Wyrok - II SA/Gl 398/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. K. na uchwałę Rady Miasta w Myszkowie z dnia 29 października 2008 r. nr XXIV/212/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 22 pkt 4 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o numerze ewiStwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. K. na uchwałę Rady Miasta w Myszkowie z dnia 29 października 2008 r. nr XXIV/212/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 22 pkt 4 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o numerze ewi
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Artur Żurawik
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
UZASADNIENIE
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwalę nr XXIV/212/08 Rady Miasta w Myszkowie z dnia 29 października 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Myszków, L. K. (skarżąca) działając we własnym imieniu, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zaskarżyła przedmiotową uchwałę - w części dotyczącej zapisu zawartego w Rozdziale 1 § 22 ww. planu.Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ograniczenie przysługującego jej - jako właścicielce nieruchomości - prawa do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, przyznanego przepisami rangi ustawowej, znajdującymi się w hierarchii źródeł prawa wyżej niż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Wniosła o stwierdzenie nieważności § 22 Rozdziału 1 ww. planu w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Stwierdziła, że wskazany przepis uchwały narusza art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ograniczenie skarżącemu przysługującego jej prawa do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków.Uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały wskazała, iż jako inwestor dokonała zgłoszenia wodnoprawnego w Nadzorze Wodnym dotyczącego wykonania urządzenia wodnego - drenażu rozsączającego. Uzyskanie stosownego zaświadczenia jest niezbędne do dokonania zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z rozsączaniem do gruntu na działce nr ewid. [...], położonej w Myszkowie przy ul. [...]. Decyzją z dnia 17 lutego 2026 r. Kierownik Nadzoru Wodnego w Z. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego, wskazując, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Myszków, uchwalonego uchwałą nr XXIV/212/08 Rady Miasta w Myszkowie z dnia 29 października 2008 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że działka nr ewid. [...], obręb [...] Myszków, w części objętej zgłoszeniem znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 4MN/ZZ - istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 22 Rozdziału 1 uchwały w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych i przemysłowych ustalono, iż do czasu realizacji systemu miejskiego na terenach pozbawionych kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych, natomiast po realizacji kanalizacji sanitarnej ustala się nakaz podłączenia do sieci. W ocenie skarżącej powyższe postanowienia planu miejscowego ograniczają sposób wykonywania prawa własności poprzez wyłączenie możliwości realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, co narusza interes prawny skarżącej. Jednocześnie wskazała, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do Rady Miasta w Myszkowie, pozostało bez odpowiedzi. Zdaniem skarżącej postanowienie § 22 Rozdziału 1 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z przepisem rangi ustawowej.W odpowiedzi na powyższą skargę Rada Miasta w Myszkowie reprezentowana przez Burmistrza Miasta Myszkowa wniosła o jej oddalenie oraz obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu opisała chronologicznie procedurę uchwalania zakwestionowanego planu. Zauważyła, że obowiązujący na nieruchomości skarżącej plan miejscowy został sporządzony zgodnie z obowiązującym w dacie uchwalenia tego planu ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Myszkowa. Nadmieniła, że cały teren objęty m.p.z.p. położony jest w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 327 Lubliniec-Myszków, którego wody stanowią podstawę dla zaopatrzenia ludności miasta w wodę. Wyjaśniła, że zapisy § 7 m.p.z.p. określają ogólne Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dotyczące całego obszaru planu. Natomiast w § 22 m.p.z.p ustalono zasady odprowadzania ścieków sanitarnych. Zgodnie z § 7 m.p.z.p. istnieje zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód lub ziemi o parametrach niezgodnych z warunkami określonymi w przepisach odrębnych. Zapisy planu miejscowego nie odnoszą się do szczegółowych rozwiązań technicznych urządzeń sanitarnych, których rodzaj może wynikać między innymi z warunków hydrologicznych danego terenu.Stwierdziła dalej, że zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym oraz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zadań własnych gminy należy uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności, nie rozstrzygając jednak o samym prawie własności, lecz jedynie o sposobie jego wykonywania.Teren działki o nr [...] znajduje się zgodnie z