Wyrok z 10 czerwca 2026, sygn. XI GC 491/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

D., dnia 10 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Andrzej Muzyka

Protokolant: Sekretarz sądowy Kornelia Biel

po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej w J.

przeciwko R. N.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego R. N. na rzecz powoda (...) Bank (...) spółki akcyjnej w J. kwotę 39137,52 zł (trzydzieści dziewięć tysięcy sto trzydzieści siedem złotych pięćdziesiąt dwa grosze);

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5185 zł (pięć tysięcy sto osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 491/25

UZASADNIENIE

(...) Bank (...) S.A. w J. złożył pozew przeciwko R. N. o zapłatę kwoty 39 137,52 zł oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że pozwany zawarł umowę kredytu. Umowa została wypowiedziana po uprzednim wezwaniu pozwanego do zapłaty należności. Wobec czego bank domaga się kwoty 31 348,00 zł z tytułu niespłaconego kapitału oraz kwoty 7 789,52 zł z tytułu niespłaconych odsetek umownych naliczonych od dnia powstania zaległości do dnia wymagalności umowy tj. 13 października 2023 r. Wskazał, że powyższa kwota nie była objęta gwarancją de minimis udzieloną przez Bank (...).

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasadzenie na jego rzecz kosztów procesu. Podniósł zarzut nieudowodnienia roszczenia co do zasady, jak i co do wysokości oraz zarzut nieistnienia roszczenia strony powodowej oraz zarzut nieskutecznego wypowiedzenia umowy. Wskazał, że termin ostatecznej spłaty kredytu został wyznaczony na dzień 25 grudnia 2025 r.

Pozwany wyjaśniał, że z uwagi na napotkane problemy z płynnością finansową przejściowo nie regulował zaległości powstałych w wyniku zawartej z powodem umowy. Problemy finansowe pozwanego powstały wskutek braku wyrażenia zgody przez Urząd Skarbowy na rozłożenie na raty powstałych zaległości podatkowych. W przypadku wyrażenia zgody przez Urząd Skarbowy na spłatę powstałego zadłużenia w ratach, nie doszłoby do powstania zaległości w spłacie kredytu przez pozwanego. Pozwany przez cały czas trwania umowy kredytu żywił intencję jego spłaty, a wypowiedzenie umowy było przedwczesne i powinno być traktowane jako ostateczny środek do wyegzekwowania należności. Powoła się na art. 5 kc.

W toku sprawy strony podtrzymały stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Bank (...) S.A. zawarł z pozwanym w dniu 17 grudnia 2020 r. umowę o kredyt o nr (...). Kredyt został uruchomiony. W umowie wskazano, że kredyt jest udzielony do dnia 25 grudnia 2025 r. W tym dniu stała się wymagalna ostatnia odsetkowa rata. Kredyt został udzielony w kwocie 250.000 zł. Kredy był oprocentowany na mocy ust. 4 umowy zmiennym oprocentowaniem, tj. stopą oprocentowania WIBOR dla trzymiesięcznych depozytów powiększoną o 4,90 punkty procentowe. Odsetki były wymagalne do dnia 25 każdego miesiąca. W ust. 18 umowy przewidziano możliwość jej wypowiedzenia w przypadku gdy warunku udzielenia kredytu nie zostały przez kredytobiorcę dotrzymane.

Zabezpieczenie spłaty należności Banku (...) z tytułu kredytu stanowiła gwarancja de minimis, udzielona na wniosek kredytobiorcy przez Bank (...) w wysokości 80,00% przyznanego kredytu, w ramach umowy portfelowej linii gwarancyjnej de minimis nr (...) z dnia 12 czerwca 2018 r. zawartej pomiędzy Bankiem (...) a Bankiem (...).

Strona pozwana oświadczyła, że zapoznała się z zasadami gwarancji wskazanymi we wniosku o udzielenie przez (...) gwarancji spłaty kredytu w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis oraz w umowie kredytowej. Ponadto strona pozwana oświadczyła o wyrażeniu zgody na wstąpienie (...) w prawa zaspokojonego wierzyciela tj. Banku (...).

Strona pozwana nie wywiązała się z warunków zaciągniętego zobowiązania, co spowodowało powstanie wymagalnego zadłużenia.

