Wyrok z 25 lutego 2026, sygn. I C 1222/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym

Przewodnicząca: asesor sądowy Aleksandra (...)

Protokolant: Agnieszka Wójcicka

po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 roku w N. na rozprawie

sprawy z powództwa S. C.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w D.

o zapłatę

1.

zasądza od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz S. C. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 maja 2023 roku do dnia zapłaty;

2.

oddala powództwo w pozostałej części;

3.

zasądza od S. C. na rzecz (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej w D. kwotę 1.732,95 zł (tysiąc siedemset trzydzieści dwa złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4.

nakazuje pobrać od S. C. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w Radomiu kwotę 714,87 zł (siedemset czternaście złotych osiemdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa;

5.

nakazuje pobrać od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej w D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 507,13 zł (pięćset siedem złotych trzynaście groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

asesor sądowy O. C.

Sygn. akt I C 1222/23 upr.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 30 czerwca 2023 roku (data prezentaty – k. 4) B. I. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej w G. kwoty 8.673,95 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia
5 maja 2023 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na mocy umowy cesji wierzytelności z dnia 28 lutego 2023 roku za naprawę pojazdu marki A. (...) o nr rej. (...) nabył od O. I. i L. I. wierzytelność w postaci prawa do odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia AC w związku ze szkodą komunikacyjną zarejestrowaną w pozwanym towarzystwie pod numerem (...). Zaznaczył, że cedent przed zawarciem umowy cesji zwrócił się do niego o wykonanie koniecznych napraw celem przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego. Powód wskazał, że wykonał naprawę i wystawił fakturę na kwotę 15.856 złotych. Ubezpieczyciel wycenił szkodę jako całkowitą i wycenił pojazd w stanie nieuszkodzonym na kwotę 27.000 złotych brutto oraz wartość pojazdu w stanie uszkodzonym na kwotę 19.817,95 złotych brutto oraz przyznał odszkodowanie w kwocie 7.182,05 złotych brutto. Podniósł, że mimo stwierdzenia przez pozwaną szkody całkowitej, poszkodowani naprawili pojazd i przedstawili ubezpieczycielowi odpowiednią fakturę, jednak pozwana w swoim kosztorysie zawyżyła koszty części użytych do naprawy oraz stawkę za roboczogodzinę. Odnośnie odsetek wskazał, że w dniu 5 maja 2023 roku upłynął termin płatności faktury i ubezpieczyciel od tej pory pozostawał w zwłoce z zapłatą należności (pozew – k. 4-8).

W dniu 12 października 2023 roku referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu (nakaz zapłaty – k. 42).

W dniu 15 listopada 2023 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 67) (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna w G., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 49) wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, że uznała swoją odpowiedzialność za powstanie przedmiotowego zdarzenia. Zaznaczyła, że wypłaciła różnicę pomiędzy wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym i w stanie uszkodzonym, albowiem szkoda została rozliczona jako całkowita. Pozwana powołując się przy tym na brzmienie §18 ust. 2 OWU ustaliła, że wartość pojazdu przed szkodą wynosiła 27.000 zł, zaś naprawa 25.064,42 zł, zatem przewyższa 70% wartości pojazdu. Wskazała, że w kosztorysie powoda zostały znacznie zaniżone koszty naprawy pojazdu, w tym m.in. poprzez zastosowanie niezasadnego potrącenia (...) 50% na drzwi w kwocie 4.350 zł. Zdaniem pozwanej nie jest możliwe przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody za kwotę 15.856 złotych brutto. Jednocześnie pozwana wniosła o oddalenie powództwa w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie, gdyż powód
w żadnym wypadku nie wykazał, że dochodzona przez niego kwota wyraża faktyczną wartość odszkodowania istniejącą w dniu kierowania roszczenia względem pozwanej (sprzeciw
– k. 46-48).

Stanowiska stron nie uległy zmianie aż do zamknięcia rozprawy (protokół rozprawy
z dnia 25 lutego 2026 r. – k. 191v)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

L. I. i O. I. byli współwłaścicielami samochodu osobowego marki A. (...) o nr rej. (...). W dniu 11 marca 2022 roku L. I. zawarła z (...) Spółką Akcyjną w G. polisę ubezpieczenia (...) o numerze (...) z okresem ubezpieczenia od dnia 16 marca 2022 roku do dnia 15 marca 2023 roku. Umowa ta obejmowała koszty naprawy w wariancie serwisowym. Suma ubezpieczenia ustalona została na kwotę 27.325 złotych brutto, stanowiącą wartość pojazdu (okoliczności bezsporne, dowód: polisa ubezpieczeniowa nr (...) – k. 51-52v.).