obowiązującym planem miejscowym w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 4MN/ZZ - istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej, na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Zarówno w studium uwarunkowań jak i w planie miejscowym zostały wyznaczone obszary szczególnego zagrożenia powodzią zgodnie z aktualnymi wówczas materiałami. Zgodnie z najnowszymi dokumentami przedmiotowa działka znajduje się poza obszarem zagrożenia powodzią.Zaważyła dalej, że obowiązek zmian w dokumentach planistycznych nie jest określony konkretnym terminem. Wskazała jednocześnie, że skarżąca w procedurze sporządzenia m.p.z.p nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień w postaci złożenia wniosków do planu lub złożenia uwag w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, a dotyczących ustaleń planu w zakresie sposobu odprowadzenia ścieków sanitarnych, podczas gdy plan obowiązuje już od 2008 r.Podkreśliła również, że prawo własności może być ograniczone przepisami szczególnymi, a takim przepisem szczególnym jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z ustawą o samorządzie gminnym oraz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zadań własnych gminy należy uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności, nie rozstrzygając jednak o samym prawie własności, lecz jedynie o sposobie jego wykonywania.Ponadto potwierdziła, że 19 lutego 2026 r. do Rady Miasta w Myszkowie wpłynęło pismo skarżącej z 18 lutego 2024 r. będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjęciem uchwały z 29 października 2008 r. w sprawie m.p.z.p. miasta Myszkowa w części dotyczącej postanowienia zawartego w rozdziale 1 § 22 uchwały. Rada Miast Myszków nie ustosunkowała się do przedmiotowego wezwania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności, przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych– oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie uchwała nr XXIV/212/08 Rady Miasta w Myszkowie z dnia 29 października 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Myszków – w części dotyczącej zapisu zawartego w Rozdziale 1 § 22 ww. planu.Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609 - dalej: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący powinien wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego "interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo - jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącej, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Interes ten musi być konkretny, indywidualny i aktualny.Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] położonej w obrębie [...] Myszków,gmina Myszków, powiat myszkowski przy ul. [...], a poprzez ustalenia m.p.z.p. zawartych w § 22 pkt 4 uchwały, została pozbawiona możliwości zrealizowania na swojej nieruchomości urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków, bowiem inwestycja narusza zapisy m.p.z.p. Skarżąca uprzednio uzyskała pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, a obecnie podnosi, że niezbędne do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków jest uzyskanie przez inwestora stosownego zaświadczenia od PGW Wody Polskie. Organ właściwy w sprawach wodnoprawnych zgłosił sprzeciw do wykonania urządzeń wodnych wskazując na treść § 22 pkt 4 uchwały.Sąd zauważa, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 - dalej "u.p.z.p.".), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Niewątpliwie skarżąca jest właścicielką nieruchomości objętej postanowieniami skarżonego planu, ma zatem legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworzącą ten plan. Ustalenia w planie dotyczące zagospodarowania i sposobu użytkowania nieruchomości skarżącej, wpływają na jej sytuację prawnomaterialną związaną z istotnym ograniczeniem sposobu wykonywania przysługującego mu prawa własności do przedmiotowej nieruchomości.Stwierdzenie formalnej dopuszczalności skargi obliguje Sąd do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu. Kontrola ta dotyczy zarówno poszanowania przez organ uchwałodawczy przepisów regulujących tryb uchwalenia tego aktu, jak i w zakresie materialno - prawnej prawidłowości jego postanowień. Wskazać nadto należy, że w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Akty powyższe są aktami o charakterze podstawowym, a zatem są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych i nie mogą wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. W doktrynie występuje przekonanie, że prawo miejscowe ma charakter wyłącznie wykonawczy w stosunku do ustaw. W Konstytucji RP próżno bowiem szukać delegacji prawotwórczych dla organów samorządowych. Trafna więc jest teza, że samorząd terytorialny nie posiada pozycji autonomicznej, lecz jest jedynie formą zdecentralizowanej administracji (por. W. Kisiel, Ustrój samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2003, s. 84). Decentralizacja procesu tworzenia przepisów wykonawczych do ustaw, w postaci prawa miejscowego, zakłada co prawda zróżnicowanie ich treści, ale to zróżnicowanie może sięgnąć do granic wyznaczonych przez prawo (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 259). Oceny, czy zaskarżony plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 91 ust. 4 w związku z art. 101 ust. 4 u.s.g., należy dokonywać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie lokalny prawodawca nie naruszył trybu sporządzenia planu miejscowego.Zdaniem Sądu naruszenie prawa zachodzi w odniesieniu do treści § 22 pkt 4 uchwały. W § 22 pkt 4 uchwały zawarta została regulacja, że w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych, w której wskazano, że: "Do czasu realizacji systemu miejskiego, na terenach pozbawionych kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych. Po zrealizowaniu kanalizacji sanitarnej ustala się nakaz podłączenia się do niej." Przy czum nie jest kwestionowane przez organ, że zapisy planu nie odnoszą się do szczególnych rozwiązań technicznych urządzeń sanitarnych, których rodzaj może wynikać między innymi z warunków hydrologicznych danego terenu. Teren działki skarżącej znajduje się w m.p.zp. w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 4MN/ ZZ. Natomiast zgodnie z najnowszymi dokumentami przedmiotowa działka znajduje się poza obszarem zagrożonym powodzią. Organ wskazywał przy tym, że w 2008 r. zarówno w studium uwarunkowań jak i w m.p.z.p. przedmiotowa działka znajdowała się w obszarze szczególnie zagrożonym powodzią.W ocenie Sądu rozwiązanie przyjęte we wskazanym powyżej postanowieniu planu pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (obecnie: t.j. Dz. U. z 2024 poz. 399- dalej "u.c.p.g."). Przepis ten stanowi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez: przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje lub jej budowa jest techniczne lub ekonomicznie nieuzasadniona - wówczas właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w1) zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych,2) przydomową oczyszczalnię ścieków.Przy czym oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych.W dacie uchwalenia spornego planu takie wymagania określone były w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego ( Dz. U z 2006 r. nr 137 poz. 984). Obecnie wymagania te określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311.) W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że niedopuszczenie przez lokalnego prawodawcę w planie zagospodarowania przestrzennego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, na które ustawodawca zezwala, pod warunkiem spełnienia określonych technicznych wymogów nie da się pogodzić z racjonalnością stosowania prawa i jego funkcją (celem), którym jest, jeżeli chodzi o przepisy z dziedziny planowania przestrzennego, zapewnienie możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb interesu publicznego (art. 1 ust. 2 u.p.z.p, zob. orzeczenia NSA z dnia: 14 czerwca 2012 r., II OSK 472/11; z 3 października 2008 r., II OSK 1115/07; z 23 lipca 2009 r., II OSK 1221/08; z 3 grudnia 2009 r., II OSK 1894/08; z 9 czerwca 2010 r., II OSK 953/09, z 27 stycznia 2011 r., II OSK 83/10; z dnia 13 stycznia 2017 r., II OSK 1092/15, z 3 października 2017 r., II OSK 2367/16). Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozumiane w sposób sprzeczny z treścią przepisów ustawowych, a więc nie mogą eliminować regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zob. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2018 r., II OSK 1734/16).W orzecznictwie zwrócono uwagę, że plany inwestycyjne gminy odnośnie wybudowania na danym terenie sieci kanalizacyjnej nie mogą wyłączyć uprawnienia właściciela nieruchomości do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Sam fakt planowania przez gminę budowy kanalizacji pozostaje bez wpływu na zakres uprawnień właściciela w przedmiocie wyboru formy odprowadzania ścieków w postaci oczyszczalni. Dopiero realne istnienie kanalizacji może wyłączyć prawa właściciela w tym zakresie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2010 r., II SA/Gd 49/10).Należy podkreślić, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wyraźnie reguluje uprawnienia i obowiązki właścicieli w okresie istnienia sieci kanalizacyjnej oraz w okresie przed jej powstaniem. W konsekwencji regulacja zawarta w planie jest bardziej rygorystyczna aniżeli regulacja ustawowa, z którą plan nie powinien być sprzeczny. Plan ustanowił zatem niezgodne z aktem wyższego rzędu ograniczenie możliwości korzystania przez właściciela działki z przydomowej oczyszczalni ścieków, dokonując tym samym nieuprawnionej modyfikacji przepisu ustawowego oraz ingerując w uprawnienia właścicieli nieruchomości przyznane im przez ustawę. Doszło zatem do niedopuszczalnego ograniczenia prawa własności nieruchomości objętych planem. Z tego względu wprowadzona regulacja stanowi nieuprawnione przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy.Ponadto powyższe świadczy o naruszeniu interesu prawnego skarżącej, przez co skarga nie mogła zostać oddalona.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.Dodać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.plDodać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl