Postanowienie - II OZ 700/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SPP/Wa 210/25 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2024 r. znak DOR.7201.40.2023.BSI; DON.7201.45.2021.BSI w przeOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SPP/Wa 210/25 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2024 r. znak DOR.7201.40.2023.BSI; DON.7201.45.2021.BSI w prze
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Wawrzyniak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SPP/Wa 210/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw H. K. (dalej "skarżąca") od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2026 r.W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 9 lutego 2026 r. sygn. VII SPP/Wa 210/25 starszy referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, odmówił przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 marca 2026 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez podpisanie sprzeciwu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Skierowana do skarżącej przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia ww. braków, została dwukrotnie awizowana. W dniu 15 kwietnia 2026 r. skarżąca nadała pismo zatytułowane "Uzupełnienie sprzeciwu na odmowę przyznania prawa pomocy". Jego treść stanowi uzupełnienie pierwotnego sprzeciwu poprzez przedstawienie innych okoliczności, argumentów i dokumentów. Dane pismo zostało przez skarżącą podpisane.Sąd uznał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu zostało doręczone skarżącej w dniu 3 kwietnia 2026 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu upłynął zatem 10 kwietnia 2026 r. Nadesłane przez skarżącą pismo z dnia 15 kwietnia 2026 r. nie można uznać za formę uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Wspomniane pismo zostało nadane po terminie do uzupełnienie braku. Ponadto zawiera ono jedynie uzupełnienie argumentów pierwotnego sprzeciwu, a nie sam sprzeciw.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H. K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia podniosła m.in., że Sąd błędnie przyjął 15 kwietnia 2026 r. za datę nadania uzupełnienia sprzeciwu, jak również błędnie przyjął dzień tzw. fikcji doręczenie, jako 3 kwietnia, a nie 7 kwietnia 2026 r.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.Należy przypomnieć, że strona – zgodnie z prawidłowym pouczeniem Sądu I instancji – miała 7 dni na uzupełnienie braków wniesionego sprzeciwu.W aktach niniejszej sprawy znajduje się niepodjęta korespondencja skierowana do skarżącej (k. 39), na której zawarte są stosowne adnotacje wskazujące terminy awizowania przesyłki. Zgodnie z tymi adnotacjami Sąd I instancji prawidłowo obliczył termin z jakim nastąpiła tzw. fikcja doręczenia (3 kwietnia 2026 r.).W myśl art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stosownie zaś do art. 73 § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.W niniejszej sprawie korespondencję zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu awizowano po raz pierwszy w dniu 20 marca 2026 r., co oznacza, że fikcja doręczenia nastąpiła, zgodnie z art. 73 p.p.s.a., w dniu 3 kwietnia. Nieprzekraczalny termin na dokonanie czynności upływał zatem w dniu 10 kwietnia 2026 r. Nie ma zatem znaczenia czy skarżąca dokonała uzupełnienia sprzeciw w dniu 14 czy 15 kwietnia, ani co zawierała nadana przesyłka, bowiem czynność ta została dokonana po terminie.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.