Wyrok z 11 maja 2026, sygn. VI Ka 176/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :

Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli

Protokolant Karolina Matyjewicz

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. i 11 maja 2026 r.

sprawy O. L. ur. (...) w K.

s. D., C. z domu A.

obwinionego z art. 86 § 2 kw

z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu

z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt II W 609/25

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego O. L.,

II.  zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 176/26

UZASADNIENIE

O. L. został obwiniony o to, że:

w dniu 3 lutego 2025 roku o godzinie 12:50 w miejscowości K. ulica (...) rejonu (...) prowadząc pojazd marki H. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie zachował należytej ostrożności w wyniku czego uderzył w drzwi prawidłowo zaparkowanego pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po czym odjechał z miejsca zdarzenia

tj. o czyn z art. 86 § 2 k.w.

Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2025 r. o sygn. akt II W 609/25:

1.  uznał obwinionego O. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. i za to na podstawie cytowanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

2.  na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.s.w. zwolnił obwinionego od kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa w całości.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony z której treści wynika, że zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

- obrazę przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.) poprzez dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom świadków bezpośrednio zainteresowanych finansowo wynikiem sprawy (wyłudzenie odszkodowań), przy jednoczesnym zignorowaniu faktu, że oskarżony (obwiniony) w chwili zatrzymania był pieszym;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony (obwiniony) kierował pojazdem, podczas gdy jedynym dowodem jest stronnicza notatka Policji oraz zeznania osób zaangażowanych w proceder „podwójnej” likwidacji szkody w (...) i Z.;

- obrazę art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku o badanie krwi, co uniemożliwiło wykazanie stanu faktycznego i naruszyło prawo do obrony;

- naruszenie art. 4 k.p.k. (zasada obiektywizmu) poprzez pominięcie powiązań towarzyskich między policją, świadkami i agentem ubezpieczeniowym (p. V.).

Podnosząc powyższe zarzuty, obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia śledztwa wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.01.2026 r. w Prokuraturze Rejonowej w Zgorzelcu oraz o natychmiastowy zwrot dokumentu prawa jazdy, wobec braku dowodów na prowadzenie pojazdów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego nie była zasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przedmiotem postępowania w badanej sprawie było wykroczenie z art. 86 § 2 k.w., o którego popełnienie został obwiniony O. L. i ustalenia Sądu koncentrować się powinny na okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy.

Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał całościowej i swobodnej – nie zaś dowolnej – oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oraz zasady obiektywizmu wynikającej z art. 4 k.p.k.

Ustalenia faktyczne w badanej sprawie zostały oparte przede wszystkim na zeznaniach świadków F. N. i G. N., którzy w sposób spójny relacjonowali, jak doszło do kolizji – uderzenia przez samochód prowadzony przez obwinionego w drzwi prawidłowo zaparkowanego samochodu pokrzywdzonego - spowodowanej przez O. L. oraz to, co stało się później: po przejechaniu ok. 10 m O. L. zatrzymał samochód H. i wysiadł z niego żeby sprawdzić, co się stało. Kiedy rozmawiał z F. N. o sposobie naprawienia szkody, wyczuwalna od niego była silna woń alkoholu. Obwiniony chwiał się na nogach, mówił bełkotliwie. Chociaż początkowo przystał na rozliczenie się z pokrzywdzonym w ramach naprawienia szkody i zapowiedział, że przyniesie z samochodu pieniądze, zamiast tego wsiadł do pojazdu i odjechał z miejsca zdarzenia. F. N. znał nazwisko obwinionego, kojarzył go z widzenia, nie ulega zatem wątpliwości, iż prawidłowo go zidentyfikował. Jego zeznania potwierdziła także G. N., która pobiegła za odjeżdżającym obwinionym, próbując go zatrzymać. Zeznania świadków dotyczące stanu nietrzeźwości O. L. potwierdziło przeprowadzone później przez Policję badanie trzeźwości obwinionego, które wykazało: w I badaniu wykonanym o godz. 13:46 z wynikiem 0,96 mg/l, II badanie o godz. 14:01 z wynikiem 0,99 mg/l, III badanie o godz. 14:33 z wynikiem 0,95 mg/l, IV badanie o godz. 15:02 z wynikiem 0,89 mg/l. Ze względu na jednoznaczny wynik przeprowadzonego badania, a także relację świadków, którzy wyczuli od obwinionego silną woń alkoholu, nie było konieczności przeprowadzania dodatkowych badań krwi obwinionego, dlatego też zarzut naruszenia art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. również uznać należało za bezzasadny.

Stan nietrzeźwości z pewnością miał wpływ na możliwość oceny sytuacji na drodze oraz czas reakcji obwinionego podczas prowadzenia samochodu. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia szczegółowo przeanalizował zachowanie obwinionego nie tylko w kontekście wykroczenia z art. 86 § 2 k.w., o którego popełnienie został obwiniony, ale także przepisów dotyczących ruchu drogowego. Sąd Odwoławczy w pełni to stanowisko aprobuje, nie ma zatem konieczności ponownego przytaczania zawartej w nim argumentacji. Jako, że w badanej sprawie nie zachodziły nie dające się usunąć wątpliwości, wbrew stanowisku skarżącego, nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo i tym samym nie było podstaw do jego uniewinnienia.

Podkreślić należy, iż zachowanie obwinionego, który po krótkiej wymianie zdań z F. N. odjechał, skręcając w ulicę (...), a następnie zaparkował pojazd po czym poruszał się pieszo, w okolicznościach badanej sprawy uznać należy na próbę uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, którego się dopuścił. W związku z powyższym prezentowana przez obwinionego linia obrony, iż w momencie zatrzymania przez Policję poruszał się pieszo, nie podważa wiarygodności relacji świadków oraz ustaleń faktycznych dotyczących jego sprawstwa i winy w zakresie przypisanego mu wykroczenia. Jednocześnie za całkowicie nielogiczne uznać należało wyjaśnienia obwinionego, który twierdził, iż mimo że nie czuł się winny zdarzenia drogowego, odstawił samochód w inne miejsce, a wracając na miejsce zdarzenia, aby porozmawiać z kierowcą S. (...), po drodze kupił i spożył alkohol w postaci butelki wódki (k. 47).

Jako że kwestie wypłaty odszkodowań z polis OC nie są przedmiotem niniejszego postępowania, wystarczające będzie stwierdzenie, iż – jak wynika z akt badanej sprawy – procedura likwidacji szkody oparta została o sporządzone przez Policję zaświadczenie o zdarzeniu drogowym. Wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącego, w badanej sprawie brak jest okoliczności wskazujących na to, aby dokument ten zawierał „fałszywą wersję zdarzeń”. Jeżeli obwiniony ma zastrzeżenia co do prawidłowości likwidacji szkody i podstawy do wypłaty odszkodowań z tego tytułu, może dochodzić swoich roszczeń postępowaniu cywilnym. Zgłaszane przez obwinionego wątpliwości nie podważają prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Rzekome powiązania towarzyskie pomiędzy policją, pokrzywdzonym i agentem ubezpieczeniowym pozostają w sferze gołosłownych domniemań nie mających wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Wskazać należy że nie została do chwili obecnej prawomocnie rozstrzygnięta sprawa II K 425/25 Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w której O. L. oskarżony jest o czyn z art. 178a § 1 k.k. dotyczący tego samego zdarzenia. Ewentualny wyrok skazujący w tej sprawie i wymierzoną karę należy rozpatrywać w kontekście art. 10 § 1 k.w.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego O. L..

Ponadto w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w. Sąd Okręgowy mając na względzie sytuację materialną obwinionego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.