W dniu 2 stycznia 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki A. (...) o nr rej. (...), stanowiący współwłasność O. I. i L. I. (okoliczności bezsporne).

Szkoda została zgłoszona do ubezpieczyciela i zarejestrowana pod numerem (...) (okoliczności bezsporne, akta szkody na płycie CD – k. 66).

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel sporządził kalkulację i wycenił wartość kosztów naprawy na kwotę 25.064,42 złotych brutto, przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w kwocie 160 złotych. Jednocześnie ubezpieczyciel dokonał wyceny pojazdu w stanie nieuszkodzonym na kwotę 27.000 złotych brutto (kosztorys – k. 26-30, wycena pojazdu – k. 37-39).

Decyzją z dnia 17 stycznia 2023 roku ubezpieczyciel zakwalifikował szkodę jako całkowitą. Wskazał, że wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym została wyliczona na kwotę 27.000 złotych brutto, wartość pojazdu w stanie uszkodzonym – 19.817,95 złotych brutto, a zatem przyznał odszkodowanie w kwocie 7.182,05 złotych brutto (decyzja – k. 36).

L. I. i O. I. zlecili B. I., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w O. naprawę przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie w dniu 28 lutego 2023 roku L. I. i O. I. zawarli z B. I. umowę cesji wierzytelności, tj. prawa do odszkodowania przysługującemu im z tytułu AC w związku z przedmiotową szkodą. Upoważnili go także do wypłaty na jego rzecz odszkodowania. B. I. sporządził kalkulację naprawy na kwotę 15.856 złotych brutto, przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę w kwocie 130 złotych (upoważnienie – k. 23, umowa cesji wierzytelności – k. 24, kalkulacja naprawy – k. 31-35).

W dniu 20 kwietnia 2023 roku B. I., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w O. wystawił O. I. i L. I. fakturę nr (...) za naprawę blacharsko-lakierniczą przedmiotowego pojazdu na kwotę 15.856 złotych brutto (faktura nr (...) – k. 25).

Pismem z dnia 4 maja 2023 roku B. I., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w O. wezwał ubezpieczyciela do zapłaty kwoty 8.673,95 złotych, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą na fakturze, a wypłaconym odszkodowaniem – w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Wezwanie zostało odebrane przez ubezpieczyciela w dniu 9 maja 2023 roku (ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 40, potwierdzenie odbioru – k. 41-41v.).

Wartość pojazdu uszkodzonego ustalona w drodze aukcji wynosi 19.817,95 złotych brutto. Wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień 2 stycznia 2023 roku ustalona w systemie S. wynosiła 30.600 złotych brutto. Koszt naprawy pojazdu, ustalony przy uwzględnieniu stawki równej 200 złotych netto za rbg będącej średnią arytmetyczną stawki za roboczogodzinę autoryzowanych stacji obsługi pojazdów działających na terenie miejsca zamieszkania ubezpieczonych, według cen i materiałów ze stycznia 2023 roku, wynosi 29.604,80 zł. Koszt naprawy jest wyższy niż 70% wartości pojazdu, zatem szkoda miała charakter całkowity (opinia biegłego z zakresu mechaniki samochodowej G. N. – k. 83-101v., opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego T. V. – k. 141-151, opinia uzupełniająca biegłego – k. 173-175).

