Wyrok - II SAB/Go 5/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 24 czerwca 2026
Teza
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. O. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania odwołania I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do rozpoznania odwołania skarżącej – L. O.Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. O. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania odwołania I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do rozpoznania odwołania skarżącej – L. O.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Przedmiot
ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik / pozorność umowy o pracę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Kwota główna
480 zł · grzywna
Etap
odwołanie od decyzji organu rentowego / I instancja sądowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
24 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Grażyna Staniszewska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. L. O. (dalej jako: strona, skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność na Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie o znaku [...], postępowanie nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2025 r. otrzymała za pośrednictwem platformy usług elektronicznych (dalej PUE) pismo organu z dnia [...] kwietnia 2025 r. w sprawie o znaku [...]. Pismo to dotyczyło postępowania odwoławczego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2025 r., znak [...], postępowanie nr [...]. Strona dnia [...] kwietnia 2025 r. złożyła za pośrednictwem platformy PUE ZUS odpowiedź na w/w pismo na które nie otrzymała odpowiedzi. Skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał odwołania a także nie poinformował o przyczynach zwłoki do czego był zobowiązany zgodnie z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej k.p.a.).Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Strona wniosła o:1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie;3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej p.p.s.a.).W odpowiedzi na skargę zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SAB/Go 190/25 i w piśmie z dnia [...] października 2025 r. organ (Prezes ZUS) wskazał, że w sprawie [...]postępowanie dotyczyło decyzji CSR z dnia [...] lutego 2025 r. o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w sprawie świadczeń wychowawczych:- 2022/2023 znak: [...],- 2023/2024 znak: [...].Organ podał, że dnia [...] kwietnia 2025 r. wydał decyzję o odmowie przyznania świadczenia na okres 2024/2025 znak: [...]postępowanie: [...], która została dołączona do skargi. Decyzja ta nie została wydana w postępowaniu [...]. Nadto podniósł, że nie prowadził postępowania [...]w sprawie znak: [...], postępowanie [...]. Decyzja w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za ten okres nie została wydana do dnia udzielania odpowiedzi. Organ wskazał, że na dzień udzielenia odpowiedzi na skargę odwołanie od decyzji od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2025 r. znak: [...]postępowanie: [...], nie zostało złożone. Z tego względu organ nie pozostaje w bezczynności polegającej na nie rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, co stanowiło przedmiot skargi. Z tych przyczyn Prezes ZUS wniósł o oddalenie skargi.W odpowiedzi na wezwanie Sędziego z dnia [...] listopada 2025 r. do sprecyzowania jakiej decyzji dotyczy zarzucana przez stronę bezczynność Prezesa ZUS, pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarga dotyczy decyzji z dnia [...] lutego 2025 r., znak: [...] (pismo z dnia [...] grudnia 2025 r.).Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] stycznia 2026 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), rozdzielono skargi L. O. zarejestrowane pod sygnaturą II SAB./Go 190/25 w ten sposób, że:1. pod dotychczasową sygnaturą prowadzona będzie sprawa ze skargi L. O. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...]z dnia [...] lutego 2025 r. dot. świadczenia wychowawczego wypłaconego skarżącej za okres [...] luty 2023 r. – [...] maj 2023 r.,2. z akt sprawy II SAB/Go 190/25 wyłączono skargę L. O. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...]z dnia [...] lutego 2025 r. dot. świadczenia wychowawczego wypłaconego skarżącej za okres [...] czerwiec 2023 r. – [...]maj 2024 r. i zarejestrowano pod nową sygnaturą akt, tj. II SAB/Go 5/26.W odpowiedzi na skargę i przedstawione powyżej stanowisko strony skarżącej, Prezes ZUS w piśmie z dnia [...] lutego 2026 r. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Nadto z ostrożności procesowej organ wniósł o odrzucenie skargi a w przypadku uznania, że w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowanie o stwierdzenie, że:- bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,- odstąpienie od wymierzenia Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywny.Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania, organ ponownie wskazał, że skarga nie została wniesiona w sprawie [...] znak sprawy: [...]. Profesjonalny pełnomocnik skarżącej wskazał bowiem zakres wniesionej skargi na bezczynność, tj. [...], znak: [...], postępowanie: [...]. Organ wyjaśnił, że prowadził odrębne postępowania zakończone decyzjami o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego [...]:- za okres świadczeniowy trwający 2023/2024 znak: [...]w sprawie wniosku o świadczenie wychowawcze na dziecko M. O.,- za okres świadczeniowy trwający od [...] czerwca 2024 r. do [...] maja 2025 r., znak: [...], postępowanie: [...] w sprawie wniosku o świadczenie wychowawcze na dziecko M. O.Organ wydał w dniu [...] lutego 2025 r. decyzje zobowiązujące do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.Zdaniem organu skarga na bezczynność nie została wniesiona w sprawie [...], znak sprawy: [...], bowiem skarga precyzyjnie wskazywała, którego postępowania dotyczy. W ocenie organu skarga podlega odrzuceniu, gdyż strona nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia, tj. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga została rozpozna na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nierozpoznania odwołania skarżącej od decyzji z dnia [...] lutego 2025 r. znak sprawy: [...]stwierdzającej, że wypłacone skarżącej świadczenie za okres od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...]maja 2024 r. stanowi świadczenie wychowawcze nienależnie pobrane. Zdaniem Sądu z treści skargi wynika jednoznacznie, że skarżąca zarzuca, że nie zostało rozpoznane przez organ odwołanie od powyższej decyzji. Również ponaglenie dotyczy ww. decyzji. Należy zauważyć, że w skardze podano znak sprawy: [...]a jednocześnie wymieniono sprawę o znaku [...]oraz postępowanie nr [...]. Nie można jednak podzielić stanowiska Prezesa ZUS, że skarga nie dotyczy bezczynności tegoż organu w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji ZUS z dnia [...] lutego 2025 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego przez skarżącą świadczenia wychowawczego. Wymaga podkreślenia, że z akt administracyjnych sprawy zawartych w aktach sądowych (II SA/Go 619/25) wynika jednoznacznie, że ww. decyzja z dnia [...] lutego 2025 r. zawiera wyłącznie jedno oznaczenie, tj. znak sprawy: [...]. Należy dodać, że znak sprawy: [...]zawarty jest w decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] września 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2025 r. znak sprawy: [...]. W świetle powyższych okoliczności fakt, że do skargi została dołączona decyzja ZUS z dnia [...] kwietnia 2025 r. (znak sprawy: [...], postępowanie nr [...]) w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. O. za okres od [...] czerwca 2024 r. do [...] maja 2025 r., nie może skutecznie podważyć twierdzenia, że skarga dotyczy bezczynności Prezesa ZUS w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2025 r. znak sprawy: [...]w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. W skardze podano bowiem właściwą datę decyzji od której skarżąca złożyła odwołanie oraz prawidłowy znak sprawy. Odmienna ocena stanowiłaby objaw nadmiernego formalizmu, który byłby nie do pogodzenia z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (art.7, art. 8 k.p.a.).Podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności, stosownie do art. 12 § 1 k.p.a., powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).W aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (wyroki NSA z: 9 października 2018 r., I OSK 1987/2018, 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Przy tym, jak podkreśla się w orzecznictwie, dla swej skuteczności musi ono zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość (por. postanowienie NSA (7) z 02 września 2020 r., II OSK 3732/18; CBOSA). Natomiast to, czy w ogóle, a jeśli tak, to w jaki sposób ponaglenie zostało rozpatrzone przez właściwy organ, nie ma znaczenia dla dopuszczalności skargi, ani dla jej skuteczności (por. wyroki NSA: z 25 września 2018 r., II OSK 1659/18; z 30 stycznia 2020 r., II OSK 3092/19; CBOSA), o ile tylko ponaglenie nie zostało wniesione przedwcześnie. W niniejszej sprawie skarżąca spełniła powyższy wymóg formalny, wniosła bowiem w toku postępowania wymagane ponaglenie do Prezesa ZUS (pismo z dnia [...] lipca 2025 r.).W sprawie jest bezsporne, że odwołanie skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r. od decyzji z dnia [...] lutego 2025 r. znak sprawy: [...]do dnia wniesienia skargi ([...] września 2025 r.) nie zostało przez Prezesa ZUS rozpatrzone w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie poinformował również skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i nie wskazał nowego terminu rozpoznania odwołania (art. 36 § 1 k.p.a.). Uzasadniony jest zatem wniosek, że Prezes ZUS naruszył art. 35 § 3 k.p.a. i w dacie wniesienia skargi do sądu organ pozostawał w stanie bezczynności. Postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją Prezesa ZUS z dnia [...] września 2025 r. znak sprawy: [...]Należy wskazać, że w przypadku skarg na bezczynność istotne znaczenie ma data wniesienia skargi (w perspektywie oceny stanu zarzucanej bezczynność w dacie wniesienia skargi) oraz data wyrokowania (w perspektywie oceny stanu trwałości zarzucanej bezczynności jak i zastosowania regulacji art. 149 § 1 pkt 1 albo pkt 3 p.p.s.a., vide: wyrok NSA z dnia 20 marca 2025 r., III OSK 2670/24, CBOSA). Ponieważ stan bezczynności organu ustał po dacie wniesienia skargi, jednakże przed datą wyrokowania, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Prezesa ZUS do rozpatrzenia odwołania skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r. od decyzji ZUS z dnia [...] lutego 2025 r. znak sprawy: [...]stwierdzającej, że wypłacone skarżącej za okres od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] maja 2024 r. stanowi świadczenie wychowawcze nienależnie pobrane - z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08) przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że stan bezczynności nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Określenie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa (vide: wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., II OSK 1775/17, CBOSA). Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe.W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności świadczące o celowym zaniechaniu działania przez organ czy też o oczywistym lekceważeniu skarżącej. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym.Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w skardze wniosku o wymierzenie grzywny organowi, należy zauważyć, że z przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. jasno wynika, iż grzywna jak i suma pieniężna są środkami o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy tym decyzja o zastosowaniu, w tym wybór konkretnego środka (grzywna, suma pieniężna albo oba te środki łącznie) należy do sądu (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1314/16; z 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1506/16; z 11 lipca 2017 r., II OSK 879/17, CBOSA). Zatem zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu – podobnie zresztą, jak i nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r., II GSK 1695/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17, CBOSA). Grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną (dyscyplinującą). Z kolei suma pieniężna nie ma wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego, pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla strony za oczekiwanie na zakończenie sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Mając na uwadze, że nie znajduje potwierdzenia w tej sprawie stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności, Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny organowi (pkt III sentencji wyroku).Odnośnie zasądzenia kosztów postępowania sądowego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł (strona zwolniona z mocy ustawy z wpisu sądowego), Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 215).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 215).