjne określenie granic pasa drogowego, a tym samym na ustalenie przestrzennych granic prawa własności gminy w zakresie spornego szklaku drogowego.Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2023 r. (sygn. akt II GSK 1075/22 – wydane w tożsamym stanie prawnym sprawy): "w okresie od zaliczenia spornej ulicy do dróg lokalnych miejskich aż do dnia podjęcia zaskarżonej uchwały obowiązywały kolejne akty prawne, które wyraźnie określały, w jaki sposób ma być prowadzona ewidencja dróg publicznych i jakie elementy wchodzą w jej skład. Od dnia 1 lipca 1986 r. do dnia 1 października 1999 r. obowiązywało zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 6 czerwca 1986 r. w sprawie prowadzenia ewidencji dróg publicznych (M.P. z 1986 r. Nr 18, poz. 122), które w § 10 ust. 1 przewidywało, że ewidencja dróg wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych w granicach miast obejmuje m.in. 1) metryki dróg krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych, 2) księgi inwentarzowe dróg krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych, 3) rejestry robót budowlano-remontowych wykonanych na drogach krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych, 4) mapy sieci dróg krajowych i wojewódzkich przebiegających przez miasta, 5) metryki, księgi inwentarzowe i rejestry robót budowlano-remontowych obiektów mostowych na drogach krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych, 6) wojewódzkie zestawienia dróg krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych, 7) wojewódzkie zestawienia obiektów mostowych na drogach krajowych, wojewódzkich, lokalnych miejskich i zakładowych. W okresie od dnia 10 maja 2000 r. do dnia 10 grudnia 2004 r. obowiązywało natomiast rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie numeracji i ewidencji dróg oraz obiektów mostowych, które w § 8 ust. 3 stanowiło, że ewidencja obejmuje m.in. następujące dokumenty ewidencyjne: 1) książkę drogi, 2) dziennik objazdu dróg, 3) wykaz dróg, 4) mapę techniczno-eksploatacyjną dróg publicznych. Również obowiązujące od dnia 10 maja 2005 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom stanowi, że ewidencja dróg obejmuje m.in. książkę drogi, dziennik objazdu dróg oraz mapę techniczno-eksploatacyjną dróg (zob. § 9 ust. 1 pkt 1-3), a ponadto, że dla celów ewidencyjnych prowadzi się jednolity sposób lokalizacji w ciągu drogi: 1) elementów drogi; 2) zmian parametrów technicznych drogi; 3) drogowych obiektów inżynierskich (zob. § 8 ust. 1 pkt 1-3). Trzeba również uwzględnić, że zgodnie z § 21 ww. rozporządzenia dla dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów użytkowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, nieobjętych ewidencją na podstawie dotychczasowych przepisów, należy założyć ewidencję zgodnie z przepisami rozporządzenia, w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Podobne uregulowania dostosowujące były przewidziane w § 18 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie numeracji i ewidencji dróg oraz obiektów mostowych".Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że warunkiem legalności uchwały podejmowanej na podstawie art. 7 ust. 3 u.d.p. w sprawie ustalenia przebiegu istniejącej drogi gminnej jest uprzednie sporządzenie – już na etapie podejmowania uchwały w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych – odpowiedniej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, która określa granice i szlak (przebieg) tej drogi (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2023 r., II GSK 1075/22). W niniejszej sprawie, z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżona uchwała została poprzedzona sporządzeniem takiej dokumentacji, a podjęcie po złożeniu skargi przez skarżącego, czynności geodezyjnych związanych z ustaleniem granic działki stanowiącej własność skarżącego, niewątpliwie potwierdza te okoliczność.Zaznaczyć ponadto należy, że uchwała nie została w żaden sposób uzasadniona.Zgodnie z § 131 ust. 1 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej, które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 300, dalej: "ZTP"), na organach spoczywa obowiązek sporządzenia uzasadnienia do projektu aktu prawa miejscowego, który z kolei stanowi refleks generalnego wymogu sporządzania uzasadnienia do każdego projektu aktu normatywnego (por. M. Zieliński (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uw. 1 do § 12). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia nie tylko ze względu na dyspozycję przywołanych przepisów ZTP, ale również dlatego, że takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez organy nadzoru oraz sądy administracyjne.Obowiązek uzasadnienia uchwały, w przypadku gdy nie jest on wyraźnie określony ustawowo, wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które - sprawując kontrolę - muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, powiatu czy sejmik, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy zasad "dobrej legislacji" (por. M. Stahl, Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2006 r., nr 6, s. 45).W orzecznictwie dostrzega się, że sam brak uzasadnienia uchwały poddanej kontroli sądowej, nie warunkuje stwierdzenia jej nieważności, o ile z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynikają motywy, jakimi kierował się dany organ jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., II OSK 3007/18). W rozpatrywanej sprawie brak jednak było tego typu argumentacji organu.Tym samym, również z tej przyczyny konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej części uchwały. Należy bowiem podkreślić, że w sprawach, w których skargi wniesione zostały na podstawie art. 101 u.s.g. zakres orzekania jest determinowany interesem prawnym skarżącego.Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem zachodziły podstawy do stwierdzenia jej nieważności zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g., mimo upływu roku od jej podjęcia.Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. punktu 25 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w części, tj. od słów: "Odcinek II" do słów: "nr [...] obręb J." oraz Załącznika nr 2.25 w całości, ponieważ nie było możliwe stwierdzenie nieważności tego załącznika w części (punkt I wyroku).O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając zwrot uiszczonej opłaty sądowej (300 zł), kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kosztów zastępstwa procesowego (480 zł).., zasądzając zwrot uiszczonej opłaty sądowej (300 zł), kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kosztów zastępstwa procesowego (480 zł).