Wyrok - IV SA/Wr 167/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 30 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lutego 2026 r. nr PS-P.8640.45.2026.AK w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jąUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lutego 2026 r. nr PS-P.8640.45.2026.AK w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją
Data orzeczenia
30 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Aneta Brzezińska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
P. M. (dalej: skarżący) 24 lutego 2025 r. dokonał w Powiatowym Urzędzie Pracy w Jeleniej Górze (dalej: PUP) rejestracji jako osoba bezrobotna i na mocy decyzji Starosty Karkonoskiego z 25 lutego 2025 r. (649/02/2025) uzyskał status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku na okres 180 dni.W załączniku do karty rejestracyjnej dokumentującym stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem dwie osobiste wizyty w PUP tj. 17 kwietnia 2025 r. (kiedy to dokonano analizy potrzeb zawodowych) oraz 11 czerwca 2025 r.W dniu 11 czerwca 2025 r. podczas osobistej wizyty w PUP skarżący został zapoznany z prawami i obowiązkami osoby bezrobotnej wynikającymi z obowiązującej od dnia 1 czerwca 2025 r. ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia oraz oświadczył na piśmie, że odebrał "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" oraz został pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego oraz przysługujących prawach i obowiązkach.W dniu 11 czerwca 2025 r. został uaktualniony do przepisów ustawy o rynku pracy i służbach zatrudniania Indywidualny Plan Działania (IPD) z 2 kwietnia 2025 r., którego okres obowiązywania wyznaczono do 2 kwietnia 2027 r. W IDP, jako działanie do samodzielnej realizacji, zapisano min. zobowiązanie klienta do kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia gotowości do pracy oraz zainteresowania pomocą określoną w ustawie o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Jako preferowaną formę kontaktu skarżący wskazał kontakt telefoniczny.Organ – na podstawie 34a ust. 3aa ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (uchylonej 1 czerwca 2025 r.) – kontaktował się ze skarżącym co najmniej raz na 60 dni w celu monitorowania sytuacji i postępów w realizacji działań przewidzianych w indywidualnym planie działania. W karcie rejestracyjnej znalazła się adnotacja o kontaktach telefonicznych w tych terminach oraz próbie kontaktu telefonicznego 26 listopada 2025 r. Wynika z tego, że 30 września 2025 r. był ostatnim dniem, w którym organ zarejestrował kontakt ze skarżącym.Decyzją z 28 stycznia 2026 r. (642/01/2026) Starosta Karkonoski – na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U z 2025 r. poz. 620) oraz art. 104 i 105 § 1 k.p.a.) – orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 grudnia 2025 r. z powodu nieutrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie.Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł odwołanie w którym wskazał w szczególności, że przez dłuższy okres kontakt z organem realizowany był telefonicznie z inicjatywy urzędu, co wytworzyło po jego stronie przekonanie, że tak wygląda prawidłowy sposób realizacji obowiązku; nie otrzymał jednoznacznego pouczenia, że w razie braku telefonu z urzędu sama ma inicjować kontakt; sformułowanie "utrzymywać kontakt" jest niedookreślone i nie przesądza o jego inicjatywie wyłącznie po stronie bezrobotnego.Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Dolnośląski decyzją z 19 lutego 2026 r. (PSP.8640.45.2026.AK) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Dolnośląski przywołał treść art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy i wskazał, że w przypadku stwierdzenia braku "utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określona w ustawie" Starosta ma obowiązek pozbawić statusu bezrobotnego osobę, która nie utrzymuje kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą. Zdaniem Wojewody Dolnośląskiego przepis ten jest jednoznaczny oraz niewymagający ustalenia winy, bądź jej braku w utrzymywaniu kontaktu.Zdaniem Wojewody Dolnośląskiego organ I instancji prawidłowo ustalił, że ostatni kontakt skarżącego z PUP miał miejsce 30 września 2025 r. Okoliczności tej nie przeczy też skarżący. Zatem licząc od tego dnia 90 dni bez kontaktu z PUP upłynęło 29 grudnia 2025 r. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody Dolnośląskiego, pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 grudnia 2025 r. nastąpiło stosownie do normy wynikającej z art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy. Tym samym Wojewoda, jak wskazał, nie może "odstąpić" od pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego.Zdaniem Wojewody Dolnośląskiego organowi I instancji nie sposób przypisać naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. ani art. 80 k.p.a., gdyż wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone, a materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i został prawidłowo oceniony. Organ I instancji nie naruszył również zasad wynikających z art 8 k.p.a., z art. 9 k.p.a. Skarżący otrzymał stosowną informację o treści art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy. Wojewoda Dolnośląski nadmienił, że z treści art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy nie wynika jaką formę ma przybrać kontakt z urzędem. Skoro zatem forma kontaktu nie została w tym przepisie zdefiniowana, wybór jednej formy nie wyklucza innej możliwości kontaktu. Skarżący miał możliwość skontaktowania się z PUP w dowolny sposób np. telefonicznie, drogą elektroniczną lub pocztową albo osobiście w siedzibie PUP, ale z żadnej z tych możliwości przez 90 dni nie skorzystał i nie potwierdził PUP zainteresowania pomocą określoną w ustawie.Wojewoda Dolnośląski wskazał, że status bezrobotnego nabywa się wskutek rejestracji w PUP, na podstawie wniosku złożonego przez osobę zainteresowaną, a więc z jej inicjatywy. Jest to dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Z chwilą przyznania statusu bezrobotnego na osobie, której taki status przyznano ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, których nieprzestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Jednym z nich jest niezbędność utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni. Naruszenie tego obowiązku wiąże się z pozbawieniem danej osoby statusu bezrobotnego. Natomiast skarżący, zdaniem organu, nie dochował ww. obowiązku, mimo że był pouczony o konieczności utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie oraz o skutkach wynikających z niedopełnienia tych czynności. Z tych też powodów Wojewoda Dolnośląski uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i nie ma podstaw do jej uchylenia.Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jej naruszenie:art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy poprzez przyjęcie, że zwrot "nie utrzymuje kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni" oznacza wyłączny obowiązek samodzielnego inicjowania kontaktu przez bezrobotnego, mimo że przepis nie przesądza ani o inicjatywie kontaktu, ani o formie, ani o trybie jego realizacji, a PUP w praktyce realizował kontakt w modelu telefonicznym inicjowanym przez urząd, co wytworzyło po jego stronie uzasadnione zaufanie co do sposobu wykonywania obowiązku;art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącego negatywnymi skutkami zmiany praktyki (lub zmiany sposobu rozumienia obowiązku kontaktu) bez jednoznacznego uprzedzenia, oraz poprzez pominięcie faktu, że organ wcześniej funkcjonował w modelu kontaktu telefonicznego inicjowanego przez urząd;art. 9 k.p.a. poprzez uznanie za wystarczające ogólnego pouczenia o istnieniu obowiązku "utrzymywania kontaktu", mimo braku jasnej informacji, że w razie braku kontaktu ze strony urzędu to skarżący ma "pilnować terminu" i samodzielnie inicjować kontakt, pod rygorem utraty statusu i ubezpieczenia;art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że sprawa jest "jednoznaczna" i nie wymaga pogłębionej oceny, przy jednoczesnym zbagatelizowaniu kluczowych okoliczności: realnego sposobu wykonywania kontaktu w praktyce urzędu, jego działania w zaufaniu do tej praktyki oraz braku jednoznacznego pouczenia co do inicjatywy kontaktu;art. 10 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim organ nie odniósł się w sposób rzetelny do jego argumentów i wniosków oraz rozstrzygnął sprawę formalnie, ignorując sens sporu (tj. kwestię inicjatywy kontaktu i konsekwencji zmiany praktyki).W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznając wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 19 lutego 2026 r. (PS.P-8640.45.2026.AK) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Karkonoskiego z 28 stycznia 2026 r. orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 grudnia 2025 r. z powodu nieutrzymania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie.Podstawę materialną decyzji stanowił art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620), dalej: ustawy, zgodnie z którym Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie utrzymuje kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z PUP na okres 90 dni. Organy uznały, że skoro ostatni kontakt skarżącego z PUP miał miejsce 30 września 2025 r., to licząc od tego dnia 90 dni bez kontaktu z PUP upłynęło w dniu 29 grudnia 2025 r. Dlatego też, zdaniem organów, pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 grudnia 2025 r., który w ocenie organów został prawidłowo pouczony o treści art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy, nastąpiło zgodnie z tą normą. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący wskazując na brak pouczenia, z którego wynikałoby w sposób jednoznaczny, iż inicjatywa kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni leży wyłącznie po jego stronie, a nie po stronie organu, tak jak dotychczas miało to miejsce w sprawie. Co z kolei wyklucza, zdaniem skarżącego, możliwość zastosowania wobec niego "skutku", o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy.Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy rejestracja bezrobotnych lub poszukujących pracy następuje na wniosek. Rejestracja w charakterze bezrobotnego jest – zgodnie z zachowującym aktualność przeważającym stanowiskiem doktryny i judykatury – czynnością materialno-techniczną, natomiast status bezrobotnego albo poszukującego pracy zostaje przyznany w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, skarżący 24 lutego 2025 r. dokonał w PUP w Jeleniej Górze rejestracji jako osoba bezrobotna i na mocy decyzji Starosty Karkonoskiego z 25 lutego 2025 r. (649/02/2025) uzyskał status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku na okres 180 dni. Z art. 63 ust. 1 ustawy wynika, że status bezrobotnego przysługuje przez okres 3 lat liczonych od dnia rejestracji. Upływ 3 lat powoduje utratę statusu bezrobotnego. Skutek ten następuje z mocy prawa, a decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego ma charakter deklaratoryjny (wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 2652/13, LEX nr 2153724; wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2019 r., II SA/Wa 2005/18, LEX nr 2779066). Skrócenie okresu posiadania statusu bezrobotnego wynika ze spełnienia przez bezrobotnego przesłanek ustawowych powodujących utratę tego statusu. Taki skutek potwierdza decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego wydawana przez starostę w okolicznościach wskazanych w art. 65 ustawy, w tym w przypadku "nieutrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie". Użyte w art. 65 ust. 1 ustawy kategoryczne sformułowanie "starosta pozbawia" dowodzi braku uznania administracyjnego. Wystąpienie sytuacji wymienionej w ust. 1 tego artykułu ustawy, obliguje zatem Starostę do pozbawienia osoby statusu bezrobotnego. Na tej też podstawie w rozpoznawanej sprawie, Starosta Karkonoski decyzją z 28 stycznia 2026 r. (642/02/2026) pozbawił skarżącego statusu bezrobotnego przyjmując, że skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o przysługujących mu prawach i obowiązkach, w tym o obowiązku wynikającym z art. 65 ust. 1 ustawy, obowiązku tego nie zrealizował. Ostatni kontakt skarżącego z PUP miał bowiem miejsce 30 września 2025 r., a zatem 90 dni bez kontaktu z PUP upłynęło 29 grudnia 2025 r. Skarżący, jak wynika z treści skargi, nie zakwestionował prawidłowości ustaleń co do daty ostatniego kontaktu z PUP, lecz podważył twierdzenia, iż został prawidłowo pouczony o formie, trybie tego kontaktu oraz skutkach jego braku, co z uwagi na brzmienie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy i dotychczasową praktykę PUP ma istotne