Postanowienie - I SAB/Po 209/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 29 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skarżący pismem z 02 kwietnia 2026 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowaniaOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skarżący pismem z 02 kwietnia 2026 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Michał Ilski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Skarżący pismem z 02 kwietnia 2026 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta. Skarżący wskazał, że 24 lutego 2026 r. przesłał na oficjalny adres e-mail Urzędu Miasta wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazano również na złożenie ponaglenia 23 marca 2026 r. również na ten sam adres e-mail.Skarżący uzupełnił następnie braki formalne skargi oraz uiścił należny od niej wpis w kwocie 100 zł.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.Jak stanowi przy tym art. 52 § 2 powołanej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.Stosownie z kolei do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.Postępowanie podatkowe regulują postanowienia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 – dalej w skrócie: "O.p."). Stosownie do postanowień art. 141 § 1 pkt 1 tego aktu, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: organu podatkowego wyższego stopnia.Stosownie z kolei do postanowień art. 168 § 1 powołanej ostatnio ustawy, podania wnosi się na piśmie lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu podatkowego.Stosownie do postanowień art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3 – dalej w skrócie: "u.d.e."), przez adres do doręczeń elektronicznych rozumie się adres elektroniczny, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), podmiotu korzystającego z publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej albo z kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, umożliwiający jednoznaczną identyfikację nadawcy lub adresata danych przesyłanych w ramach tych usług.Jak stanowi przy tym art. 169 § 1b O.p., w przypadku wniesienia podania w formie innej niż wskazana w art. 168 § 1 pozostawia się je bez rozpatrzenia, bez obowiązku zawiadamiania o tym wnoszącego.Odnosząc powyższe regulacje O.p. do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zarówno wniosek skarżącego z 24 lutego 2026 r. jak i ponaglenie z 23 marca 2026 r. nie zostały złożone w żadnej z form wskazanych w art. 168 § 1 O.p. Wskazane wiadomości nie zostały w szczególności wniesione przy wykorzystaniu dopuszczalnych na gruncie O.p. form komunikacji elektronicznej. Wiadomości te nie zostały bowiem wniesione na adres doręczeń elektronicznych organu podatkowego, tj. na adres ([...]) przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, publicznej usługi hybrydowej oraz kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Wskazane wiadomości skarżącego nie zostały również wniesione za pomocą konta w jakimkolwiek systemie teleinformatycznym organu podatkowego. Postanowienia art. 168 § 1 O.p. nie przewidują możliwości wnoszenia podań na adres e-mail organu podatkowego. Adres e-mail nie stanowi adresu do doręczeń elektronicznych, w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.d.e. [por. wyrok NSA z 09 kwietnia 2026 r., I OSK 598/25]. Adres e-mail nie stanowi bowiem adresu pod którym można dokonywać doręczeń z zachowaniem rygorów publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, publicznej usługi hybrydowej, kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego.W konsekwencji powyższego należy uznać, że w odniesieniu do wiadomości email nadawanych przez skarżącego do organu podatkowego zastosowanie znajdowały postanowienia art. 169 § 1b O.p. W świetle wskazanego przepisu podania wnoszone przez skarżącego w formie wiadomości email podlegały pozostawieniu bez rozpatrzenia. Skoro wniesione przez skarżącego ponaglenie podlegało na mocy wskazanego ostatnio przepisu pozostawieniu bez rozpatrzenia to uznać należy, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku nałożonego przez postanowienia art. 52 § 1 p.p.s.a. O złożeniu ponaglenia, a tym samym wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić jedynie w sytuacji jego skutecznego wniesienia, a więc wniesienia go w jednej z form, o których mowa w art. 168 § 1 O.p.Niezależnie od powyższego należy wskazać na uchwałę NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21. W uchwale tej stwierdzono, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazanej uchwały wyjaśniono, że jeżeli bowiem organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to w takim wypadku zarzucana w skardze przewlekłość tego postępowania przestaje realnie istnieć - ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu jej wniesienia. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. W ocenie tutejszego Sądu analogicznie uznać należy, że również w przypadku bezczynności stan ten nie może podlegać badaniu w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność już po zakończeniu postępowania, w którym tego rodzaju stan ten miał zdaniem wnoszącego skargę miejsce.Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta wydał 09 stycznia 2026 r. skierowaną do skarżącego decyzję nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2026 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika przy tym, że korespondencja zawierająca wskazaną decyzję była po raz pierwszy awizowana skarżącemu 18 lutego 2026 r., drugie awizo miało miejsce 26 lutego 2026 r. Z uwagi na brak odbioru wskazanej przesyłki została ona zwrócona do nadawcy 05 marca 2026 r. Kierując się postanowieniami art. 150 O.p. należy uznać, że w sprawie ziściły się warunki tzw. fikcji doręczenia, w konsekwencji czego należy uznawać, że omawiana decyzja została doręczona skarżącemu ze skutkiem na dzień 04 marca 2026 r. Tymczasem skarga skarżącego została sporządzona 02 kwietnia 2026 r., a więc już po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego.Z uwagi na powyższe Sąd, podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w pkt I. sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanego ostatnio aktu.. postanowił jak w pkt I. sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanego ostatnio aktu.