Wyrok z 9 lutego 2026, sygn. I C 415/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Krośnie, Wydział I Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Gałuszka

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Wróbel

po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. w G.

na rozprawie

sprawy z powództwa T. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...)
w G.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. na rzecz powoda T. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) (...) w G. kwotę 2.339,35 zł (słownie: dwa tysiące trzysta trzydzieści dziewięć złotych 35/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 09 lipca 2025 r. do dnia zapłaty,

II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.117,00 zł (słownie: jeden tysiąc sto siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 917,00 zł (słownie: dziewięćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Małgorzata Gałuszka

Sygn . akt I C 415/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 9 lutego 2026 r.

Powód T. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w F. kwoty 2.339,35 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 9 lipca 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że w dniu 13 października 2024 r. w miejscowości G. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód marki P. (...) o nr rej. (...), należący do poszkodowanego V. C.. Sprawca kolizji drogowej zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z pozwanym towarzystwem.

Samochód własności poszkodowanego został odholowany na parking prowadzony przez powoda. Następnie poszkodowany wynajął u powoda pojazd zastępczy marki U. (...) o nr rej. (...), wynajęty pojazd odpowiadał gabarytom pojazdu uszkodzonego (klasa C).

Przedmiotowa szkoda została zgłoszona pozwanemu towarzystwu niezwłocznie po zdarzeniu drogowym i została zarejestrowana pod numerem (...). Poszkodowany udzielił powodowi pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu likwidacyjnym. Powód przyznał, że w dniu 16 października 2024 r. otrzymał ogólną informację o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela, w tym o tym, jakie stawki za najem pozwany akceptuje. Dlatego też, następnego dnia za pośrednictwem wiadomości e-mail powód przesłał pozwanemu ubezpieczycielowi dane do organizacji samochodu. Natomiast organizacja pojazdu zastępczego przez pozwanego, jak i późniejszy kontakt w sprawie nie nastąpiły, w związku z czym poszkodowany kontynuował najem w przedsiębiorstwie powoda.

Powód w dniu 2 lipca 2025 r. wystawił fakturę VAT nr (...) za wykonane na rzecz poszkodowanego V. C. usługi bezpośrednio związane ze zdarzeniem powodującym szkodę (holowanie samochodu dostawczego o (...) pow. 1700 kg, parking, najem samochodu zastępczego) na łączną kwotę 4.606,35 zł.

Ubezpieczyciel w decyzji z dnia 13 października 2024 r. częściowo uznał roszczenie powoda i wypłacił z tytułu szkód poniesionych przez poszkodowanego objętych wzmiankowaną fakturą kwotę 2.267,00 zł.

Wszystkie usługi wykonane przez powoda na rzecz poszkodowanego pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę, za które odpowiada ubezpieczyciel. Ponadto wobec spornych stawek za usługi przyjąć należy, że są to stawki rynkowe.

Na podstawie umowy cesji z dnia 2 lipca 2025 r. powód nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu względem pozwanego objętą w/w fakturą, z zawarcia umowy cesji powód wywodzi swoją legitymację procesową.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 października 2024 r. w miejscowości G. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód marki P. (...) o nr rej. (...), należący do poszkodowanego V. C..

Sprawca kolizji drogowej zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z pozwanym towarzystwem. Poszkodowany w związku z uszkodzeniem pojazdu został pozbawiony możliwości korzystania z niego i nie posiadał innego pojazdu, którym mógłby zastąpić pojazd uszkodzony.

Dowód- oświadczenie k. 14, zeznania świadka V. C., k.75v.

Powód po zdarzeniu przewiózł uszkodzony samochód na własny parking (861,00 zł brutto).

Powód wynajął poszkodowanemu samochód zastępczy U. (...) o nr rej. (...), który odpowiadał gabarytom pojazdu uszkodzonego (klasa C) na okres od 13 października 2024 r. do 25 października 2024 r. za stawkę 258,30 zł brutto (3.099,60 zł).

Uszkodzony pojazd był przechowywany na parkingu powoda przez 15 dni za stawkę 35,00 zł netto za dobę, łącznie 525,00 zł netto (646,75 zł brutto). Łączny koszt usług świadczonych przez powoda wyniósł 4.606,35 zł brutto.W dniu 15 października 2024 r. powód jako pełnomocnik poszkodowanego zgłosił szkodę pozwanemu za pośrednictwem wiadomości e-mail.