znaczenie w sprawie.Ocenia prawidłowości decyzji pozbawiającej statusu bezrobotnego na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy i utrzymującej jej w mocy decyzji Wojewody Dolnośląskiego wymaga zatem ustalenia, czy skarżący w toku postępowania administracyjnego został prawidłowo pouczony o ciążących na nim obowiązkach, w tym o obowiązku "utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni".W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek przekazania określonych informacji oraz odebrania oświadczenia o określonej treści od bezrobotnego reguluje art. 60 ust. 1 i 2 ustawy. Wprawdzie w przepisie tym ustawodawca nie dookreślił podmiotu na którym spoczywa ten obowiązek, niemniej jednak wykładnia systemowa art. 60 pozwala przyjąć, że skoro rejestracji osoby jako bezrobotnej dokonuje wybrany przez nią PUP, ten właśnie urząd jest adresatem omawianej powinności. PUP jest więc zobowiązany przekazać bezrobotnemu dwie grupy informacji: o warunkach zachowania statusu bezrobotnego oraz o warunkach nabycia prawa do zasiłku, w tym o niezbędnych do tego dokumentach (lit. a), przysługujących mu prawach i obowiązkach wynikających z ustawy oraz o formach pomocy (lit. b).Analizując akta sprawy Sąd doszedł do przekonania że, PUP nie wywiązał się w sposób należyty z powyższego obowiązku, co z kolei nie mogło skutkować pozbawianiem skarżącego statusu bezrobotnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący złożył 24 lutego 2025 r. do PUP w Jeleniej Górze wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny. Formularz wniosku zawierał informację dotyczącą jego praw i obowiązków, w tym obowiązku "zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach (....)". Dodatkowo pismem z 25 lutego 2025 r. PUP w Jeleniej Górze poinformował skarżącego o treści obowiązującego wówczas art. 33 ustawy z 20 kwietnia 2024 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2025 r. poz. 214) zgodnie z którym "bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy". Jednocześnie PUP wyznaczył skarżącemu termin stawiennictwa na dzień 2 kwietnia 2025 r. Skarżący 2 kwietnia 2025 r. stawił się osobiście w PUP. Dodatkowo, z Indywidualnego Planu Działania sporządzonego 2 kwietnia 2025 r., wynika, że PUP wyznaczył skarżącemu kolejną datę kontaktu na dzień 17 kwietnia 2025 r., a skarżący zobowiązał się do "utrzymywania kontaktów w wyznaczonych terminach". Również w tym dniu skarżący stawił się osobiście w PUP. Dodatkowo skarżący 2 kwietnia 2025 r. oświadczył, że zobowiązuje się do stawiennictwa w miejscu i terminie proponowanym przez powiatowy urząd pracy.Następnie PUP, w dniu 11 czerwca 2025 r. – w związku z okolicznością, iż z dniem 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudniania (Dz.U. z 2025 r. poz. 620) – przedstawił skarżącemu do zapoznania się informację dotyczącą jego praw i obowiązków, w tym obowiązku "utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie" (art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy). Z Indywidualnego Planu Działania z tego dnia wynika, że "klient zobowiązuje się do kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni (...)" oraz, że preferuje "kontakt telefoniczny". Niemniej jednak, pomimo tego pouczenia, PUP wyznaczył skarżącemu kolejne terminy kontaktu oraz w dniach 5 sierpnia i 30 września 2025 r. zainicjował ze skarżącym telefoniczny kontakt. Postępując w analogiczny sposób PUP podjął próbę zainicjowania kontaktu ze skarżącym 26 listopada 2025 r., przy czym próba ta (tym razem) – jak wynika z adnotacji pracownika i bilingu znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy – okazała się bezskuteczna.Mając powyższe na uwadze, nie sposób zatem przyjąć, aby PUP sprostał wymogom, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy. W informacji z 11 czerwca 2025 r. PUP przywołał bowiem jedynie brzmienie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy, co już tylko chociażby z tej przyczyny przesądza – wbrew twierdzeniom organów – o braku prawidłowości pouczenia skarżącego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, nie można uznać za spełniające wymogu prawidłowego pouczenia samo przytoczenie treści przepisu. Pouczenie spełnia wymogi prawidłowego tylko wówczas, gdy jest zredagowane w sposób zrozumiały dla konkretnej osoby i w taki sposób, aby mogła jego treść odnieść do swojej sytuacji, by następnie wiedzieć, że określona okoliczność w jej sytuacji ma znaczenie dla przyznania jej uprawnienia (czy też straty tego uprawnienia), a jej zaistnienie rodzi po jej stronie obowiązek poinformowania organu o tym fakcie (wyroki NSA z: 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 981/10; 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1529/12; 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2078/10; 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 3417/18). PUP – jak wynika z treści informacji z 11 czerwca 2025 r. – nie wyjaśnił natomiast skarżącemu w sposób jednoznaczny, że to na nim (a nie na organie), co najmniej raz na 90 dni, ciąży obowiązek "inicjowania" kontaktu z organem. Brak ten – w szczególności w realiach faktycznych sprawy – ma tym bardziej istotne znacznie, gdyż w uprzednio obowiązującym stanie prawnym (czyli przed 1 czerwca 2025 r.) to PUP inicjował kontakt ze skarżącym. Co więcej ww. praktykę PUP kontynuował pomimo zmiany przepisów (a zatem już po 1 czerwca 2025 r.) wyznaczając skarżącemu kolejne terminy kontaktu (5 sierpnia, 30 września, a nawet 26 listopada 2025 r.), inicjując je w sposób telefoniczny. Rację ma zatem skarżący, że zważywszy na brzmienie art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy taka praktyka PUP "mogła wytworzyć po jego stronie uzasadnione przekonanie", że dotychczasowy sposób kontaktu z PUP – czyli kontakt telefoniczny, inicjowany przez organ (a nie przez skarżącego), stanowi prawidłowy sposób realizacji obowiązku "utrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni". I bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność podnoszona przez organ, iż ww. sposób inicjowania i realizacji kontaktu ze skarżącym raz na 60 dni wg. ustawy o promocji zatrudnienia i raz na 30 dni wg. ustawy o rynku pracy wynikał z innej normy prawnej dotyczącej monitorowania Indywidualnego Planu Działania, a nie z tej mającej zastosowanie w sprawie tj. art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy. Rzeczą organu było bowiem (zważywszy też na zmianę przepisów z dniem 1 czerwca 2025 r.) prawidłowe tj. zrozumiałe i jednoznaczne pouczenie skarżącego o ciążących na nim obowiązkach, w tym w szczególności tym wynikającym z art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy i sposobie realizacji tego obowiązku przez skarżącego.Z tych też powodów Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., który formułuje zasadę informowania stron oraz czuwania nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Natomiast nieprawidłowe stosowanie zasady informowania stron nie sprzyja zarówno prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak i realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).Dodatkowo podnieść należy, iż z sentencji zaskarżonych decyzji wynika, że Starosta Karkonoski orzekł "o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 grudnia 2025 r. z powodu nieutrzymywania kontaktu z PUP co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie", przy czym nie określił ram czasowych utraty tegoż statusu. Podczas gdy, z treści art. 65 ust. 1 ustawy wynika, że pozbawienie statusu bezrobotnego z powodów wymienionych w tym przepisie wywołuje różne skutki prawne: utratę tego statusu bez precyzowania jego ram czasowych (pkt 1, 4, 5, 7, 8, 9) oraz utratę czasową, na okres 90 dni (pkt 2, 3, 6, 10, 11, 12). Skoro zatem w sprawie skarżącego Starosta Karkonoski jako podstawę utraty statusu bezrobotnego przyjął okoliczność, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 11 ustawy, to w sentencji decyzji winien dookreślić, że pozbawienie statusu nastąpiło "na okres 90 dni". Na powyższy brak nie zwrócił również uwagi Wojewoda Dolnośląski utrzymując w mocy decyzję Starosty.Już tylko powyższe uchybienia skutkowały komicznością uchylenia podjętych w sprawie decyzji. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organy, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a,, powinny uwzględnić wskazania Sądu wynikające z treści uzasadnienia wyroku.,, powinny uwzględnić wskazania Sądu wynikające z treści uzasadnienia wyroku.