Postanowienie - II OZ 691/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 3043/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r., znak: KOA/3684/Ar/25 w przedmiocie ustalenia waruOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 3043/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r., znak: KOA/3684/Ar/25 w przedmiocie ustalenia waru
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Wawrzyniak
Podstawa prawna
art. 73
ppsa
art. 65
ppsa
art. 58
ppsa
art. 220
ppsa
art. 49
ppsa
art. 7
ppsa
art. 6
ppsa
art. 197
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 3043/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. M. (dalej "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z 30 grudnia 2025 r. w wykonaniu zarządzenia z 17 grudnia 2025 r. skarżącą wezwano do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL oraz nadesłanie 9 egzemplarzy skargi. Ponadto zarządzeniem z tego samego dnia wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 złotych – pod rygorem odrzucenia skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie i odpis zarządzenia o wpisie została wysłana do skarżącej na adres wskazany w skardze, była dwukrotnie awizowana - 2 stycznia 2026 r. oraz 12 stycznia 2026 r. - i nie została podjęta. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie skarżącej wezwania było skuteczne i zostało dokonane z dniem 16 stycznia 2026 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.), wobec czego zakreślony siedmiodniowy termin upłynął z dniem 23 stycznia 2026 r. Do dnia 11 lutego 2026 r. nie odnotowano wpłaty z tytułu wpisu sądowego do przedmiotowej sprawy.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu I instancji w całości, przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżąca przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:1) art. 73 § 1-4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że doręczenie zastępcze wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zostało dokonane skutecznie przez Pocztę Polską w trybie awizacji, podczas gdy zawiadomienia o przesyłce (awiza) nie zostały umieszczone w skrzynce pocztowej skarżącej, wobec czego nie doszło do spełnienia przesłanek doręczenia zastępczego, a wezwanie nie zostało doręczone i nie wywołało skutków prawnych;2) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, w sytuacji gdy skarżąca nie miała wiedzy o wezwaniu do uzupełnienia braków i nie miała realnej możliwości spełnienia wymagań w zakreślonym terminie, bowiem wezwanie nie zostało skarżącej doręczone;3) art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego, podczas gdy skarżąca nie miała wiedzy o wezwaniu do uiszczenia wpisu, gdyż przesyłka zawierająca wezwanie nie została doręczona;4) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych i do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 23 stycznia 2026 r., w sytuacji gdy termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu wobec niedoręczenia skarżącej wezwania;5) art. 7 p.p.s.a. w zw. z art. 73 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości dotyczących skuteczności doręczenia wezwania na niekorzyść skarżącej, w sytuacji gdy do doręczenia przedmiotowego wezwania nie doszło;6) art. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez faktyczne pozbawienie skarżącej możliwości merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję SKO wskutek wadliwości leżącej nie po stronie skarżącej, lecz po stronie operatora pocztowego, który nie umieścił awiz w skrzynce pocztowej skarżącej – czym naruszono również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie należało oddalić.Wskazać należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje konieczności uzupełnienia braków, podnosi natomiast, że na skutek nieprawidłowej awizacji przesyłki nie mogła ich uzupełnić w terminie.W aktach niniejszej sprawy znajduje się niepodjęta korespondencja skierowana do skarżącej (k. 43), na której widoczne są stosowne adnotacje wskazujące terminy awizowania przesyłki. Zgodnie z tymi adnotacjami Sąd I instancji prawidłowo obliczył termin z jakim nastąpiła tzw. fikcja doręczenia.Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że domniemanie, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. ma charakter domniemania usuwalnego, a to oznacza, że może zostać obalone przeciwdowodem. W tym celu strona winna w szczególności wykazać, że kwestionowane pismo nie zostało jej doręczone w trybie zwykłym (do rąk własnych) ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Obalenie domniemania nie neguje dokonania doręczenia, lecz prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu. Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 73 p.p.s.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, a zatem będzie dysponował np. argumentem w postaci reklamacji usługi pocztowej. W orzecznictwie wskazuje się, że w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie może stanowić samo oświadczenie strony o braku awizo (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1861/11; CBOSA).W okolicznościach niniejszej sprawy świadectwo faktu i daty awizowanej przesyłki nie zostało skutecznie obalone, bowiem zażalenie opiera się na oświadczeniu strony zawierające niedające się zweryfikować podejrzenia co do niedoręczenia dokumentu awizo. Skarżąca przedstawiła reklamacje usług pocztowych, jednak nie dotyczyły one przedmiotowej sprawy. Same twierdzenia o błędach popełnionych podczas awizowania przesyłki są niewystarczające wobec niebudzących wątpliwości adnotacji i pieczątek pracowników operatora pocztowego.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.