Pismem z dnia 3 lipca 2023 r. pozwany został ostatecznie wezwany do zapłaty zadłużenia w kwocie 18858,37 zł. Wskazano na możliwość złożenia wniosku o restrukturyzację w terminie 14 dni. Zakreślono termin 14 dni na dokonanie spłaty. Wskazano, że kolejnym krokiem będzie wypowiedzenie umowy kredytu. Pismo pozwany odebrał w dniu 24 lipca 2023 r.

W dniu 24 sierpnia 2023 roku powód wypowiedział umowę kredytu z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia.

Pozwany odebrał wypowiedzenie umowy kredytu nr (...) z dnia 17 grudnia 2020 roku w dniu 11 września 2023 roku.

W przedmiotowym wypowiedzeniu wskazano, że na dzień jego sporządzenia zaległość wynosi łącznie 162.101,08 zł na którą to kwotę składają się kolejno kwoty: 136.196,49 zł tytułem kapitału niewymagalnego, 20.543,51 zł tytułem kapitału wymagalnego, 5.361,08 zł tytułem odsetek umownych na dzień sporządzenia pisma z dnia 24 sierpnia 2023 r.

W związku z brakiem spłaty kredytu Bank (...) przystąpił od realizacji zabezpieczenia zgodnie z warunkami gwarancji i wezwał (...) do zapłaty z tytułu udzielonej gwarancji.

Dowód:

- wniosek o udzielenie przez (...) gwarancji spłaty kredytu w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis k.14-15v,

- umowa o kredyt z dnia 17-12-2020 r. k. 9-11, z załącznikiem 12, 13,

- wniosek o kredyt k.18-20,

- regulamin kredytowy l.38-46v,

- tabela opłat i prowizji k.32-37,

- potwierdzenie realizacji przelewu kredytu k.31,

- wezwanie w trybie art. 75 c Prawa bankowego wraz z dowodem nadania/doręczenia k.58,

- wypowiedzenie umowy kredytu wraz z dowodem nadania/doręczenia k.59, 60

- historie rachunku (kont technicznych), służące ewidencji wymagalności i naliczeń oraz wpłat strony pozwanej z tytułu kapitału, odsetek umownych, karnych, opłat i prowizji oraz zbiorcza historia rachunku do spłaty kredytu k.47-55,

- historia zadłużenia k.56-56v,

- historia zadłużenia w podziale na miesiące k.57-57 v,

- zeznania pozwanego k.168-168v,

- wezwanie od Banku (...) ((...) S.A.) do (...) do zapłaty z tytułu gwarancji spłaty kredytu w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis k.16-16v,

- przesłuchanie pozwanego, k. 168,

- zeznania świadka O. P., k. 141.

W celu wykonania gwarancji (...) zapłacił w dniu 17 stycznia 2024 r. na rzecz Banku (...) kwotę 125.392 zł tj. wartość stanowiącą 80,00% kwoty niespłaconego kredytu, zgodnie z umową kredytu i warunkami gwarancji.

Dowód:

- potwierdzenie wypłaty gwarancji k.17,

- wezwanie od Banku (...) ((...) Bank (...) S.A.) do (...) do zapłaty z tytułu gwarancji spłaty kredytu w ramach portfelowej linii gwarancyjnej de minimis k.16-16v.

Pozwany został wezwany do zapłaty wymagalnego zadłużenia w kwocie 39137,52 zł na które składały się kwota kapitału 31348 zł oraz odsetek umownych w kwocie 7789,52 zł wyliczonych na dzień wymagalności, tj. 13 października 2023 r.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty k.61-62.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Podstawą żądania pozwu była umowa kredytu z dnia 17 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Pozwany przyznał w trakcie przesłuchania, że miał problemu finansowe. Potwierdził to świadek O. P..

W ocenie Sądu dowód, że spłata rat kredytu następowała w terminie obciąża pozwanego (art. 6 kc). Pozwany nie przedstawił w tym zakresie dokumentacji oraz swoich wyliczeń.

Wezwanie do zapłaty z dnia 3 lipca 2023 r. (k. 58) czyni zadość art. 75c Prawa bankowego.

Stosownie do art. 75 c ust. 1 Prawa bankowego jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl ust. 2 w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wezwanie z dnia 3 lipca 2023 r. zawiera zarówno 14 dniowym termin na dokonanie spłaty jak i poucza o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Dodatkowo informuje o rygorze wypowiedzenia umowy.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 Prawa bankowego w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Przy czym stosownie do ust. 2 termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.

Pozwany nie wykazał, że skorzystał z uprawnienia z art. 75c ust. 3 Prawa bankowego (art. 6 kc).

W oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy kredytu wskazano termin 30 dniowy oraz podano dodatkowo kwotę zaległości pozwanego.

W ocenie Sądu przepis art. 74 Prawa bankowego stanowi o obowiązkach pozwanego względem banku a więc o uprawnieniu banku. Stosownie do tego przepisu w czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić - na żądanie banku - informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przez bank ww. przepisu.

Skutkiem wypowiedzenia umowy kredytu było postawienie całej kwoty udzielonej i niespłaconej umowy kredytu oraz odsetek umownych w stan wymagalności (wyrok SN z dnia 15 grudnia 2021 r., III CSKP 57/21).

Dodać należy, że jeżeli bank użył w piśmie oznaczenie „może” jako zaznaczenie swojego uprawnienia czy też uprawnienia pozwanego, nie uchybia to skuteczności i ważności przesłanego pisma. W ocenie Sądu słowo „może” należy odczytywać jako: „ma uprawnienie”.

Pogorszenie się sytuacji finansowej pozwanego, nawet w sposób przez niego niezawiniony nie powoduje wygaśnięcia wierzytelności banku ani prolongaty terminów z umowy kredytu. Wskazywane okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

W ust. 5 umowy jest mowa o tym, że ostatnia rata jest wymagalna z dniem 25 grudnia 2025r., ale to dotyczy sytuacji, gdy pozwany wykonuje swoje zobowiązanie z umowy kredytu zgodnie z jej zapisami. Tymczasem na dzień 3 lipca 2023 r. pozwany zalegał ze spłatą kwot 18858,37 zł (k. 58), a na dzień 24 sierpnia 2023 r. kwoty 20543,51 zł tytułem kapitały wymagalnego. Pozwany w toku przesłuchania przyznał, że nie spłacał zobowiązań wobec banku na czas. W tym znaczeniu stosownie do ust. 2 umowy kredyt został udzielony do dnia 25 grudnia 2025 r. bo wówczas miała być zapłacona ostatnia rata.

Wskazać należy, że w piśmie z dnia 24 sierpnia 2023 r. (k. 59) powód wskazał, że pozwany zobowiązany jest do zapłaty kwoty 136196,49 zł tytułem kapitały niewygalanego, kwoty 20543,51 zł tytułem kapitału wymagalnego oraz kwoty 5361,08 zł tytułem odsetek. Ta ostania kwota wyliczona nie na dzień 24 sierpnia 2023 r. a na dzień 13 października 2023 r. wynosiła 7789,52 zł. Daje to kwotę 164529,52 zł. (...) z gwarancji de minimis wpłacił kwotę powódce kwotę 125392 zł (k. 17). Wobec powyższego pozostała do zapłaty na rzecz powoda kwota 39137,52 zł. Pismo z dnia 24 sierpnia 2023 r. pozostaje w zgodzie z dokumentacją załączoną do pozwu. Pozwany nie przedstawił własnych wyliczeń.

Z ust. 4 i 5 umowy kredytu wynika, że kredyt był oprocentowany zmiennym oprocentowaniem, tj. stopą oprocentowania WIBOR dla trzymiesięcznych depozytów powiększoną o 4,90 punkty procentowe. Odsetki były wymagalne do dnia 25 każdego miesiąca. Odsetki zastrzeżono w umowie kredytu stosownie do art. 359 § 1 kc. Zastrzeżenie nie przekracza odsetek maksymalnych (art. 359 § 2 (1) kc).

Sąd nie dopatruje się w sprawie naruszenia zasad z art. 5 kc. Wskazać należy, że powód nie dochodzi wobec pozwanego odsetek karnych co pomniejsza zobowiązanie pozwanego, na co powód wskazał w piśmie z dnia 9 października 2025 r.

Stan faktyczny Sąd oparł o dowody z dokumentów oraz załączone wydruki oraz zeznania świadka i przesłuchanie pozwanego. Sąd dał im wiarę. Są spójne. Nie przedstawiono dowodów przeciwnych.

W ocenie Sądu nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 kpc (postanowienie k. 141). Sprawa VIII GNc 80/25 nie jest prejudykalna dla przedmiotowej sprawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I sentencji.

W pkt II orzeczono o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i § 1(1) kpc. Na koszty procesu składała się opłata sądowa w kwocie 1568 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej w kwocie 3600 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – łącznie kwota 5 185 zł.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 491/25, dnia 3 lipca 2026 r.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

5.  (...) 4).

(...)