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy oraz dokumentów załączonych do akt szkody. Sąd uwzględnił załączone do akt sprawy dokumenty, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd uwzględnił częściowo opinię biegłego z zakresu mechaniki samochodowej G. N., tj.
w zakresie ustalenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym ustalonej w drodze aukcji. Wskazać należy, iż biegły dokonywał pozostałych wyliczeń na podstawie systemu (...), którego nie przewidują Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...),
a zatem wartości te nie mogły być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Zarzuty w tym zakresie złożyła strona pozwana. W opinii uzupełniającej biegły wskazał, że nie posiada systemu S.. Z tych też względów Sąd, na wniosek strony pozwanej dopuścił dowód
z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego T. V.. Biegły ustalił w systemie S. wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na kwotę 30.600 złotych brutto. Pozwana zakwestionowała ujęcie przez biegłego korekty z tytułu wyposażenia w postaci wycieraczki tylnej, która stanowi wyposażenie standardowe dla pojazdu oraz korekty z tytułu ogumienia, ponieważ system nie przewiduje takiej korekty, podniósł, że niezasadna była również korekta dodatnia z tytułu stanu pojazdu. Biegły w opinii uzupełniającej wskazał jednak, że w przedmiotowym pojeździe nie ma w wyposażeniu standardowym wycieraczki tylnej, dlatego została ona dodana jako wyposażenie dodatkowe. Zaznaczył, że w protokole oględzin został opisany stan ogumienia. Zgodził się, że system nie pozwala na wprowadzanie stanu ogumienia i wyliczenie korekty, ale pozwala na uwzględnienie czynników podwyższających wartość pojazdu. Stan ogumienia biegły ocenił jako ponadprzeciętny, dlatego uznał, że jest to czynnik podnoszący wartość pojazdu. Dodatkowo zaznaczył, że jeżeli stan pojazdu jest dobry lub bardzo dobry, system przyjmuje korektę dodatnią. W ocenie Sądu opinie są spójne, logiczne, rzeczowe i zawierają odpowiedzi na wszystkie postawione pytania, dlatego też Sąd uznał je za mogące stanowić podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 805 §1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie z § 2 pkt 1 powyższego przepisu, świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

W myśl zaś art. 15 pkt 1-5 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2283 z późn. zm.) zakład ubezpieczeń udziela ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej z ubezpieczającym. Umowa ubezpieczenia ma charakter dobrowolny, z zastrzeżeniem przepisów ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Umowa ubezpieczenia, ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy są formułowane jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy zakład ubezpieczeń zamieszcza na swojej stronie internetowej. Postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców umowy sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

Stan faktyczny sprawy był w swej istocie bezsporny pomiędzy stronami. Przede wszystkim nie było sporu co do tego, że poszkodowaną L. I. oraz O. I. oraz (...) Spółkę Akcyjną w G. łączyła dobrowolna umowa w zakresie AC, potwierdzona polisą ubezpieczeniową, fakt zaistnienia szkody, a nadto fakt wypłaty odszkodowania. Spór dotyczył ustalenia zgodnej z OWU wysokości należnego odszkodowania, w tym do ustalenia, czy szkoda miała charakter całkowity czy częściowy.

Przypomnieć należy, że szkoda objęta niniejszym postępowaniem likwidowana była w granicach zakreślonych przez regulację umowną dobrowolnego ubezpieczenia AC. W odniesieniu do uszkodzonego pojazdu marki A. (...) wykupiona została polisa ubezpieczeniowa, do której zastosowanie znajdują ogólne warunki ubezpieczeń komunikacyjnych (...) (dalej: (...)) uchwalone uchwałą Zarządu (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej nr (...) z dnia 23 listopada 2021 roku. W odniesieniu do ubezpieczenia przedmiotowego pojazdu strony umówiły się na wariant serwisowy (k. 51v).

Zgodnie z § 7 ust. 1 OWU zakresem AC objęte są szkody polegające na uszkodzeniu, zniszczeniu lub utracie pojazdu, jego części lub wyposażenia, wskutek zajścia wypadku ubezpieczeniowego w okresie ubezpieczenia. W myśl zaś z §15 ust. 1 OWU, odszkodowanie nie może być wyższe niż suma ubezpieczenia. Z kolei w myśl §3 pkt 59 OWU, szkoda całkowita w AC to uszkodzenie pojazdu w takim zakresie, że koszty jego naprawy ustalone według zasad określonych w §18 ust. 2 przekraczają 70% wartości pojazdu w dniu ustalenia odszkodowania.

