Postanowienie - II GZ 250/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3733/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektor Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. nr BŻ.WS.411.89.202Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3733/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektor Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. nr BŻ.WS.411.89.202
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Patrycja Joanna Suwaj
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 marca 2026 r. (sygn. akt V SA/Wa 3733/25) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 października 2025 r. nr BŻ.WS.411.89.2025 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.W treści uzasadnienia WSA wskazał, że Spółka w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na grożącą Skarżącej znaczną szkodę w razie natychmiastowej wykonalności decyzji, która nakłada obowiązek zapłaty 25.000 zł kary. Pełnomocnik argumentował, że kwota ta jest bardzo wysoka dla niewielkiej restauracji, która w ubiegłym roku finansowym nie wygenerowała przychodów. Tym samym przymus zapłaty 25.000 zł może doprowadzić do poważnych trudności finansowych, a nawet zagrozić dalszemu prowadzeniu działalności przez Spółkę, co stanowiłoby nieodwracalną lub trudną do odwrócenia szkodę, nawet w przypadku wygrania sprawy przez Skarżącą, gdyż w międzyczasie Spółka mogłaby utracić płynność finansową, reputację wobec kontrahentów czy zdolność do regulowania zobowiązań (czynsz, pensje pracowników).WSA w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stwierdził, że Skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o kondycji majątkowej Skarżącej uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny wpływu obciążeń finansowych na rzeczywistą i najbardziej aktualną sytuację Skarżącej.2. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła:1. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu nadmiernie rygorystycznego standardu wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy dla zastosowania ochrony tymczasowej wystarczające jest uprawdopodobnienie, a nie pełne udowodnienie;2. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że w realiach sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, mimo że obowiązek niezwłocznej zapłaty kary pieniężnej w wysokości 25.000 zł, przy skali działalności Skarżącej i jej aktualnej sytuacji realnie grozi płynności finansowej, niemożnością terminowego regulowania podstawowych zobowiązań oraz ograniczeniem albo zaprzestaniem działalności gospodarczej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.4. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich.5. Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. post. NSA z 3.10.2011 r., I FSK 1427/11; wszystkie orzeczenia wskazane w treści uzasadnienia dostępne w CBOiS, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (post. NSA: z 10.5.2011 r., II FZ 106/11; z 9.9.2011 r., II FSK 1501/11; z 28.9.2011 r., I FZ 219/11; z 26.11.2007 r., II FZ 338/07). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, Strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między wstrzymaniem zaskarżonego postanowienia a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami, potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie.6. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, zabrakło właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Sąd ten nie znalazł podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej. Skarżąca w treści skargi bowiem poza wskazaniem "Kwota ta jest bardzo wysoka dla niewielkiej restauracji, która – jak wskazano – w ubiegłym roku obrotowym nie wygenerowała przychodu" oraz "może doprowadzić do poważnych trudności finansowych, a nawet zagrozić dalszemu prowadzeniu działalności" nie wyjaśniła ani nie przedstawiła żadnej argumentacji na poparcie swojego wniosku. Prawidłowo zatem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że aby Sąd pierwszej instancji mógł ocenić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową Strony konieczne jest dysponowanie przez ten sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Strony wnioskującej o wstrzymanie decyzji. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów (w tym źródeł ich pochodzenia), ponoszonych wydatkach i o posiadanym majątku.7. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.