Poszkodowany w dniu 16 października 2024 r. w wiadomości e-mail otrzymał ogólną informację o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela, w tym o tym, jakie stawki za najem pozwany akceptuje. Następnego dnia powód w ten sam sposób przesłał pozwanemu ubezpieczycielowi dane do organizacji samochodu. Organizacja pojazdu zastępczego przez pozwanego, jak i późniejszy kontakt w sprawie nie nastąpiły, w związku z czym poszkodowany kontynuował najem w przedsiębiorstwie powoda.

Dowód- umowa wraz z załącznikami k.11-13, protokół odbioru k.24, faktura k.25, wiadomości e-mail z 15.10.2024 r. i 16.10.2025 r. k.15-18, akta szkody na płycie CD k.61, zeznania K. J. k.75v, zeznania V. C. k.75v.

Pozwany uznał w pełni zasadność usługi holowania, okres najmu pojazdu zastępczego, jak i okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Tym samym pozwane towarzystwo zakwestionowało stawkę dobową usługi najmu pojazdu zastępczego, stawkę ryczałtu za holowanie oraz dobową stawkę za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym. Pozwany przyjął za usługę holowania stawkę ryczałtu w wysokości 400,00 zł. Z kolei całkowity koszt usługi najmu pojazdu zastępczego zweryfikował do kwoty 1.267,00 zł, a usługę parkowania na parkingu strzeżonym w kwocie 400,00 zł. Łączna wysokość wypłaconego odszkodowania wyniosła 2.267,00 zł.

Dowód- decyzja k.26.

Powód nabył dochodzone pozwem roszczenie w drodze umowy cesji.

Dowód- umowa wraz z powiadomieniem k.9-10.

Stawki powoda mają charakter rynkowy

Dowód- decyzje i cenniki k.28-39.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów. Zostały one sporządzone w przewidzianej przez prawo formie, przez osoby do tego powołane, a żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności czy rzetelności. Zeznania świadka K. J. i V. C. są w pełni wiarygodne. Są one jasne, logiczne, zbieżne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Sąd postanowił oddalić wniosek strony pozwanej zawarty w punktach 3b, 3c, 3d odpowiedzi na pozew z dnia 4 września 2025 r. z uwagi na ich nieprzydatność. Złożenie wykazu samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej powoda przeznaczonych do holowania jest nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ informacja ta wynika z cennika powoda. Podobnie również bilingi rozmów telefonicznych oraz korespondencji e-mail nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem kontakt pomiędzy stronami odbywał się zasadniczo w formie mailowej. Nadto chcąc uzyskać u operatora bilingi rozmów należy znać numer telefonu, a tego pozwany nie wskazał.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nadawało się do uwzględnienia w całości.

Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Pozwany nie kwestionował przedłożonej umowy cesji. Sąd także nie dostrzega żadnych okoliczności wskazujących na bezskuteczność przelewu.

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Obowiązek wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, który wyrządził szkodę, wynika z art. 34 - 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jak stanowi art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W tych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Na podstawie art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Powód wykazał, że stosowane przez niego stawki są akceptowane w obrocie rynkowym, zatem mają charakter rynkowy. Różnice w stawkach pomiędzy różnymi podmiotami mają charakter naturalny. Sądowi znane są również stawki stosowane przez powoda w 2024 r. Sąd ma na względzie, że w razie ustalenia wysokości stawki przy usłudze tzw. bezgotówkowej jest ona wyznaczana przede wszystkim przez powoda, który kształtuje ją w sposób swobodny. Powód jednak wykazał, że stosowana przez niego stawka ma charakter rynkowy, albowiem jest ona akceptowana na rynku przez ubezpieczycieli, a także stosowana przez inne podmioty działające na rynku. Jak wyjaśnił SN w uchwale z 13 marca 2020 r. sygn. III CZP 63/19 „K. obie strony umowy najmu godzą się na inny sposób wykonania zobowiązania w miejsce realnej zapłaty, to nie może być to traktowane jako gorszy sposób wykonania zobowiązania. Dokonanie zatem przez poszkodowanego cesji wierzytelności przysługującej mu wobec sprawcy szkody nie wywołuje odmiennego skutku od zapłaty czynszu najmu pojazdu zastępczego i z woli stron staje się taką zapłatą”. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać stawki stosowane przez powoda za rynkowe. Jak wyżej wskazano, Sąd z urzędu ma wiedzę, że stawki powoda są akceptowane w innych sprawach toczących się przed Sądem Rejonowym w Krośnie, jak i Sądem Okręgowym w Krośnie.

