Wyrok - I GSK 1111/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 59/25 w sprawie ze skargi Gminy Trzebiatów na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 59/25 w sprawie ze skargi Gminy Trzebiatów na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Data orzeczenia
25 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Marek Krawczak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 14 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 59/25, po rozpoznaniu skargi Gminy Trzebiatów (dalej zwanej także skarżącą) na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie (dalej zwanej także organem) z 4 grudnia 2024 r., nr XXIX.108.S.2024, w przedmiocie stwierdzenia nieważności części uchwały w sprawie zasad i trybu przyznawania osobom fizycznym dotacji, w punkcie 1. uchylił zaskarżony akt nadzoru; w punkcie 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego.Skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku wniosła Regionalna Izba Obrachunkowa w Szczecinie. Zaskarżając wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Ponadto, wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, jak również zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 18a ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych (bez wskazania daty i miejsca publikacji powołanego aktu normatywnego; ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych; aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 7), przez jego błędną wykładnię, polegającą na wywiedzeniu z niego normy prawnej, nakazującej podpisanie przez osobę przewodniczącą posiedzeniu kolegium uchwały tego organu, zawierającej treść rozstrzygnięcia nadzorczego wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym – w dniu, w którym nastąpiło podjęcie przez kolegium tego rozstrzygnięcia, tj. w dniu głosowania nad uchwałą, co doprowadziło do uznania, że z uwagi na niespełnienie tego wymogu uchylona uchwała nie spełnia kryterium legalności, podczas gdy z przepisu tego wynika, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, wyłącznie nakaz podpisania uchwały kolegium przez osobę przewodniczącą jego posiedzeniu – bez zakreślania terminu do dokonania tej czynności, który to wymów w odniesieniu do uchylonego przez Sąd rozstrzygnięcia został spełniony.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.Odnosząc powyższe rozważania do realiów sprawy wskazać trzeba, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 18a ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych. Przypomnieć należy, że w tym przepisie ustawodawca przyjął, że "uchwały kolegium podpisuje osoba przewodnicząca w jego posiedzeniu".Istotną zatem kwestią jest ustalenie jaki charakter należy przypisać tej normie; w ocenie kasatora jest to norma administracyjnego prawa materialnego, a stanowi o tym powołanie w zarzucie skargi kasacyjnej art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz wskazanie, że naruszenie art. 18a ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych nastąpiło przez błędną jego wykładnię.W ocenie NSA przepis art. 18a powołanej wyżej ustawy zawiera jedynie przepisy o charakterze ustrojowo-procesowym, przy czym dominuje w nim element prawa procesowego. W żadnym wypadku powołany przepis nie ma charakteru materialnego; pamiętać bowiem należy, że normy prawa materialnego ustanawiają nakazy, zakazy lub uprawnienia, które bezpośrednio kształtują sytuację prawną podmiotów biorących udział w postępowaniu.Tak więc – w niniejszym postępowaniu kasacyjnym – konstrukcja zarzutu winna mieć oparcie w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czego jednak nie uczyniono. Sąd II instancji błędu tego konwalidować nie może – o czym była już wyżej mowa.Mając na względzie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.. należało orzec jak w sentencji.