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel zakwalifikował przedmiotową szkodę jako całkowitą. Zgodnie z §18 ust. 2 OWU, koszty naprawy pojazdu stanowiące podstawę do ustalenia, czy zachodzi przypadek szkody całkowitej, ustala się na podstawie kalkulacji kosztów naprawy sporządzonej przez (...) według zasad zawartych w systemie U., S. lub DAT, z zastosowaniem:

1) norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu,

2) stawki za rbg ustalonej przez (...) w oparciu o średnie ceny usług autoryzowanych stacji obsługi pojazdów na terenie miejsca zamieszkania (siedziby) ubezpieczonego lub użytkownika pojazdu,

3) cen części zamiennych zawartych w systemie U., S. lub DAT, ustalonych według wariantu serwisowego,

4) cen materiałów lakierniczych i normaliów zawartych w systemie U., S. lub DAT.

Zgodnie z §18 ust. 4 OWU, w razie powstania szkody całkowitej wysokość odszkodowania ustala się w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu w dniu ustalenia odszkodowania pomniejszonej o wartość rynkową jego pozostałości, z uwzględnieniem warunków umowy (...), przy czym wartość rynkowa pozostałości pojazdu jest ustalana indywidualnie, w zależności od rozmiaru uszkodzeń i stopnia zużycia eksploatacyjnego pojazdu lub jego części (zespołów) (dowód: ogólne warunki ubezpieczeń komunikacyjnych (...) k. 53-65v.).

Wskazać ponownie w tym miejscu należy, iż szkoda objęta przedmiotowym postępowaniem likwidowana była w granicach zakreślonych przez regulację umowną dobrowolnego ubezpieczenia AC, a nie w ramach ustawowej regulacji ubezpieczeń obowiązkowych, w tym ubezpieczenia OC. Ubezpieczenie autocasco ma podstawę umowną, jest ubezpieczeniem dobrowolnym, w ramach którego strony na zasadzie swobody umów mogą wprowadzać różnorakie regulacje ograniczające odpowiedzialność odszkodowawczą ubezpieczyciela. Może to polegać na wyłączeniu odpowiedzialności w przypadku określonych zdarzeń, bądź ograniczeniu odpowiedzialności w taki sposób, że nie nastąpi pełna rekompensata szkody. Strony umowy ubezpieczenia, działając w ramach swobody umów, mogą określić metodykę ustalania wysokości odszkodowania lub jego zakres i tym samym odgórnie ustalić ograniczenia do zakresu odszkodowania określonego w art. 361 § 2 k.c. (normalnych następstw zdarzenia wywołującego szkodę).

Ubezpieczyciel ustalił w toku postępowania likwidacyjnego wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na kwotę 27.000 złotych brutto, zaś wartość pojazdu w stanie uszkodzonym – 19.817,95 złotych brutto. Koszt naprawy został ustalony na kwotę 25.064,62 złotych brutto. Z uwagi na to, że koszt naprawy przekraczał 70% wartości pojazdu, ubezpieczyciel wyliczył odszkodowanie na kwotę 7.182,05 złotych brutto. Strona powodowa podnosiła, że szkoda miała charakter częściowy, gdyż poszkodowani naprawili pojazd za kwotę 15.856 złotych brutto. W związku z tym żądała zwrotu różnicy pomiędzy kosztami naprawy, a wypłaconym odszkodowaniem. W celu rozstrzygnięcia ww. sporu Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego
z zakresu mechaniki samochodowej G. N., który również zakwalifikował szkodę jako całkowitą wskazując, że koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wynosi 29.604,80 zł brutto. Powód opinii biegłego nie kwestionował. Wyliczył on jednak wartość pojazdu w systemie (...), którego to systemu nie uwzględniają ogólne warunki ubezpieczenia. Wartość pojazdu uszkodzonego w drodze aukcji ustalona została na kwotę 19.817,95 złotych brutto, a zatem taką samą kwotę, jaką ustalił ubezpieczyciel. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego T. V.. Biegły ustalił wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na kwotę 30.600 złotych brutto. Pozwana zakwestionowała ujęcie przez biegłego korekty z tytułu wyposażenia w postaci wycieraczki tylnej, która stanowi wyposażenie standardowe dla pojazdu oraz korekty z tytułu ogumienia, ponieważ system nie przewiduje takiej korekty, podniósł, że niezasadna była również korekta dodatnia z tytułu stanu pojazdu. Biegły w opinii uzupełniającej wskazał jednak, że w przedmiotowym pojeździe nie ma w wyposażeniu standardowym wycieraczki tylnej, dlatego została dodana jako wyposażenie dodatkowe. Zaznaczył, że w protokole oględzin został opisany stan ogumienia. Zgodził się, że system nie pozwala na wprowadzanie stanu ogumienia i wyliczenie korekty, ale pozwala na uwzględnienie czynników podwyższających wartość pojazdu. Stan ogumienia biegły ocenił jako ponadprzeciętny, dlatego uznał, że jest to czynnik podnoszący wartość pojazdu. Dodatkowo zaznaczył, że jeżeli stan pojazdu jest dobry lub bardzo dobry, system przyjmuje korektę dodatnią. Sąd przytoczone twierdzenia przyjmuje za własne. Opinia w sposób wyczerpujący odnosi się bowiem do zarzutów strony pozwanej, przedstawiając przekonujące wyjaśnienia co do zasadności zastosowanych korekt. Biegły jasno wskazał metodologię wyceny oraz sposób uwzględnienia poszczególnych czynników wpływających na wartość pojazdu, co pozwala na weryfikację prawidłowości jego wniosków. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych założeń. Podniesione przez pozwaną zarzuty mają
w istocie charakter polemiczny i nie podważają skutecznie rzetelności ani wiarygodności opinii biegłego.