Wszystkie stawki stosowane przez powoda należy uznać za rynkowe. Jak zeznał świadek K. J. w poprzednich procesach likwidacji szkód, ubezpieczyciel ten uznawał wartość usługi parkingowej, tj. kwoty 35,00 zł netto za dobę. Pozwane towarzystwo uznawało także stawkę holowania w wysokości 891,00 zł brutto za stawkę rynkową. Na stawkę przedmiotowej usługi składał się fakt, iż pojazd uszkodzony był w tym samym segmencie, co pojazd wynajęty (segment C). Natomiast fakturę za świadczone usługi powód wystawił już po zakończeniu pełnej likwidacji szkody.

Poszkodowany jest zobowiązany do współpracy z ubezpieczycielem celem zmniejszenia rozmiaru szkody (por. art. 354 k.c., czy art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). O konieczności współpracy z ubezpieczycielem w przypadku informacji o możliwości zorganizowania pojazdu zastępczego wypowiedział się także SN w Uchwale z 24 sierpnia 2017 r. sygn. III CZP 20/17.

W ocenie Sądu nie można zarzucić poszkodowanemu braku współpracy z ubezpieczycielem. Powód zawodowo trudni się pomocą poszkodowanym po szkodzie, dlatego logicznym rozwiązaniem jest powierzenie prowadzenia sprawy profesjonaliście, który informuje o kolejnych stadiach postępowania i ciążących na poszkodowanym obowiązkach. Należy jednocześnie potwierdzić, że działania powoda wywołują skutek dla poszkodowanego (por. art. 95 § 2 k.c.). Świadek K. J. zdecydowanie stwierdził, że informował o konieczności najmu pojazdu zastępczego, a pozwany nie proponował najmu pojazdu zastępczego do 16 października 2024 r. W tym zakresie pozwany podniósł również, że próbował bezskutecznie skontaktować się telefonicznie z pełnomocnikiem poszkodowanego. Jednak jak zeznał świadek K. J., próba kontaktu miała miejsce około godziny 19, podczas gdy powód prowadzi działalność do godziny 17.

Poszkodowany ma obowiązek współpracować z ubezpieczycielem, ale nie musi dopominać się o zorganizowanie najmu. Pozwany prowadzi działalność ubezpieczeniową i nie musi być zainteresowany organizacją najmu pojazdu zastępczego. Taka propozycja zależy wyłącznie od polityki ubezpieczyciela. Trzeba podkreślić, że powód, działając jako pełnomocnik poszkodowanego, niezwłocznie reagował co świadczy, że ma świadomość ciążącego na poszkodowanym obowiązku współpracy z ubezpieczycielem.

Podsumowując, powodowi tytułem należności za wykonane usługi należy się zwrot kwoty 4.606,35 zł, a w związku z tym, iż w toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił kwotę 2.267,00 zł, należało zasądzić kwotę 2.339,35 zł.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Roszczenie o odszkodowanie jest świadczeniem bezterminowym. Zatem, na podstawie art. 455 k.c., powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do spełnienia świadczenia. Sąd zasądził odsetki zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 9 lipca 2024 r.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. Powód wygrał sprawę w całości, dlatego kosztami w całości należało obciążyć pozwanego. Na koszty powoda składają się: 17,00 zł (k.7) - tytułem opłaty skarbowej, 200,00 zł (k.8) - tytułem opłaty od pozwu, 900,00 zł - tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, ustalone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych . Łącznie 1.117,00 zł i taką kwotę należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów postępowania łącznie z odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (por. art 98 § 1 ¹ k.p.c.).

Sędzia: