Wyrok z 30 stycznia 2026, sygn. I C 774/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodnicząca: asesor sądowy W. A.

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 roku w G. na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. R.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

1.

zasądza od (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz A. R. kwotę 16.891,21 zł (szesnaście tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:

a)

16.541,21 zł (szesnaście tysięcy pięćset czterdzieści jeden złotych dwadzieścia jeden groszy) od dnia 4 listopada 2023 roku do dnia zapłaty,

b)

350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych) od dnia 18 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;

2.

oddala powództwo w pozostałej części;

3.

zasądza od (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz A. R. kwotę 2.176,28 zł (dwa tysiące sto siedemdziesiąt sześć złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4.

nakazuje ściągnąć od (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 140,80 zł (sto czterdzieści złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo na wynagrodzenie biegłego;

5.

nakazuje ściągnąć od A. R. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 79,20 zł (siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo na wynagrodzenie biegłego.

asesor sądowy W. A.

Sygn. akt I C 774/24

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2024 roku (data prezentaty – k. 3) Z. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 6), wniósł o zasądzenie od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej
w I. na swoją rzecz kwoty 25.994,76 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 4 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, kwoty 350,00 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2023 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której pojazd marki (...). o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący jego własność został uszkodzony przez kierującego pojazdem marki H. o numerze rejestracyjnym (...) ubezpieczonym w pozwanym towarzystwie. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany przyjął odpowiedzialność za powstała szkodę i przyznał na jego rzecz odszkodowanie w kwocie 6.104,97 złotych brutto. Żądana kwota 25994,76 złotych stanowi różnicę pomiędzy wartością szkody, a przyznanym i wypłaconym odszkodowaniem. Pozwany znacznie zaniżył koszty naprawy pojazdu, w tym koszt stawki za godzinę pracy mechanika i lakiernika, a także ceny części zamiennych niezbędnych do dokonania naprawy. Przyznane dotychczas odszkodowanie nie rekompensuje w pełni poniesionej szkody. Nadto wskazał, że poniesienie wydatku w kwocie 350,00 złotych celem ustalenia wysokości szkody było konieczne, ponieważ nie miał innej możliwości ustalenia rozmiarów szkody jak zwrócenie się do rzeczoznawcy celem sporządzenia stosownej kalkulacji i w tym zakresie konieczna była wiedza profesjonalisty (pozew – k. 3-5).

Referendarz sądowy przy Sądzie Rejonowym w Radomiu nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 3 kwietnia 2024 roku wydanym w sprawie VII Nc 669/24 nakazał (...) Zakładowi (...) Spółce Akcyjnej w I. zapłacenie na rzecz Z. B. kwoty zgodnej z żądaniem pozwu wraz z żądanymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie i kosztami procesu (nakaz zapłaty – k. 22).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna w I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 36), wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pozwana przyznała, że przyjęła odpowiedzialność ubezpieczeniową za powstanie przedmiotowego zdarzenia i wypłaciła bezsporną kwotę odszkodowania, które to odszkodowanie w pełni pokrywa poniesioną przez poszkodowanego szkodę. Wskazała, że przyjęte przez powoda wyliczenie szkody stanowi jedynie hipotetyczne koszty naprawy, a powód nie przedłożył stosownych dokumentów potwierdzających koszt naprawy uszkodzonego pojazdu. W jej ocenie kwestią kluczową jest okoliczność, czy poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu oraz jakie poniósł z tego tytułu koszty, a zatem odszkodowanie winno ograniczać się do rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanego kosztów. Nadto zakwestionowała roszczenie powoda o zapłatę kwoty 350,00 złotych z tytułu sporządzenie opinii i wykonania kalkulacji przez rzeczoznawcę wskazując na brak związku przyczynowo - skutkowego dochodzonego kosztu ze szkodą (sprzeciw od nakazu zapłaty
– k. 32-35).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 sierpnia 2023 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki Z. o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność Z. B.. Sprawca zdarzenia objęty był ochroną ubezpieczeniową w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Zakładzie (...) Spółce Akcyjnej w I. (okoliczność bezsporna, nadto: zapytanie o pokrycie ubezpieczenia – k. 8, kserokopia dowodu rejestracyjnego – k. 9).

Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody w dniu 16 sierpnia 2023 roku, które zostało zarejestrowane pod numerem (...). (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna w I. uznała swoją odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie i na mocy decyzji z 31 sierpnia 2023 roku przyznała odszkodowanie w wysokości 4.244,78 złotych. Na mocy decyzji z 3 października 2023 roku przyznała dopłatę do odszkodowania w kwocie 1.860,19 złotych, zaś na mocy decyzji z 4 stycznia 2024 roku przyznała kolejną dopłatę do odszkodowania w kwocie 9.453,55 złotych. Łączna wysokość przyznanego odszkodowania wyniosła 15.558,52 złotych brutto (dowód: podsumowanie zgłoszenia szkody – k. 38; decyzja z 31 sierpnia 2023 roku - k. 39; decyzja z 3 października 2023 roku – k. 40; decyzja
z 4 stycznia 2024 roku – k. 41; akta szkody – k. 44).

Z. B. zlecił rzeczoznawcy samochodowego T. F. sporządzenie prywatnej kalkulacji naprawy. Z tego tytułu została wystawiona faktura VAT nr (...) na kwotę 350,00 złotych brutto. Faktura została opłacona gotówką w dniu jej wystawienia (dowód: faktura VAT nr (...) k. 19; prywatna kalkulacja naprawy – k. 15-18).

Przed zdarzeniem z dnia 12 sierpnia 2023 roku pojazd należący do Z. B. nie posiadał uszkodzeń i był bezwypadkowy. W wyniku zdarzenia został w nim uszkodzony prawy przedni reflektor, felga, błotnik i maska. Pojazd ten został naprawiony przy użyciu części zakupionych w autoryzowanym serwisie, a jego naprawa przywróciła go do stanu sprzed zdarzenia. Pod koniec grudnia 2023 roku Z. B. sprzedał przedmiotowy pojazd za kwotę 120 tysięcy złotych (dowód: zeznania powoda Z. B. – k. 67v-68).

Koszt naprawy pojazdu marki Z. o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu z dnia 12 sierpnia 2023 roku, przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, stawki równej 120,00 złotych netto za roboczogodzinę oraz 100% kosztu materiałów lakierniczych wynosi 32.099,73 złotych brutto. W wyniku przedmiotowego zdarzenia konieczne były do wymiany następujące części: zderzak przedni z zestawem mocowań, reflektor prawy, błotnik prawy z zestawem mocowań, folia ochronna błotnika prawego, zawór opony przedniej prawej, drążek kierowniczy wewnętrzny prawy wraz z końcówką. Z kolei do naprawy kwalifikował się zawór opony przedniej prawej oraz spojler zderzaka przedniego. Błotnik prawy i zderzak przedni wymagały lakierowania, natomiast felga przednia prawa wymagała odnowy lakieru. Stawka za roboczogodzinę wynosząca 120,00 złotych netto mieści się w zakresie stawek stosowanych w 2023 roku przez nieautoryzowane zakłady naprawcze działające na terenie B. (dowód: opinia biegłego sądowego I. L. – k. 80-87).

Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd uwzględnił załączone do akt sprawy dokumenty, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego nie nasuwała żadnych wątpliwości. W szczególności Sąd oparł się na pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki i mechaniki samochodowej I. L.. Podkreślić należy, że strony niniejszego postępowania nie zgłosiły zastrzeżeń do opinii biegłego, jak również nie wnosiły o sporządzenie opinii uzupełniającej. Tym samym opinię biegłego należało uznać za wnikliwą, wyczerpującą, logiczną i spójną, a Sąd nie znalazł podstaw do jej podważenia. Sąd dał również wiarę zeznaniom powoda Z. B.. Potwierdził on okoliczności związane z wystąpieniem szkody, z przeprowadzeniem procesu jej likwidacji, a także związane z dokonaną naprawą przedmiotowego pojazdu. Zeznał on, że dokonał naprawy pojazdu i to, co uległo uszkodzeniu, zostało wymienione, a użyte części były nowe oryginalne. Jego zeznania były spójne, szczere i pozostawały w zgodzie z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie.

Sąd Rejonowy zważył co następuje :

Bezspornym w sprawie był ustalony wyżej stan faktyczny w zakresie okoliczności zdarzenia z dnia 12 sierpnia 2023 roku oraz zakres szkody powstały w pojeździe. Bezspornym był także fakt obowiązującej w dniu zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz przebieg postępowania likwidacyjnego, przeprowadzonego przez pozwaną po dokonanym przez poszkodowanego zgłoszeniu. Ostatecznie bezsporna pozostała kwota 15.558,52 złotych brutto wypłacona poszkodowanemu tytułem odszkodowania. Kwestią sporną w niniejszej sprawie okazała się być jedynie wysokość należnego powodowi odszkodowania.

Odpowiedzialność pozwanej, jako ubezpieczyciela wynika z zawartej ze sprawcą wypadku umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Zgodnie natomiast z art. 36 tej ustawy – odszkodowanie ustala się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Oznacza to, że o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od zakładu ubezpieczeń decydują przepisy kodeksu cywilnego, zatem wysokość odszkodowania powinna być ustalona według reguł określonych w art. 363 k.c.

Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. i 363 § 1 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł i powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego przez przywrócenie stanu poprzedniego bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W świetle przyjętej linii orzecznictwa poszkodowanemu przysługuje nadto prawo zastosowania przy naprawie części nowych i oryginalnych. Użycie nowych części do naprawy uszkodzonego w wyniku kolizji pojazdu nie prowadzi do zwiększenia jego wartości, chyba że chodzi o wymianę takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem albo ulepszeń w stosunku do stanu przed kolizją (tak Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie o sygn. akt III (...) 223/80 LEX 2641).

Celem ustalenia wysokości szkody, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki pojazdowej na okoliczność ustalenia wysokości kosztów naprawy, których poniesienie jest konieczne dla przywrócenia pojazdu marki Z. o numerze rejestracyjnym (...) do stanu sprzed zdarzenia z dnia 12 sierpnia 2023 roku, w tym części podlegających wymianie oraz rodzaju i zakresu prac naprawczych, przy zastosowaniu nowych oryginalnych materiałów i części zamiennych, względnie o jakości odpowiadającej częściom oryginalnym. Podzielając wnioski zawarte w opinii i przyjmując za własne twierdzenia biegłego Sąd uznał, że koszt przywrócenia przedmiotowego pojazdu do stanu sprzed szkody wyniósł 32.099,73 złotych brutto. Biegły dokładnie wyszczególnił zakres prac naprawczych oraz wskazał, które z uszkodzonych części podlegały naprawie, a które konieczne były do wymiany. Biegły po sprawdzeniu i przeanalizowaniu stawek rynkowych za roboczogodzinę prac naprawczych stosowanych w 2023 roku w B. przez nieautoryzowane zakłady naprawcze podał, że stawka 120 złotych netto mieści się w zakresie tych stawek i jest zasadna. Opinia biegłego nie została zakwestionowana przez żadną ze stron, zaś samo powoływanie się przez pełnomocnika pozwanej na konieczność ustalenia kosztów naprawy pojazdu w oparciu o koncepcję dynamicznego charakteru szkody, nie mogła zostać uznana za zasadną. Zasadne i również niezakwestionowane przez stronę pozwaną pozostało ustalenie przez biegłego kosztu naprawy pojazdu przy zastosowaniu cen nowych części oryginalnych.

W kontekście powołanych przez pozwaną zarzutów wskazać należy, że Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie podziela stanowiska zawartego w uchwałach Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22 oraz z dnia 11 września 2024 roku w sprawie III CZP 65/23. Po pierwsze uchwały nie mają mocy wiążącej. Zgodnie bowiem z art. 87 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym „uchwały pełnego składu SN, składu połączonych izb oraz składu całej izby, z chwilą ich podjęcia, uzyskują moc zasad prawnych. Skład 7 sędziów może postanowić o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej”. Sąd Najwyższy powyższym uchwałom nie nadał mocy zasady prawnej. Po drugie, na gruncie niniejszej sprawy wskazówki Sądu Najwyższego nie mają zastosowania, gdyż z opinii biegłego I. L. jednoznacznie wynika, że kosztorys ubezpieczyciela i wypłacone przez niego odszkodowanie nie pozwalały na przeprowadzenie prawidłowej naprawy pojazdu.

