sygn. I GSK 1125/25 25 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I GSK 1125/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2026

Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 91/25 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 14 listopadaUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 91/25 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 14 listopada
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 25 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Marek Krawczak
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 91/25 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 14 listopada 2024 r. nr 101/2024 w przedmiocie wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka w sprawie dotyczącej płatności rolnych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 91/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej – WSA, Sąd I instancji) w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm., dalej – p.p.s.a.) oddalił skargę M.W. (dalej – skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi (dalej – Dyrektor OR ARiMR, organ, organ II instancji) z 14 listopada 2024 r. w przedmiocie wydania oryginału protokołu z przesłuchania świadka w sprawie dotyczącej płatności rolnych.Z akt sprawy wynika, że 29 lipca 2024 r. strona złożyła osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Wieluniu wniosek z którego wynika, że wnosi o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka L.S. z 13 marca 2018 r. przesłuchanego w sprawie przyznania stronie płatności bezpośrednich oraz ONW na 2012 r.W dniu 23 sierpnia 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Wieluniu wydał postanowienie o odmowie wydania oryginału dokumentu. W efekcie złożonego przez stronę zażalenia postanowieniem z 14 listopada 2024 r. Dyrektor OR ARiMR w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.Organ II instancji wyjaśnił, iż zakres dostępu strony do akt reguluje art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U.2024.572, dalej – k.p.a.) stwierdzając, że prawo dostępu do akt sprawy w postępowaniu administracyjnym może przybrać postać dwóch odrębnych uprawnień. Pierwsze zostało uregulowane w art. 73 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Stronie służy prawo zaznajomienia się ze wszystkimi materiałami, które znalazły się w aktach sprawy, niezależnie od tego, czy zostały zaliczone do dowodów służących rozstrzygnięciu sprawy, czy też nie mają takiego charakteru. Prawo to przysługuje stronie także po zakończeniu postępowania. Uprawnienie do zaznajomienia się z aktami sprawy oraz — samodzielnego utrwalenia zawartych tam treści na własny użytek nie wymaga spełnienia przez stronę żadnych warunków, a organ nie może co do zasady ograniczać dostępu do akt. Wskazany przepis reguluje podstawowe prawo strony do zapoznania się z treścią akt. Nadto wskazano, iż na mocy art. 73 § 1 k.p.a. organ jest zobligowany do udostępnienia akt sprawy i nie może żądać wykazania ważnego interesu strony. Uprawnienie drugiego rodzaju zostało ustanowione w art. 73 § 2 k.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo żądania wydania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. W świetle powyższego organ II instancji zaznaczył, iż we wniosku z 29 lipca 2024 r., skarżący wniósł o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka. W ocenie organu odwoławczego należy zgodzić się z organem I instancji, iż żądanie strony w tym zakresie było nieuprawnione. Wydanie oryginału protokołu spowodowałby jego usunięcie z akt sprawy, co nie tylko faktycznie uniemożliwiałoby realizację prawnie gwarantowanej zasady względnej jawności akt postępowania (art. 73 i 74 k.p.a.), lecz byłoby także sprzeczne z zasadą integralności akt postępowania, która jest konsekwencją ciążącego także na organach administracji publicznej ustawowego obowiązku zapewnienia odpowiedniej ewidencji, przechowywania oraz ochrony przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą powstającej w nich dokumentacji, w sposób odzwierciedlający przebieg załatwiania i rozstrzygania spraw. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że strona dwukrotnie występowania o kopię ww. protokołu i taką kopię, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, za każdym razem otrzymała.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wnosiła o wydanie jej oryginału protokołu, którego brak w aktach sprawy za lata 2004-2012 oraz wznowieniowych, celem przedstawienia treści tego protokołu na rozprawie sądowej. W związku z brakiem możliwości zapoznania się z oryginałem protokołu, skarżący powtórnie wniósł o rozpoznanie sprawy przez przesłuchanie pracowników Oddziału ARiMR w Wieluniu, odnośnie informacji, gdzie znajduje się oryginalny protokół przesłuchania świadka. Skarżący wyjaśnił, że dążył do dotarcia do oryginału protokołu i uzyskania kserokopii, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.Pismem z 30 kwietnia 2025r. – o którym brak jakiejkolwiek informacji w uzasadnieniu Sądu I instancji – pełnomocnik skarżącego wskazał, że "skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia mu protokołu przesłuchania świadka L.S. Skarżący co prawda posługuje się terminem »oryginał protokołu«, jednakże intencją skarżącego jest udostępnienie mu odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem".Po zapoznaniu się z treścią skargi, a także rozmową ze skarżącym w tym piśmie wskazano, że "zgodnie z twierdzeniami skarżącego w dniu 13 marca 2018 r. doszło do sporządzenia dwóch protokołów, różniących się treścią, a z których tylko jeden został udostępniony skarżącemu. Przewodniczący Komisji p. Ł.C. zapewniał skarżącego, że protokół będący przedmiotem zainteresowania mojego Klienta zostanie mu przedstawiony, co jednak nie nastąpiło".Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę – o czym była mowa na wstępie - wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 74 § 2 i art. 73 oraz art. 144 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 73 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania (§ 1). Przy czym, czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu (§ 1a). Wgląd w akta sprawy w przypadku, o którym mowa w art. 236 § 2, następuje z pominięciem danych osobowych osoby składającej skargę (§ 1b). Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (§ 2). Organ administracji publicznej może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 3). Nadto, zgodnie z art. 74 § 1 k.p.a., przepisu art. 73 k.p.a. nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 74 § 2 k.p.a.).Z kolei przepis art. 73 k.p.a. zarówno w świetle poglądów orzecznictwa jak i doktryny, stanowi realizację zasady względnej jawności akt postępowania, a wynikające z jego treści uprawnienie przysługuje wyłącznie stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony (zob. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r., str. 382; a także chociażby A. Wróbel, Komentarz do art. 73 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el 2025 r.). Ponadto, przepis ten stanowi konkretyzację zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażoną w art. 7 i 10 k.p.a. - poprzez zobowiązanie organu administracji publicznej do umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów.Jak wynika z akt sprawy – w ocenie Sądu I instancji – skarżący we wniosku z 29 lipca 2024 r., wniósł o wydanie oryginału protokołu z przesłuchania świadka L.S. Organy słusznie stwierdziły, że żądanie strony w tym zakresie było nieuprawnione. Rację ma bowiem organ II instancji wskazując, że wydanie oryginału protokołu spowodowałby jego usunięcie z akt sprawy, co nie tylko faktycznie uniemożliwiłoby realizację prawnie gwarantowanej zasady względnej jawności akt postępowania (art. 73 i 74 k.p.a.), lecz także byłoby sprzeczne z zasadą integralności akt postępowania, która jest konsekwencją ciążącego także na organach administracji publicznej ustawowego obowiązku zapewnienia odpowiedniej ewidencji, przechowywania oraz ochrony przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą powstającej w nich dokumentacji, w sposób odzwierciedlający przebieg załatwiania i rozstrzygania spraw (zob. chociażby: wyroki NSA: z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1012/11; z dnia 9 września 2010 r., o sygn. akt II OSK 1340/09).Sąd ten podkreślił, że przepis art. 73 k.p.a. nie przewiduje możliwości wydania dokumentów z akt sprawy, lecz umożliwia jedynie wgląd w akta sprawy, sporządzanie z nich notatek i odpisów (zob. np. wyrok NSA z dnia 17 lipca 1996 r., SA/Sz 2308/95, Lex/el nr 27233) – i taką możliwość stronie skarżącej zapewniono. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego argumentacji, że wnosił o wydanie mu oryginału protokołu, którego brak w aktach sprawy za lata 2004-2012 oraz wznowieniowych, celem przedstawienia treści tego protokołu na rozprawie sądowej, wyjaśnić należy, że jest ona również niezasadna z tego względu, iż w sytuacji gdy określone dokumenty mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a nie zostały dołączone w poczet materiału dowodowego sprawy z urzędu przez organ, to sąd może zażądać od organu administracji przesłania dokumentów (bądź ich odpisów), na które wskaże strona. Sąd może również zarządzić, aby oryginały tych dokumentów dostarczono na rozprawę. Strona może natomiast skorzystać z uprawnienia do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, które to odpisy i notatki mogły stanowić dowód w innym postępowaniu, bądź służyć jako podstawa wniosku dowodowego. Strona, co należy jeszcze raz podkreślić, nie ma natomiast uprawnienia do wydania jej z akt sprawy administracyjnej oryginałów dokumentów. Nadto, jak słusznie wskazał organ administracji, na mocy art. 73 § 1 k.p.a. organ jest zobligowany do udostępnienia akt sprawy i nie może żądać wykazania ważnego interesu strony. Uprawnienie drugiego rodzaju zostało ustanowione w art. 73 § 2 k.p.a., zgodnie z którym strona ma prawo żądania wydania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Jak wskazuje się w doktrynie pojęcie "ważny interes strony" jest pojęciem nieostrym, co zobowiązuje organ rozpatrujący podanie wniesione na podstawie powołanego przepisu, do dokonania oceny, czy w danej sprawie, ze względu na okoliczności prowadzonego postępowania lub potrzeby strony, została spełniona przesłanka "ważnego interesu strony". Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na wnioskującej stronie spoczywa obowiązek wykazania, że jej żądanie jest uzasadnione ważnym interesem, przy czym sama chęć posiadania uwierzytelnionego odpisu dokumentu znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej nie stanowi o istnieniu ważnego interesu (por. np. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1461/18; a także z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1307/20, z 25 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1319/06).Skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku wniósł skarżący. Zaskarżając orzeczenie w całości, pełnomocnik reprezentujący skarżącego wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; wydanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pierwotnej wersji protokołu przesłuchania świadka L.S. z 13 marca 2018 r.; o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych; ewentualnie w przypadku oddalenia skargi o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; z ostrożności procesowej w przypadku oddalenia skargi o nieobciążanie skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania z uwagi na trudną sytuację osobistą i finansową; ponadto zrzekł się przeprowadzenia w sprawie rozprawy.Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie:a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżący domagał się wydania mu odpisu protokołu przesłuchania świadka L.S., co zostało wskazane w piśmie skarżącego z 29 lipca 2024 r., skardze z 20 grudnia 2024 r., a następnie sprecyzowane w piśmie pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r.2. naruszenie przepisów postępowania, które uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżący domagał się wydania mu odpisu protokołu przesłuchania świadka L.S., co zostało wskazane w piśmie skarżącego z 29 lipca 2024 r., skardze z 20 grudnia 2024 r., następnie dodatkowo sprecyzowane w piśmie pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r., zaś Sąd pominął w uzasadnieniu fakt wniesienia takiego pisma przez pełnomocnika skarżącego.Pełnomocnik skarżącego przedstawił również wnioski dowodowe obejmujące dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nagrania dyktafonem oraz dowodu ze stenogramu – na okoliczność sporządzenia dwóch protokołów z przesłuchania świadka L.S.; jak również szereg dokumentów – na okoliczność stanu zdrowia oraz sytuacji finansowej skarżącego.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono zwięzłą argumentację mającą na celu wykazanie zasadności wniesionego środka zaskarżenia.Odpowiedzią na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz zrezygnował z rozpoznania sprawy na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest zasadna aczkolwiek nie w całości.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej; natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W dalszej kolejności – stosownie do treści argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1893/14 – wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i sformułowanymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że nie można korygować zarzutów i ingerować w ich konstrukcję, o czym niżej.Tak więc poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje zarzut nr 1 petitum skargi kasacyjnej, albowiem żaden z powołanych przepisów nie jest przepisem prawa materialnego (są bowiem uregulowaniami typowo procesowymi); w efekcie ich "błędne zastosowanie" nie mogło wywrzeć skutku w postaci obrazy prawa materialnego.Zasadny jest zarzut nr 2 gdyż Sąd I instancji nie dostrzegł, ani w jakikolwiek sposób nie odniósł się do treści pisma pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r. w którym pełnomocnik skarżącego wskazał, że "skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie braku udostępnienia mu protokołu przesłuchania świadka L.S. Skarżący co prawda posługuje się terminem »oryginał protokołu«, jednakże intencją skarżącego jest udostępnienie mu odpisu tego dokumentu, bądź też kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem".Brak oceny tej kwestii stanowi istotne naruszenie dyspozycji wskazanych w zarzucie przepisów. Nie ulega wątpliwości, że należało dokonać oceny argumentacji nie tylko samej skargi lecz również jej uzupełnienia (brak realizacji tego wymogu stanowi ewidentne naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a.). Brak rozważań w tym obszarze w uzasadnieniu Sądu I instancji – co jest prostą konsekwencją powyższego uchybienia – stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Wydany w tej sprawie wyrok należy uznać za przedwczesny (obraza art. 151 p.p.s.a.).Mając na uwadze powyższe – w ponownym postępowaniu przed Sądem I instancji – bezsprzecznie należy rozważyć treść pisma pełnomocnika z 30 kwietnia 2025 r., w którym dokonał wykładni woli skarżącego w zakresie pierwotnego żądania z 29 lipca 2024 r., kiedy skarżący złożył osobiście w Biurze Powiatowym ARiMR w Wieluniu wniosek z którego treści (patrz zdanie pierwsze) wynikało, że wniósł on "o wydanie oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 roku z przesłuchania świadka L.S. odnośnie prowadzenia działalności rolniczej M.W.", zaś niżej (w ostatnim zdaniu) wniósł o "wydanie kserokopii oryginału protokołu z dnia 13.03.2018 roku".Ta rozbieżność żądań nie została dostrzeżona, a tym bardziej oceniona przez Sąd I instancji; kwestia ta zostanie oceniona w toku dalszego postępowania; winna ona znaleźć należyte odzwierciedlenie w motywach wyroku, sporządzonego zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a.Pomimo zapewne omyłkowego wniosku pełnomocnika o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, wyjaśnienia wymaga że nie budzi wątpliwości Sądu II instancji zamiar pełnomocnika zaskarżenia wyroku i wydanego w sprawie postanowienia (kontrolowanego przez Sąd I instancji), bowiem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w zakresie wniosku skarżącego z 29 lipca 2024 r. nie została wydana jakakolwiek decyzja. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że orzekanie w tym przedmiocie należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Z tego powodu nie zawarto w sentencji rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii.., orzekł jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że orzekanie w tym przedmiocie należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Z tego powodu nie zawarto w sentencji rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii.