Wyrok - III OSK 3342/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Artur Bełczewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 26/23 w sprawie ze skargi A.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w SOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Artur Bełczewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 26/23 w sprawie ze skargi A.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
5000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Gd 26/23 po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej: SKO, Kolegium) z 5 sierpnia 2022 r., nr SKO.412.11.2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do usunięcia odpadów, oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że ostateczną decyzją z 9 lutego 2022 r. Wójt Gminy G. nakazał A.L. usunięcie odpadów zgromadzonych na terenie nieruchomości - działek oznaczonych ewidencyjnie nr [...] ob. geodezyjny [...] do 25 kwietnia 2022 r.W związku z niewykonaniem ww. obowiązku upomnieniem z 26 kwietnia 2022 r. Wójt Gminy G. (dalej: Wójt) wezwał skarżącego do wykonania przedmiotowego obowiązku nałożonego ww. decyzją z dnia 9 lutego 2022 r.W odpowiedzi na upomnienie skarżący wyjaśnił, że nie jest właścicielem działek o nr. [...] ob. geodezyjny [...] jedynie dzierżawi grunty rolne od O. sp. z o.o. z siedzibą w G. Odpady nie są zgromadzone na gruntach rolnych, które stanowią przedmiot dzierżawy, a przy pałacu.Organ I instancji, w odpowiedzi na ww. wyjaśnienia skarżącego wskazał, że z umowy dzierżawy wynika, że jest on dzierżawcą działek, na których znajdują się odpady objęte decyzją o nakazie ich usunięcia. Jednocześnie wskazano, że decyzja ta, w związku z brakiem wniesienia od niej odwołania stała się ostateczna.Następnie wobec stwierdzenia braku wykonania obowiązku, organ I instancji wystawił w dniu 7 czerwca 2022 r. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji środków o charakterze niepieniężnym nr INW-IV.3160.1.2022. Tytuł wykonawczy doręczono skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 22 czerwca 2022 r.Postanowieniem z 8 czerwca 2022 r. Wójt: nałożył na skarżącego grzywnę w kwocie 5000 zł celem przymuszenia do wykonania dyspozycji określonej w decyzji Wójta z 9 lutego 2022 r. nr INW-1V.6236.3.2021 z tytułu usunięcia odpadów z terenu działek o numerach ewidencyjnych [...], obręb geodezyjny [...] o kodach odpadów objętych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10) - 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury, 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych, 15 01 10* - opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, 17 06 05* - materiały budowlane zawierające azbest, 20 03 01-niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, w następujący sposób: odpady należy załadować na środki transportu spełniające wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742) i przekazać podmiotom, które posiadają zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, karty przekazania odpadów ww. podmiotom należy przekazać do Urzędu Gminy w G. w formie papierowej lub w formie elektronicznej na adres [...] (pkt 1); wezwał skarżącego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, na konto Gminy G. pod rygorem ściągnięcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 2); wezwał skarżącego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr INW-IV.3160.1.2022 z 6 czerwca 2022r. i w decyzji znak INW-iV.6236.3.2022 z 9 lutego 2022 r. w terminie do 8 lipca 2022 r. oraz do niezwłocznego zawiadomienia organu egzekucyjnego o wykonaniu w/w obowiązku pod rygorem nakładania dalszych grzywien w tej samej lub wyższej kwocie (pkt 3); pobrał od skarżącego opłatę za dokonanie czynności egzekucyjnej, tj. za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, w wysokości 68,00 zł (pkt 4).Organ odwoławczy rozpoznając sprawę wskutek wniesienia zażalenia przez skarżącego wskazał, że zgodnie z art. 119 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.We wniesionej skardze zarzucono mające istotny wpływ na treść wydanego postanowienia naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Sąd I instancji oddalając skargę wskazał w uzasadnieniu wyroku, że przeprowadzona przez sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że kwestionowany akt nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i uchylnie postanowienia, stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności organ nie dopuścił się uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adw., na podstawie art. 173 § 1 i art. 176 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj. z dnia 7 czerwca 2018 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania a contrario tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów:a) art 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. polegającego na błędnym zastosowaniu w sprawie pomimo nieistnienia ustawowych przesłanek do jego zastosowania;b) art 121 § 2 u.p.e.a. polegającego na dokonaniu przez organ błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji jego nieprawidłowym zastosowaniu i nałożeniu na skarżącego grzywny w dowolnej, bardzo wysokiej kwocie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia okolicznościami sprawy;c) art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 699; dalej: ustawa o odpadach) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że obowiązek usunięcia nielegalnych odpadów może zostać skierowany wobec władającego częścią powierzchni nieruchomości tj. użytkowanymi gruntami rolnymi, na których nie znajdują się odpady nawet w przypadku gdy właścicielem i posiadaczem nielegalnych odpadów jest inny ustalony podmiot, podczas gdy, wykazanie kto był posiadaczem odpadów powoduje, że organ nie może nałożyć obowiązku usunięcia odpadów, a tym samym grzywny za ich usunięcie na osobę "władającą jedynie częścią powierzchni nieruchomości na której nie znajdują się odpady, a tym samym podmiot, który nigdy nie był posiadaczem odpadów;d) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony i ustalony przez organy administracji I i II instancji w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art 80 k.p.a., gdyż w realiach niniejszej sprawy nie doszło do podjęcia czynności zmierzających do zweryfikowania czy decyzja administracyjna została skarżącemu w sposób skuteczny doręczona, co jest przyczyną nieusunięcia odpadów, czy skarżący ponosi winę w nieusunięciu odpadów co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi zamiast jej uwzględnienia i uchylenia postanowienia organu drugiej instancji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;e) art 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a., przejawiające się w tym że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uwzględnił skargi, mimo że zebrany przez organy administracji I i II instancji materiał dowodowy nie był kompletny i nie został poddany prawidłowej i rzetelnej ocenie, co nie powinno uprawniać do formułowania wniosków, że skarżącemu w sposób skuteczny doręczono decyzję administracyjną, był on w stanie zapoznać się z jej treścią, a ponadto podjąć działania zmierzające do usunięcia odpadów, podczas gdy skarżący z uwagi na swój stan zdrowia nie miał żadnej możliwości podjąć działań zmierzających do usunięcia odpadów, a tym samym nie ponosi winny za ich nie usunięcie w wyznaczonym terminie, co winno przemawiać za uwzględnieniem skargi administracyjnej wniesionej przez skarżącego.Powyższe uchybienia doprowadziły również do błędnych ustaleń faktycznych skutkujących mylnym przyjęciem, że skarżący w ogóle jest podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów, uchylał się od wykonania nałożonego na niego obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości, podczas gdy wskazane stanowisko nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, gdyż skarżącemu nie doręczono decyzji Wójta z 9 lutego 2022 r. nakładającej na niego obowiązek usunięcia odpadów z nieruchomości, a dodatkowo odpady, do których usunięcia został zobowiązany skarżący znajdowały się na nieruchomości, nad którą nie sprawował on żadnego władztwa, co nie uzasadniało nałożenia na skarżącego grzywny w orzeczonym przez organ wymiarze;f) art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez wymierzenie grzywny w kwocie 5000 zł, podczas gdy tak określona wysokość grzywny narusza kluczowe zasady postępowania egzekucyjnego w administracji, w tym zwłaszcza zasadę celowości oraz najmniejszej uciążliwości stosowanego środka egzekucyjnego, a także zasadę postępowania administracyjnego, w szczególności zasadę adekwatności, proporcjonalności oraz pogłębiania zaufania do obywatela;g) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 a contrario i 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. przez nieuzasadnione oddalenie skargi mimo zaistnienia podstaw do jej uwzględniania z uwagi na to, że organ II Instancji, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia:- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie niewystarczających dla jej wyjaśnienia ustaleń faktycznych i prawnych, w tym braku zbadania, czy skarżący w istocie rzeczy był podmiotem zobligowanym do usunięcia odpadów z nieruchomości;- art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 u.p.e.a. przez uznanie, że organ pierwszej instancji uczynił zadość wymogowi wskazania przesłanek, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, podczas gdy uzasadnienie zaskarżonych postanowień nie zawiera wyjaśnienia przesłanek, którymi organy kierowały się ustalając wysokość wymierzonej grzywny;- art. 122 § 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. i w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., przez brak należytego uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny i niewskazanie przesłanek, jakimi kierował się organ nakładając grzywnę;- art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a., polegające na ustaleniu wysokości grzywny z przekroczeniem granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.);- art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. wyrażające się w rezygnacji z zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy, w szczególności rezygnacji z zebrania dowodów wskazujących na rzeczywistą odpowiedzialność skarżącego, co skutkowało ustaleniem wysokości grzywny w nieprawidłowej wysokości;- pominięcie nowych faktów i dowodów, nieznanych dotychczas organom administracji I i II instancji w postaci stanu zdrowia psychicznego skarżącego, który rzutował na jego zachowaniu w postępowaniu administracyjnym skutkując niemożnością zrozumienia treści wydanego postanowienia Wójta z 8 czerwca 2022 r., nr INWIV.3160.1.2022 o nałożeniu grzywny, jak również innych wydanych w sprawie rozstrzygnięć.Mając powyższe na uwadze wniesiono o: a) uchylenie powyższego wyroku i postanowień w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez umorzenie postępowania egzekucyjnego; b) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie o: a) uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach, NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy Sąd I instancji prawidłowo skontrolował w niniejszej sprawie zgodność z prawem postanowienia SKO w Słupsku z 5 sierpnia 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta z 8 czerwca 2022 r. o nałożeniu grzywny celem przymuszenia do usunięcia odpadów zgromadzonych na terenie nieruchomości - działek oznaczonych ewidencyjnie nr [...] ob. geodezyjny [...].W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku.Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. art 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. polegającego na błędnym zastosowaniu w sprawie pomimo nieistnienia ustawowych przesłanek do jego zastosowania. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że orzekające w sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu ze skargi na postanowienie w sprawie grzywny z art. 119 u.p.e.a. nie podlega badaniu zasadność ani wymagalność samego obowiązku, co jednoznacznie wynika z art. 29 § 1 zd. drugie u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2521/21). W takim postępowaniu organy obu instancji ograniczają się do zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zbadania czy tytuł egzekucyjny został wystawiony zgodnie z prawem oraz czy obowiązek nie został wykonany, co wymagałoby odstąpienia od zastosowania środków przymusu egzekucyjnego. Kontrola legalności takiego postanowienia obejmuje zatem zbadanie zachowania warunków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1386/22).W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono w jaki sposób Sąd I instancji naruszył treść art. 106 § 3 p.p.s.a.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt b) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 121 § 2 u.p.a. "Z zastrzeżeniem § 5 "każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł.". Postanowieniem z 8 czerwca 2022 r. Wójt: nałożył na skarżącego grzywnę w kwocie 5000 zł celem przymuszenia do wykonania dyspozycji określonej w decyzji Wójta z 9 lutego 2022 r. nr INW-1V.6236.3.2021 z tytułu usunięcia odpadów z terenu działek o numerach ewidencyjnych [...], obręb geodezyjny [...]. Nałożona na skarżącego grzywna mieści w granicach określonych w art. 121 § 2 u.p.a. Grzywna w celu przymuszenia aby odniosła skutek powinna być nałożona w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do usunięcia odpadów (por. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3345/17).Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt c),e) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wyjaśnić należy, że zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość decyzji, która podlega wykonaniu, nie mogły zostać uwzględnione. Argumentacja tego rodzaju wykraczała poza granice niniejszej sprawy. W postępowaniu egzekucyjnym ani organy, ani sądy administracyjne nie są władne oceniać prawidłowości wykonywanej decyzji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2027/20).Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt d),g) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wyjaśnić należy, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy; a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte; względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd I instancji nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (wyrok NSA z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2869/22). Autor kasacji stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z innymi przepisami nie powołał się na wystąpienie którejkolwiek z powyższych sytuacji.Dodatkowo należy także wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyroki NSA z: 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można podważać też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego.Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które stanowiły podstawę zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy Sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a więc wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym naruszył zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją (zob. wyrok NSA z 10 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 2707/24). Z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.Przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu (zob. wyrok NSA z 3 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 2571/24).Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a., i oddalił skargę, ponieważ zasadnie stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Sąd I instancji prawidłowo też nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., ponieważ nie wystąpiły przesłanki do zastosowania tego przepisu.Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt f) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że orzekające w sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Również wysokość grzywny, tj. kwota 5.000 zł, została prawidłowo ustalona. Wprawdzie skarżący podnosi, że wysokość grzywny nie została uzasadniona jednak jest to zarzut chybiony. Bowiem w treści skarżonego postanowienia organy wskazały, że kwota grzywny nie jest wygórowana i jednocześnie adekwatna do wielkości naruszenia. Maksymalna kwota, w jakiej mogłaby być wymierzona, to 10 000 zł. Kwota grzywny musi być na tyle wysoka i uciążliwa, aby doprowadziła do wykonania nakazu przez zobowiązanego, a nie poprzez zastosowanie wykonania zastępczego. Grzywna, nie będąc karą, musi być dla strony zobowiązanej na tyle dotkliwa, aby wybrała ona rozwiązanie polegające na dobrowolnym wykonaniu obowiązku we własnym zakresie. W trafnej ocenie Sądu I instancji, wysokość nałożonej kwoty grzywny spełniać winna swój cel i przyczyni się do realizacji przez zobowiązanego orzeczonego obowiązku usunięcia odpadów.Ponadto nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 122 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że skarżone postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada prawu, w szczególności rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a.Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że działania organu egzekucyjnego związane z nałożeniem i ustaleniem wysokości grzywny mają swoje oparcie w zasadach postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 7 § 2 ustawy (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 ustawy (zasada niezbędności) i nie naruszają tych zasad. Ma rację Sąd I instancji, że przedmiotowy obwiązek usunięcia odpadów jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym, w odniesieniu do którego przepisy u.p.e.a. dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. (zasada niezbędności), wynika natomiast obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 18 u.p.e.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dominuje przede wszystkim interes wierzyciela, natomiast ochrona praw zobowiązanego została uregulowana tak, że stosowanie przepisów k.p.a. jest ograniczone tylko do zagadnień nie uregulowanych w u.p.e.a., ponieważ przepisy k.p.a. nie mogą modyfikować regulacji specyficznych dla postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi się swoiste postępowanie dowodowe, którego przedmiotem jest określenie sposobu przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 18 u.p.e.a. W kontekście treści tego przepisu orzekające w sprawie organy odpowiednio stosując zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym uwzględniły specyfikę charakteryzującego się przymusowością postępowania egzekucyjnego, rządzących tym postępowaniem zasad, w tym zwłaszcza zasady efektywności i skuteczności stosowania środków egzekucyjnych prowadzących do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu odpadów terenu działek o numerach ewidencyjnych [...] obręb geodezyjny [...] o kodach odpadów objętych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020r. poz. 10) - 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury, 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych, 15 01 10* - opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, 17 06 05* - materiały budowlane zawierające azbest, 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne.Mając na uwadze, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie został uwzględniony, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.