W realiach niniejszej sprawy brak było zatem podstaw do zastosowania koncepcji tzw. dynamicznego charakteru szkody, skoro przedstawiony przez ubezpieczyciela kosztorys nie stanowił realnej, rynkowej i technicznie prawidłowej oferty naprawy. Należy podkreślić, iż nawet przy przyjęciu, że uchwały Sądu Najwyższego dopuszczają możliwość ustalania wysokości szkody w oparciu o kalkulację ubezpieczyciela, to możliwość ta aktualizuje się wyłącznie wówczas, gdy kalkulacja ta pozwala na rzeczywiste i pełne przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, co w sposób jednoznaczny wynika z niekwestionowanej przez strony opinii biegłego sądowego. W konsekwencji Sąd oparł się na ustaleniach biegłego i przyjął, iż celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu wynosiły 32.099,73 złotych brutto. Tylko taka kwota odpowiada rzeczywistemu rozmiarowi szkody poniesionej przez poszkodowanego i realizuje zasadę pełnej kompensacji, natomiast przyjęcie kosztów wskazywanych przez pozwaną prowadziłoby do nieuzasadnionego przerzucenia części ciężaru szkody na poszkodowanego.

Pozwany ubezpieczyciel zarzucił nadto, że w toku postępowania likwidacyjnego poinformował poszkodowanego o możliwości naprawy pojazdu w warsztacie należącym do sieci partnerskiej, z której to oferty jednak poszkodowany nie skorzystał. W ocenie Sądu przedmiotowy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd miał na względzie, że z treści pisa z dnia 17 sierpnia 2023 r. (k. 43) wynikało, że zakład ubezpieczeń wskazał konkretny zakład, za który powód mógł dokonać naprawy pojazdu, jednakże jak wskazał powód, zależało mu na sprawnej i szybkiej naprawie. Został naprawiony u znajomego. Mając na uwadze zaniżenie przez pozwaną odszkodowania w zasadzie o 50%, pozwana nie wykazała, że naprawa dokonana we wskazanym warsztacie zostałaby przeprowadzona w sposób przywracający pojazd do stanu poprzedniego. Ponadto, zgodnie z dominującym orzecznictwem poszkodowany - w zakresie wyboru warsztatu - nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu najtańszego, ani nie ma obowiązku poszukiwania najtańszych części zamiennych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie wniosków opinii biegłego ustalił, że wysokość szkody wynosiła 32.099,73 złotych brutto. Pozwana wypłaciła natomiast poszkodowanemu kwotę 15.558,52 złotych brutto, co oznacza, że za naprawę pojazdu pozwana obowiązana jest dopłacić powodowi kwotę 16.541,21 złotych i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda w punkcie 1 (pierwszym) wyroku.

Powód żądał również kwoty 350 złotych tytułem zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej kalkulacji szkody. Jak wskazał Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniu z dnia 2 września 1975 roku w sprawie I CR (...) (F. nr (...)) „dokonana przed wszczęciem postępowania sądowego i poza zabezpieczeniem dowodów ekspertyza może być istotną przesłanką zasądzenia odszkodowania. W takim wypadku koszt ekspertyzy stanowi szkodę ulegającą naprawieniu (art. 361 k.c.)". Także w wyroku z dnia 30 lutego 2002 r. w sprawie V CKN 908/00 (F. nr (...)) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że ocena, czy koszty ekspertyzy powypadkowej poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu likwidacyjnym mieszczą się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego winna być dokonywana na podstawie konkretnych okoliczności sprawy, a w szczególności po dokonaniu oceny, czy poniesienie tego wydatku było obiektywnie uzasadnione i konieczne.

W ocenie Sądu, sporządzona na zlecenie powoda, będącego w sprawie niniejszej konsumentem, podmiotem nie będącym profesjonalistą w zakresie dochodzonych odszkodowań, stąd kalkulacja była niezbędna dla dochodzenia odszkodowania, gdyż pozwana w postępowaniu likwidacyjnym zaniżyła wartość szkody. W tej sytuacji zmusiła powoda do skierowania sprawy na drogę sądową, co wymagało odpowiedniego przygotowania materiału dowodowego. W ocenie sądu, koszty obsługi szkody mogą stanowić uzasadniony koszt tylko w przypadku, kiedy poszkodowany, jako osoba fizyczna niezorientowana w wycenie szkody, chce poprzez profesjonalistę ustalić ewentualną wysokość należnego mu odszkodowania. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, wobec powyższego Sąd uznał to roszczenie za zasadne.

W kwestii odsetek Sąd uznał, iż w zakresie kwoty 16.541,21 zł należą się one powodowi zgodnie z żądaniem pozwu tj. od 4 listopada 2023 roku do dnia zapłaty. W myśl art. 817 § 1 kc ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Powyższe znajduje swoje poparcie w treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W niniejszej sprawie szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 16 sierpnia 2023 roku, dlatego też odsetki za opóźnienie należą się już od 16 września 2023 roku. Mając jednak na względzie, iż Sąd nie może orzekać ponad żądanie, odsetki zostały zasądzone zgodnie z treścią żądania powoda.

Co zaś się tyczy odsetek żądanych od kwoty 350 złotych, to Sąd uznał, że nie było zasadne domaganie się odsetek od tej kwoty od dnia wytoczenia powództwa. Kwota ta nie była bowiem przez powoda przedstawiona ubezpieczycielowi w toku postępowania likwidacyjnego. Z tych też względów Sąd uwzględnił roszczenie w tym zakresie dopiero po upływie 30 dni (ustalonego na podstawie art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.) od dnia doręczenia ubezpieczycielowi odpisu nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu tj. od 17 czerwca 2024 roku (k. 31), gdyż dopiero wtedy ubezpieczyciel otrzymał informacje o żądaniu zapłaty tej kwoty. Mając to na uwadze Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 350 złotych od dnia 18 lipca 2024 roku.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 (drugim) wyroku.

Orzeczenie o kosztach procesu w punkcie 3 (trzecim) wyroku oparte zostało na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W przedmiotowej sprawie z kwoty 26.344,76 zł stanowiącej wartość przedmiotu sporu została zasądzona kwota 16.891,21 zł stanowiąca 64% wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów wyrażoną w art. 100 k.p.c., strony winny ponieść jego koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę, a zatem powód w 36%, a pozwana w 64%. Koszty procesu wyniosły po stronie powodowej łącznie 5.435 zł w tym: 1318 zł – opłata od pozwu, 500 zł – zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego, 17 zł – opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa, 3600 zł – wynagrodzenie pełnomocnika. Pozwana zaś poniosła koszty w wysokości 3617 zł w tym: wynagrodzenie radcy prawnego – 3600 zł oraz 17 zł – opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa.

Należny zwrot kosztów stronie powodowej wynosi 3.478,40 zł (5.435 zł * 64%), stronie pozwanej zaś 1.302,12 zł (3.617 zł * 36%). Po wzajemnej kompensacji kosztów Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.176,28 zł (3.478,40 zł – 1.302,12 zł) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z należnymi na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. odsetkami.

Z uwagi na to, że uiszczone przez powoda zaliczka na poczet kosztów opinii biegłego nie pokryły wydatków w tym zakresie w całości, Sąd wypłacił biegłemu I. L. pozostałą kwotę w wysokości 220 złotych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w takiej sytuacji Sąd obowiązany był rozstrzygnąć o obowiązku zwrotu tych kosztów stosując odpowiednio przepis art. 113 wskazanej ustawy. Mając na uwadze treść art. 113 ust. 1 wskazanej ustawy oraz obowiązek odpowiedniego zastosowania zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu, Sąd uznał, że również w zakresie zwrotu wydatków Skarbu Państwa ich poniesienie przez strony powinno zostać stosunkowo rozdzielone stosownie do wyniku procesu. Mając zatem na uwadze, że powód przegrał w 36 %, powinien zwrócić Skarbowi Państwa kwotę 79,20 złotych, zaś pozwana pozostałą część tj. 140,80 złotych, o czym Sąd orzekł w punktach 4 (czwartym) i 5 (piątym) wyroku.

asesor sądowy Z. H.

Zarządzenie: (…)

B., dnia 9 marca 2026 roku asesor sądowy Z. H.