Z tych też względów Sąd uznał, że wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym winna wynosić 30.600 złotych brutto, zaś wartość pojazdu w stanie uszkodzonym – 19.817,95 złotych brutto. Zasadne odszkodowanie winno zatem wynosić 10.782,05 złotych brutto (30.600 zł – 19.817,95 zł). W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel wypłacił kwotę 7.182,05 złotych brutto, a zatem do dopłaty pozostaje kwota 3.600 złotych brutto.
Z tych też względów Sąd zasądził od (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej
w G. na rzecz B. I. powyższą kwotę, o czym orzekł w punkcie
1. (pierwszym) wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Sąd miał na względzie, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Strona powodowa przesłała ubezpieczycielowi przedsądowe wezwanie do zapłaty w dniu 4 maja 2023 roku, które to wezwanie ubezpieczyciel odebrał w dniu 9 maja 2023 roku. W wezwaniu tym określiła termin na zapłatę pozostałej części odszkodowania na 7 dni od daty otrzymania wezwania, który to termin upływał w dniu 16 maja 2023 roku. Z tych też względów zasadnym było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 17 maja 2023 roku do dnia zapłaty.

Sąd oddalił powództwo w pozostałej części tj. w zakresie pozostałego żądanego odszkodowania w kwocie 5.073,95 złotych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia
5 maja 2023 roku, o czym orzekł w punkcie 2. (drugim) wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 100 kpc, zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód wygrał niniejszy proces w 41,5%, zaś pozwana w 58,5%.

Na koszty procesu poniesione przez stronę powodową składa się opłata od pozwu
w kwocie 500 złotych. Należny zwrot kosztów powodowi wynosił zatem 207,50 złotych (500 zł x 41,5%).

Na koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną składają się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.800 złotych ustalone w oparciu o § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz łącznie 1.500 złotych wykorzystanych zaliczek – łącznie 3.317 złotych. Należny zwrot kosztów stronie powodowej wynosi zatem 1.940,45 złotych (3.317 zł x 58,5%).

Po wzajemnej kompensacji, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.732,95 zł (1.940,45 zł – 207,50 zł), o czym orzekł w punkcie 3. (trzecim) wyroku. Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

W sprawie niniejszej zostały poniesione tymczasowo wydatki przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu, na które złożyło się wynagrodzenie biegłych w łącznej kwocie 1.222 zł (500 zł – postanowienie k. 102, 230 zł – postanowienie k. 152, 492 zł – postanowienie k. 178). Mając na uwadze, że powód przegrał niniejszy proces w 58,5%, zaś pozwana w 41,5%, Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w Radomiu tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa następujące kwoty:

- od B. I. kwotę 714,87 zł (1.222 zł x 58,5%),

- od (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej w G. kwotę 507,13 zł (1.222 zł x 41,5%), o czym orzekł odpowiednio w punktach 4. (czwartym) i 5. (piątym) wyroku.

asesor sądowy U. H.

z/ (…)

Dnia 18 marca 2026 roku asesor sądowy U. H.